Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντουμπάι. Ένας ακόμη αχανής καθεδρικός στην Αραβική έρημο. Θολωτό κέλυφος από αστραφτερό χάλυβα και γυαλί το κάνουν να μοιάζει σαν διαστημόπλοιο. Τεράστιοι φεγγίτες για φυσικό φως, διακοσμητικά μοτίβα δαντελωτών αραβουργημάτων, γλυπτοί ολόχρυσοι φοίνικες, μοντέρνα σιντριβάνια, εσωτερικοί καταρράκτες του δίνουν μια αίσθηση “όασης”.
Όταν το άφθονο χρήμα ξεπεράσει την κιτς επίδειξη στρέφεται και σε υψηλής ποιότητας αρχιτεκτονική. Κι όταν αντιληφθεί ότι δεν χρειάζεται έναν ακόμη θεόρατο φουτουριστικό ουρανοξύστη για να διαλαλεί τη δύναμη του φτιάχνει και μια πανύψηλη επαγγελματική ομάδα μπάσκετ. Η φιλοδοξία του για διεθνή προβολή παραμένει η ίδια.
Αναγκαστικά η ομάδα μπάσκετ του Ντουμπάι δεν δημιουργήθηκε μόλις πρόπερσι για να παίζει στο τοπικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης των Εμιράτων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει. Αναζήτησε και βρήκε τη θέση της στην Αδριατική Λίγκα. Μια διοργάνωση στην οποία συμμετέχουν οι κορυφαίες ομάδες από τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, καθώς και εκείνες από τη Ρουμανία και τη Αυστρία.
Ο πλούτος απέναντι στην μπασκετική κουλτούρα
Κέρδιζε με τον ιδρώτα, το πάθος και τα αγωνιστικά του χαρίσματα στο παρκέ το χειροκρότημα της κερκίδας που τον αγκάλιαζε με αγάπη
Όλες οι ομάδες από αυτό το πρωτάθλημα λαμβάνουν 2,5 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο από την Ντουμπάι, η οποία επίσης πληρώνει όλα τα ταξιδιωτικά έξοδα τους. Στόχος, ωστόσο, της νεοσύστατης ομάδας του Εμιράτου ήταν η ένταξη στην Ευρωλίγκα. Πράγμα που πέτυχε πέρυσι εξασφαλίζοντας άδεια πενταετούς διάρκειας για τη συμμετοχή της. Οι πόθοι της εκπληρώθηκαν. Κατ’ άλλους απλώς πληρώθηκαν.
Μόνο που ο κόσμος αυτής της ημίκλειστης διασυλλογικής διοργάνωσης της γηραιάς ηπείρου έχει ρίζες, κουλτούρα, υποδομές. Δεν είναι μια Ντίσνεϋλαντ για διασκέδαση με περιφερόμενους θιάσους της πορτοκαλί μπάλας. Αποτελεί διαχρονικά ένα τόπο γεμάτο μνήμες, θριάμβους, ήττες, παλιές αντιπαλότητες, κερκίδες ενθουσιασμού και απογοήτευσης, οπαδούς που έμαθαν να αγαπούν μια φανέλα και ένα έμβλημα προτού μάθουν να διαβάζουν.
Δεν αγοράζονται όλα αυτά μαζί με υψηλό μπάτζετ, χορηγούς, τηλεοπτικά συμβόλαια, υπέρογκους τραπεζικούς λογαριασμούς. Ούτε αποκτούνται τίτλοι με ένα υπερμοντέρνο γήπεδο σαν την εντυπωσιακή Αρένα Coca-Cola, την έδρα της ομάδας στο Ντουμπάι.
Τα όρια της οικονομικής δύναμης στο παρκέ
O Γουόκαπ έφτασε στο στρατόπεδο εκπαίδευσης στον Αυλώνα με ξυρισμένη τη γενειάδα για να εκπληρώσει μόνο με μουστάκι, τη fast track θητεία των 60 ημερών
Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι πως εξαιτίας της έκρυθμης κατάστασης στη Μέση Ανατολή και τους βομβαρδισμούς στο Περσικό κόλπο η ομάδα αναγκάστηκε για λογούς ασφάλειας να μετακομίσει προσωρινά την περασμένη Άνοιξη στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Φιλοξενήθηκε στη Zetra Arena στο Σεράγεβο και την Arena Husejin Smajlović στη Ζένιτσα.
«Όταν πρόκειται για λεφτά, όλοι έχουν την ίδια θρησκεία», έγραφε ο Βολταίρος. Υπάρχει, όμως, ένα «αλλά». Μπορεί, για παράδειγμα, ένας μεγαλοεπενδυτής να αγοράσει μια ντουζίνα σπουδαίους παίκτες, αλλά όχι το επόμενο τρίποντο του αντιπάλου. Μπορεί να προσλάβει και να πληρώσει τον καλύτερο προπονητή, αλλά δεν μπορεί να εξαγοράσει το κρίσιμο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα. Μπορεί να χτίσει ένα φανταχτερό γήπεδο αλλά δεν μπορεί να γλιτώσει ένα γλίστρημα στο παρκέ του καλύτερου παίκτη της ομάδας. Πόσο μάλλον η οικονομική δύναμη μπορεί να διορθώσει τη τροχιά της μπάλας προς το καλάθι; Υπάρχει και το «καταραμένο» στεφάνι.
Το πολυεθνικό ρόστερ του Αλ Ναμπουντάχ
Βέβαια, ατυχίες συμβαίνουν τόσο στις πλούσιες όσο και στις φτωχότερες ομάδες. Η εύνοια της τύχης δεν αγοράζεται. Συχνά ούτε ο σεβασμός. Στη μπασκετική Ντουμπάι, όμως, δεν υπήρχε υπομονή για να μελετήσει αυτές τις παραμέτρους. Κυριαρχούσε ο βιαστικός ζήλος και το επείγον όραμα προκειμένου με προωθητικό καύσιμο τα χρήματα να απογειωθεί και να πρωταγωνιστήσει.
Ο ιδρυτής της ομάδας, ο 50χρονος πολυσχιδής επιχειρηματίας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αμπντουλά Σαίντ Τζουμά Αλ Ναμπουντάχ δεν είναι σπάταλος. Μπίζνεσμαν είναι, όχι φιλάνθρωπος. Ξοδεύει σεβαστά ποσά για το μπάτζετ της, αλλά αυτό απέχει αισθητά από εκείνο των Παναθηναϊκού, Χαποέλ, Ολυμπιακού. Είναι, όμως, με 20 εκατ. ευρώ ταμειακά διαθέσιμα ευθέως ανταγωνιστικό με εκείνα της Ρεάλ και της Φενέρ.
Θα μπορούσε ο ιδιοκτήτης της με την οικονομική του επιφάνεια να τις ξεπεράσει όλες. Σύμφωνα, όμως, με τη παλιά κουλτούρα των στερήσεων της ερήμου έχει υιοθετήσει το γνωμικό «αν αγοράζεις περιττά, σύντομα θα στερηθείς τα αναγκαία». Ίσως, όμως, βρίσκεται στο καρτέρι μέχρι να δημιουργηθεί το NBA Europe για να τινάξει με τόνους πετροδολάρια τη μπάνκα στον αέρα.
Το χρυσό συμβόλαιο του Τόμας Γουόκαπ
Παντρεύτηκε στη Μήλο με τη εντυπωσιακής ομορφιάς 29χρονη, περσικής καταγωγής, Σουηδή ηθοποιό, τραγουδίστρια και μοντέλο Εστρέλλα Νουρί
Για τη φετινή σεζόν, πάντως, έχει χτίσει ένα ρόστερ που άνετα θα ανταποκρινόταν σε αθλητικό εγχειρίδιο πολυπολιτισμικότητας, γλωσσικής Βαβέλ ή άλμπουμ εθνικών σημαιών. Διόλου παράξενο για μια χωρά στην οποία ζουν και εργάζονται περισσότερες από 200 εθνότητες από όλο το κόσμο.
Υπό τις οδηγίες, λοιπόν, του Ισπανού προπονητή Τσάβι Πασκουάλ η ομάδα μπάσκετ Ντουμπάι έχει διαθέσιμους στο παρκέ έξι Αμερικανούς παίκτες, δυο Σέρβους, δυο Γάλλους, δυο Βόσνιους και ένα από τις Σλοβενία, Καναδά, Γεωργία, Λετονία, Γουινέα. Όλοι υψηλών αγωνιστικών προσόντων. Α, ναι, συμπεριλαμβάνεται στη λίστα και ένας Αμερικανός που κατέχει και Ελληνικό διαβατήριο.
Ένας Τεξανός που βρήκε την επαγγελματική του ταυτότητα στην Ευρώπη, απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα, και εκπροσώπησε τα γαλανόλευκα χρώματα της εθνικής ομάδας. Μεγαλύτερες επιτυχίες του σε συλλογικό επίπεδο η κατάκτηση 4 πρωταθλημάτων με το Ολυμπιακό, καθώς και ο περυσινός τίτλος του πρωταθλητή της Ευρωλίγκα. Το όνομα του Τόμας Ράιαν Γουόκαπ.
Όποιος παρακολουθεί τις επιδόσεις του διαπιστώνει ότι ξεκίνησε σε χαμηλές πτήσεις τη φετινή πορεία του με τη φανέλα της Ντουμπάι στην Ευρωλίγκα. Με ισχνά ποσοστά ευστοχίας και ασίστ, ελάχιστα κλεψίματα και ριμπάουντ, λίγα λεπτά συμμετοχής ερχόμενος από το πάγκο, για την ώρα δε δείχνει να έχει εγκλιματιστεί στο ρόλο του στην ομάδα.
Από το Τέξας στα ευρωπαϊκά παρκέ
Όσο να ‘ναι η εικόνα του δεν μοιάζει τόσο επιδραστική στην αγωνιστική χημεία της ομάδας του. Αμείβεται, όμως, με 3.2 εκατομμύρια δολάρια ετήσιες μεικτές αποδοχές. Και μάλιστα με τριετές συμβόλαιο.
Αποδοχές διαρκείας, συνολικού ύψους 9,6 εκατ. μάλλον δεν θα μπορούσε να τις βρει πουθενά στην Ευρώπη, δεδομένης της ηλικίας, των προηγούμενων τραυματισμών και των πρόσφατων στατιστικών του. Οι ηγετικοί παίκτες, ωστόσο, δεν είναι σαν τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, αραδιασμένα σε κάποια υπαίθρια μάντρα. Διαθέτουν προσωπικότητα, αξία, κύρος και επιρροή. Αυτά αξιολογούνται και εφόσον εκτιμηθούν θετικά, κοστίζουν.
Για τον 34χρονο μπασκετμπολίστα, πάντως, η συμφωνία που του προσφέρθηκε δεν ήταν απ’ αυτές που μπορεί ένας αθλητής να αρνηθεί. Κανείς, άλλωστε δεν μπορεί να κατηγορήσει έναν επαγγελματία που προσπαθεί να εξασφαλίσει το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της καριέρας του. Αναμενόμενα, έγινε σήριαλ με πινελιές θρίλερ και πανκ ροκ υπόκρουση του «Should I Stay or Should I Go» των «The Clash» η αποχώρηση του από τον Ολυμπιακό. Με τον οποίο, σημειωτέον είχε εν ισχύι συμβόλαιο. Απομένει αναγκαστικά πλέον να διαψεύσει με τη νέα του ομάδα το αμερικανικό ρητό που λέει: «τα λεφτά αγοράζουν έναν σκύλο, αλλά όχι το κούνημα της ουράς του».
Ο Τόμας έγινε η άμυνα, τα πνευμόνια και συχνά ο πειθαρχημένος εγκέφαλος που κατεύθυνε την ερυθρόλευκη ομάδα μπάσκετ του Πειραιά»
Τα πρώτα βήματα στην κολεγιακή ομάδα
Δέκα χρόνια πριν στο Νακογκότσιες, τη παλαιότερη πόλη του Τέξας όπου λειτούργησε η πρώτη, αλλά όχι και πολύ παραγωγική, πετρελαιοπηγή της πολιτείας, ο νεαρός μπασκετμπολίστας έκανε όνειρα για τη μελλοντική καριέρα του. Για το γεννημένο στη Πασαντίνα, ένα εργατικό προάστιο του μητροπολιτικού Χιούστον, ψηλόλιγνο, κοκκινόξανθο παλικάρι η προοπτική σταδιοδρομίας στον επαγγελματικό μπάσκετ έδειχνε μάλλον εφικτή. Αν όχι απτή.
Με τα αθλητικά του προσόντα πρωταγωνίστησε ως έφηβος στην ομάδα του Λυκείου Ντιρ Παρκ, στην ευρύτερη γειτονιά του, «γράφοντας» κατά μέσο όρο σχεδόν 26 πόντους και παίρνοντας εννέα ριμπάουντ. Ως τελειόφοιτος, ανίχνευε τις επόμενες ευκαιρίες του. Διαβάζοντας τις αγωνιστικές του επιδόσεις το δημόσιο Πανεπιστήμιο «Στίβεν Φούλερ Όστιν» – που φέρει το όνομα του ιδρυτή του Τέξας- τού πρόσφερε υποτροφία.
Με την ευχή των γονιών του, των Ρέιμοντ και Λίζας Γουόκαπ, καθώς και την υποστήριξη του μεγαλυτέρου αδελφού του Νέιθαν, πήρε το δρόμο για την έδρα του Πανεπιστημίου στο Νακογκότσιες, 225 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Χιούστον. Εκεί στη πόλη των 60 χιλιάδων κατοίκων που διοργανώνει κάθε χρόνο το μεγάλο φεστιβάλ του Μύρτιλου, τον περίμενε η πανεπιστημιακή ομάδα μπάσκετ των «Lumberjacks», ήγουν «Ξυλοκόποι».
Η ανθεκτικότητα, η προσήλωση στον στόχο και η συγκινητική φορές αυταπάρνηση του, έγινε σήμα κατατεθέν της μαχητικότητας της ομάδας
Η ευρωπαϊκή καταξίωση μέσω Γερμανίας και Λιθουανίας
Ξεχώρισε μαζί της παίζοντας στα τουρνουά των Κολεγιακών πρωταθλημάτων του NCAA. Ανακηρύχτηκε δυο σεζόν «Παίκτης της Χρονιάς» στη διοργάνωση «Σάουθλαντ Κόνφερενς» στην οποία συμμετέχουν τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα από το Τέξας και τη Λουιζιάνα. Έδωσε εξαιρετικές παραστάσεις με μέσο όρο 15,5 πόντους και 6,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι στους εντός έδρας αγώνες στο παρκέ των 7.200 θέσεων πανεπιστημιακού γηπέδου William R. Johnson Coliseum, γνωστότερο ως «The Sawmill» – δηλαδή «πριονιστήριο».
Οι συμπαίκτες του τον αποκαλούσαν ως «το φίδι», γιατί τρύπωνε στη ρακέτα για ριμπάουντ και ελισσόταν περίτεχνα για να κλέψει τη μπάλα από τα χέρια των αντιπάλων. Ήταν μακράν των υπολοίπων η κεντρική φιγούρα της ομάδας. Με φαρδιές πλάτες, ψηλούς ώμους, μπράτσα με γυμνασμένους μυς και τη χαρακτηριστική του γενειάδα αποτύπωνε εμφανισιακά καλύτερα από τον καθένα το όνομα της ομάδας και το παρατσούκλι του γηπέδου της. Πάλι καλά που δεν φορούσε καρό πουκάμισο και πλεκτό σκούφο στις προπονήσεις για να αποθεώσει συμβολικά ως αντιπροσωπευτικό μοντέλο την υλοτομία του νοτιοανατολικού Τέξας.
Αποφοιτώντας, λογικά περίμενε να βρει ένα συμβόλαιο στο ΝΒΑ ως ανταμοιβή των κόπων και του ταλέντου του. Απορρίφτηκε, δυστυχώς, στα ντραφτ. Δοκιμάστηκε στο καλοκαιρινό καμπ των «Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς», αλλά η ομάδα του Σαν Φρανσίσκο δεν τον ενέκρινε. Υπέγραψε στους «Σικάγο Μπουλς», αλλά αφού εμφανίστηκε σε τέσσερις αγώνες προετοιμασίας αποδεσμεύθηκε από την ομάδα της «πόλης των ανέμων». Το πάλεψε στο δευτερεύον «αναπτυξιακό», μικρό επαγγελματικό πρωτάθλημα του ΝΒΑ με τη θυγατρική των «Ταύρων» του Σικάγο, τη «Γουίντι Σίτι» που εδρεύει σε ένα χωριό του Ιλλινόις. Αλλά και εκεί δεν είδε χαΐρι.
O Thomas Walkup πανηγυρίζει με την ομάδα μπάσκετ των Stephen F. Austin Lumberjacks μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της περιφέρειας Southland το 201
Η ερυθρόλευκη καθιέρωση και το ελληνικό διαβατήριο
Αναπόφευκτα, ο μάνατζερ του ξεδίπλωσε το χάρτη των πιθανών επαγγελματικών προορισμών για το πελάτη του. Αναμενόμενα τον Αύγουστο του 2018 «πήρε των ομματιών» του από τις ΗΠΑ. Άφησε έξω από τη βαλίτσα του το νοσταλγικό τραγούδι «Texas in My Soul» του συμπατριώτη του Γουίλι Νέλσον, και πέρασε τον Ατλαντικό στο δρόμο για τη ξενιτιά. Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος ήταν που έκανε την ανάγκη φιλοτιμία.
Περπάταγε, όπως μεταφράζεται και το επίθετό του στα 25 του χρόνια όταν προσγειώθηκε στην Ράιζεν του Λούντβιγκσμπουργκ. Στην κιτρινόμαυρη ομάδα της ομώνυμης πόλης της Βάδης-Βυρτεμβέργης, 12 χλμ. έξω από τη Στουτγάρδη η οποία συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Γερμανίας. Εκεί «έσκισε». Για αμοιβή, σκάρτα 150 χιλιάδες δολάρια ετησίως τα έδωσε όλα. Και εισέπραξε τα εύσημα. Αναγορεύτηκε μέλος της καλύτερης πεντάδας και καλύτερος αμυντικός της μπασκετικής Μπουντεσλίγκα. Πάνω στο χρόνο τον εντόπισαν οι ανιχνευτές ταλέντων της Ζαλγκίρις.
Ο δρόμος του προς τη Λιθουανία άνοιξε με διπλάσια αμοιβή. Νάτος λοιπόν στο Κάουνας με τη πράσινη φανέλα της ομάδας. Το αστικό περιβάλλον της Λιθουανίας δεν ήταν πολύ διαφορετικό από εκείνο της Γερμανίας. Παρόμοια σχεδόν μεσαιωνικά κάστρα, Γοτθικοί καθεδρικοί, μπαρόκ διακοσμήσεις. Μόνο περισσότερη υγρασία στο Κάουνας μια και βρίσκεται στη συμβολή δυο μεγάλων ποταμιών. Η ομάδα της όμως διέθετε ένα αδιαπραγμάτευτα ισχυρό ατού για παίκτες με μεγαλύτερες προσδοκίες. Αγωνιζόταν στην Ευρωλίγκα με φανατικό κοινό οπαδών.
Η κατάκτηση της κορυφής και η ανατροπή
Τρία χρονιά έμεινε στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και πήρε με την σχεδόν ισόβια πρωταθλήτρια Ζαλγκίρις ισάριθμους σερί τίτλους. Κατά τη παραμονή του στη ομάδα το συμβόλαιο του βελτιώθηκε και έφτασε, όπως φημολογείται, στις περίπου 400 χιλιάδες δολάρια. Παράλληλα διακρίθηκε στη Ευρωλίγκα με γεμάτα στατιστικά και την αλά Βίκινγκ πλέον γενειάδα του. Είχε γίνει πια περιζήτητος από άλλα μπασκετικά κλαμπ.
Είχε φτάσει η ώρα της οικονομικής αναβάθμισης και του προβιβασμού του με τη πρώτη του εγκατάσταση σε μια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη. Την 1 Ιουνίου 2021, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του από τον Ολυμπιακό. Με μιας έγινε η άμυνα, τα πνευμόνια και συχνά ο πειθαρχημένος εγκέφαλος που κατεύθυνε την ερυθρόλευκη ομάδα μπάσκετ του Πειραιά.
Ο δρόμος του προς τη Λιθουανία άνοιξε με διπλάσια αμοιβή. Νάτος λοιπόν στο Κάουνας με τη πράσινη φανέλα της ομάδας
Μόλις 19 μήνες μετά την άφιξή του στην χώρα ύστερα από δική του πρωτοβουλία πολιτογραφήθηκε τιμητικά Έλληνας. Κρίθηκε ότι με την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας θα ενίσχυε την Εθνική Ελλάδας μπάσκετ. Τον Απρίλιο του 2023, η εφημερίδα της κυβέρνησης δημοσίευσε Προεδρικό Διάταγμα που ολοκλήρωνε τη τιμητική πολιτογράφηση. Έπαιξε με την Ελλάδα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023, αγωνίστηκε στο Προολυμπιακό και έδωσε το παρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024.
Εν τω μεταξύ ως πρώτος στα κλεψίματα και σε σύνολο ασίστ στην Ευρωλίγκα του 2023, επέκτεινε τη συνεργασία του με τον Ολυμπιακό υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 2027. Το 2024 αναδείχτηκε καλύτερος αμυντικός στην Ευρωλίγκα. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς παντρεύτηκε διακριτικά.
Το τέλος των ρομαντισμών στον επαγγελματικό αθλητισμό
Ίσως όλα να φάνταζαν υπερβολικά ειδυλλιακά για να είναι αληθινά. Πλαισιωμένα με ένα γάμο από έρωτα, ένα παλμαρέ γεμάτο τίτλους, ένα ελληνικό διαβατήριο και γενναίες απολαβές. Φίλαθλοι, παράγοντες, ΜΜΕ πίστευαν πως ο ξεχωριστός πόιντ γκαρντ θα «έδενε» για πάντα στο λιμάνι. Ειδικά μετά το τελικό απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης στις 24 Μαΐου 2026 στο Telekom Center της Αθηνάς, όπου ο Ολυμπιακός κατέκτησε την Ευρωλίγκα.
Φίλαθλοι, παράγοντες, ΜΜΕ πίστευαν πως ο ξεχωριστός πόιντ γκαρντ με την ερυθρόλευκη φανέλα και τον αριθμό «0» θα «έδενε» για πάντα στο λιμάνι
Ωστόσο οι ανατροπές καραδοκούν. Όταν στα μέσα Ιουνίου ξεκίνησαν συζητήσεις για μια ακόμη επέκταση του συμβολαίου του με αυξημένες αποδοχές, τα παζάρια «στράβωσαν». Δεν έχουν πλέον τόσο σημασία οι λεπτομέρειες της διελκυστίνδας του. Το σίγουρο είναι ότι ο παίκτης κούνησε μαντίλι αποχαιρετισμού.
Προφανώς, το δέλεαρ της μετακίνησης του εντοπίζεται στον πειρασμό της πολλαπλάσιας ετήσιας αμοιβής. Πράγμα που οδηγεί για μια ακόμη φορά στη διαπίστωση ότι στις μπίζνες του επαγγελματικού αθλητισμού οι ρομαντισμοί είναι περιττοί όταν φορτώνονται οι τραπεζικοί λογαριασμοί. Στο αενάως ασυννέφιαστο Ντουμπάι, ο παίκτης που δεκαπλασίασε τις ετήσιες αμοιβές του θα δέχεται πια βροχή από ψυχρά βλέμματα που θα ζυγίζουν μόνο την απόδοση του. Όμως οι αποστάσεις καλύπτονται, οι συναισθηματικές είναι εκείνες που συνήθως μένουν ξεσκέπαστες.