Σαν σήμερα, πριν από 15 χρόνια ο Γενικός Δείκτης της πάλαι ποτέ Σοφοκλέους – και νυν οδού Αθηνών – έκλεινε στις 6355,04 μονάδες, ενώ ενδοσυνεδριακά είχε φθάσει στο υψηλό σημείο όλων των εποχών, στις 6484,38 μονάδες. Οι περισσότεροι Έλληνες θυμούνται εκείνο το χρηματιστήριο ως την «φούσκα» των μετοχών και δεν έχουν άδικο, καθώς η άνοδος – όπως θυμούνται όλοι- είχε υποκινηθεί από τις δηλώσεις ενός πρώην πρωθυπουργού (Κ. Σημίτης) και ενός πρώην υπουργού Οικονομικών (κ. Γιάννος Παπαντωνίου).
Οι 1,8 εκατ. εκατομμύρια κωδικοί του 1999 σήμερα συρρικνώθηκαν σε μόλις 30-35 χιλιάδες ενεργούς κωδικούς. Η τότε κεφαλαιοποίηση ήταν 212,8 δισ. ευρώ ενώ η σημερινή είναι 70 δισ. ευρώ ( εκ των οποίων ένα μεγάλο ποσό αντιστοιχεί στην αξία των μετοχών του ΤΧΣ στις Τράπεζες).
Σε κάθε περίπτωση όταν από τα 70 δισ. ευρώ ένα μεγάλο ποσό αντιστοιχεί στις τράπεζες, υφίσταται μια είδους στρέβλωση διότι την ίδια στιγμή υπάρχουν κερδοφόρες εταιρείες των οποίων οι μετοχές δεν ανοίγουν καν. Παρά ταύτα σε περιβάλλον κρίσης υψηλών φόρων, εξάγουν και καταφέρνουν να βγάζουν κέρδη!
Το τι ακολούθησε μετά την άνοδο είναι παγκοίνως γνωστό. Πραγματοποιήθηκε μια από τις μεγαλύτερες ανακατανομές πλούτου στην χώρα, καθώς εισήλθαν εταιρείες- περίπτερα που τα επόμενα χρόνια απέσυραν τις μετοχές τους σε χαμηλότερες τιμές, αυξάνοντας την περιουσία ορισμένων επιτήδειων που ήταν συνδεδεμένοι με την εξουσία.
Όποιος θα εξετάσει προσεκτικά το τι έγινε θα δει ότι, για όλους υπήρξε ένα είδος τιμωρίας (νέμεση). Μετά την ύβρη, ακολουθεί η νέμεση και επέρχεται η κάθαρση, ακριβώς όπως στις ελληνικές τραγωδίες. Θα ισχυριστείτε πολλοί, τι μας λες, είδες πολλούς να τιμωρούνται;
Ναι, η κάθαρση, δεν έχει ολοκληρωθεί (εκκρεμεί άλλωστε μια αναίρεση στο δικαστήριο), ωστόσο η πραγματική κάθαρση θα είναι το χρηματιστήριο να βρει τον πραγματικό σκοπό του, που είναι η άντληση κεφαλαίων από υγιείς επιχειρήσεις. Ώστε να γίνουν τελικά επενδύσεις και να μειωθεί η ανεργία που είναι και το ζητούμενο.
Υ.Γ Οι παλαιότεροι που πρόλαβαν το κάγκελο της Σοφοκλέους θα θυμούνται ένα επενδυτή ο οποίος τηλεφωνούσε εντός της αίθουσας στην χρηματιστηριακή. Κανείς δεν απαντούσε όμως και αναγκάστηκε να πετάξει το παπούτσι του πάνω στον άνθρωπο που άλλαζε τις τιμές στον πίνακα. Τότε δικαιολογήθηκε στον επόπτη με την αμίμητη φράση « Δυο μέτρα από το πίνακα, και θα έμενα απούλητος κ. Επόπτη.» Από τότε τα πράγματα έχουν βελτιωθεί στην μικρή ελληνική αγορά.
ΔΗ.ΠΑΦ
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.