Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Newmoney.gr on Google

Την ανησυχία της για την αδύναμη ανάκαμψη σε παγκόσμιο επίπεδο εκφράζει η Goldman Sachs σημειώνοντας ότι επρόκειτο για ρυθμό ο οποίος είναι ο πλέον αδύναμος από όλες τις αντίστοιχες περιόδους μετα τον Β’ Π.Π.

Φυσικά, και πρόκειται για την περίοδο μετά την χρηματοοικονομική κρίση που κορυφώθηκε μετά την χρεοκοπία της Lehman το 2008.

Χαρακτηρίζει την ανάκαμψη αυτή ασυνήθιστα αδύναμη η οποία έχει επιπτώσεις και στις επιχειρήσεις.

Όπως φαίνεται από το α’ διάγραμμα στις ΗΠΑ ο ρυθμός ανάκαμψης είναι ο πλέον αδύναμος από όλες τις περιπτώσεις μετά τον Β’ Π.Π. Το κραχ της αγοράς κατοικιών και η πιστωτική ασφυξία αποδείχθηκε ότι είχε πολύ μεγαλύτερη επίπτωση στην οικονομική δραστηριότητα σε σχέση με άλλες περιόδους υφέσεων που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πιο normal.

Αντίστοιχα, οι επιπτώσεις όπως φαίνεται στο β’ διάγραμμα είναι ακόμα μεγαλύτερες στην Ευρωζωνη με τον τραπεζικό τομέα αλλά και την κρίση των κρατικών ομολόγων να έχουν καταστεί οι βασικοί ανασταλτικοί παράγοντες ανάκαμψης της Ευρωζώνης. Ακόμη κι ο μέσος όρος για τον ρυθμό εξόδου από την κρίση πέντε οικονομικών όπως της Ισπανίας (1979) της Νορβηγίας (1987) της Φινλανδιας (1991) της Σουηδίας (1991) και της Ιαπωνίας (1992) ήταν πολύ καλύτερος σε σχέση με τον τωρινό ρυθμό της Ευρωζώνης.

 

Το τμήμα των επιχειρήσεων στην Ευρώπη που παρουσιάζει ετήσια αύξηση των κερδών μεγαλύτερη από 10% έχει υποχωρήσει σημαντικά όπως φαίνεται στο διάγραμμα 3 σε σχέση με την τελευταία 20ετία ενώ μεγαλύτερη είναι η υποχώρηση για αυτές που παρουσιάζουν αύξηση πωλήσεων μεγαλύτερη του 10%. Οι επιχειρήσεις αντί να επενδυουν σε μια μελλοντική αβεβαιότητα διακρατούν τα μετρητά τους.

 

Την ίδια ώρα οι κεφαλαιοποιήσεις των εταιρειών σε κλάδους όπως της τεχνολογίας στις ΗΠΑ έχουν ανέβει υπερβολικά σε επίπεδα αντίστοιχα με εκείνα της “φούσκας” της δεκαετίας του ’90. Για την Ευρώπη τα επενδυτικά κεφάλαια δίνουν μεγάλη σημασία στη φράση του Ντράγκι “do whatever it takes” , δηλαδή “θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί”.

 

Όπως διαφαίνεται από την πτώση του ρίσκου για τις μετοχές οι επενδυτές αισθάνονται πιο σίγουροι κι έχουν διευρύνει τους χρονικούς τους ορίζοντες ενώ παράλληλα η πορεία προεξόφλησης των μελλοντικών κερδών δείχνει στην τωρινή φάση ότι οι προϋποθέσεις για επενδυτικές ευκαιρίες που παρουσιάζουν αναπτυξιακές προοπτικές μειώνονται.