Δρόμοι φωτίζονται με λαμπάκια που αναβοσβήνουν, οι πλαστικοί αγιοβασίληδες έχουν αρχίσει να συχνάζουν σε μπαλκόνια, τα γκι στολίζουν πόρτες, τα πλαστικά δέντρα είναι γεμάτα στολίδια που λυγίζουν τα κλαδιά.
Τα Χριστούγεννα είναι ήδη εδώ, λίγες ημέρες μας χωρίζουν από τη μεγαλύτερη γιορτή, σε μια χρονιά που έχει βάψει τα περισσότερα, γύρω και μέσα μας με ένα βαθύ σκούρο χρώμα, με το μαύρο που έχει το πηχτό σκοτάδι.
Άλλες χρονιές, ακόμα και μέσα στην οικονομική κρίση των προηγούμενων ετών, υπήρχε περισσότερη χαρά. Φέτος, αυτή αγνοείται και δίδεται καλή αμοιβή σε όποιον τη βρει…
Το πνεύμα των Χριστουγέννων αυτή τη χρονιά δέχτηκε καίριο πλήγμα από τον φονικό ιό και τα δεινά που γέννησε η πανδημία στον πλανήτη, η ουσία της γιορτής δηλητηριάστηκε και οι ελπίδες για ανάνηψη είναι περιορισμένες.
Η αγορά παραπαίει στους ρυθμούς του click away, οι υπάλληλοι είναι σε αναστολή, ο «τζίρος» ανήκει στις άγνωστες και ξεχασμένες λέξεις μαζί με τον «μποναμά», οι πολίτες δυσκολεύονται να βάλουν το χέρι στην τσέπη, έχοντας την αβεβαιότητα ως ρόγχο στον λαιμό.
Είναι γεγονός πως ζούμε τα δυσκολότερα Χριστούγεννα της τελευταίας δεκαετίας και -ενώ ήδη περιμέναμε πως «του χρόνου, καλά να είμαστε, θα γιορτάσουμε αλλιώς»- ήρθε φέτος το «χτικιό» και έντυσε στα μαύρα οικογένειες, ενώ τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια καλύπτονται από τις οιμωγές εκείνων που έχασαν τους ανθρώπους τους.
Φέτος θα ζήσουμε τα πιο αλλοπρόσαλλα Χριστούγεννα της ζωής μας, με ψώνια και πρόβες σε ρούχα και παπούτσια στα πεζοδρόμια των καταστημάτων, με ρεβεγιόν μέχρι τις δέκα το βράδυ, με σύναξη εννέα ατόμων στο τραπέζι, με μια, σε κάποιες περιπτώσεις, αναμενόμενη μιζέρια η οποία θα πνίγεται στην άχνη των κουραμπιέδων και θα βαλτώνει στο σιρόπι από τα μελομακάρονα.
Σε κάποιες οικογένειες η θλίψη δεν θα αφήσει το πνεύμα των γιορτών να διαβεί το κατώφλι του σπιτιού τους, οι απώλειες ψυχών και σωμάτων δεν αποκαθίστανται με εθνικές σχόλες και αργίες, ενώ σε κάποιες άλλες φαμίλιες η αγωνία για το αύριο δεν θα επιτρέψει στη χαρά να κάνει πάρτι.
Είναι, τελικά, όλα μαύρα και δυσοίωνα τη φετινή χρονιά; Με μια γρήγορη αποδόμηση του τελευταίου ψήγματος αισιοδοξίας, η απάντηση, από πολλούς, -δυστυχώς- είναι «ναι».
Φέτος, όμως, μπορούμε να μείνουμε και να εστιάσουμε στο βαθύτερο μήνυμα αυτής της γιορτής, πέρα από όποια θρησκειολογική προσέγγιση, στη γέννηση του νέου, στην ευχή πως όλα θα πάνε καλύτερα αφού δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα.
Βασικά, ας κρατήσουμε τη σκέψη πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως αυτό που μετρά δεν είναι οι γεμιστές γαλοπούλες, οι παγωμένες σαμπάνιες, τα ακριβά δώρα, τα μαγευτικά ταξίδια εκτός πόλης, οι ξιπασμένες χλιδές άλλων εποχών.
Αυτό που έχει σημασία είναι οι άνθρωποι, οι δικοί μας άνθρωποι, η δική μας οικογένεια – εντός ή εκτός εισαγωγικών. Τα πρόσωπα που αγαπάμε τα οποία δεν αμπαλάρονται με κανένα περιτύλιγμα καμίας γιορτής, οι άνθρωποί μας είναι πάνω από κάθε εορταστικό τριήμερο, είναι η κληρονομιά μας, η υποθήκη μας για το μέλλον.
Γι’ αυτό, φέτος, τα Χριστούγεννα του… σωτηρίου έτους 2020, ας τα ζήσουμε με όσους μπορούμε -βάσει των περιορισμών- με βαθιά αγάπη, με χαμόγελο, παίρνοντας από τα μάτια τους την αισιοδοξία για το μέλλον, γνωρίζοντας πως χωρίς εκείνους δεν έχουν σημασία ούτε τα φωτάκια ούτε οι γιορτές.
Φέτος ας «γιορτάσουμε» με εγκράτεια λόγω συνθηκών, αλλά και με την εγκαρτέρηση που έχουν μέσα τους οι παιδικές ψυχές, εκείνη τη λαχτάρα για τα μελλούμενα, για όλα όσα θα έρθουν και θα είναι διαφορετικά, μαγικά.
Άλλωστε, όπως έχει γράψει η Αμερικανίδα αρθρογράφος Έρμα Μπόμπεκ «δεν υπάρχει τίποτε πιο θλιβερό σ’ αυτόν τον κόσμο από το να ξυπνάς τα Χριστούγεννα το πρωί και να μην είσαι παιδί». Ή να νιώθεις σαν παιδί, Έρμα…
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.