Δημήτρης Δανίκας

Τσίπρας VS Τσίπρα

  • Δημήτρης Δανίκας


Μάθημα Ιστορίας. Σπουδαίο, χρήσιμο, ωφέλιμο και μοναδικό για τα κοινωνικά και πολιτικά πεπραγμένα της Νεότερης Ελλάδας. Πρέπει να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια. Εχουμε και λέμε.

Καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο: Δύο επιλογές είχαν μπροστά τους ο Αλέξης και η παρέα του. Η πρώτη, σαρωτικές δομικές αλλαγές. Η δεύτερη, διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας. Δηλαδή σοσιαλιστική επανάσταση. Και δηλαδή ενσωμάτωση στο σύστημα. Τελικά προτίμησε «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο».

Και τη μία και την άλλη: Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, όμως, δεν είναι επαναστατικό. Η ελληνική κοινωνία, όμως, δεν επιθυμεί τέτοιες σαρωτικές, δομικές αλλαγές. Το ΚΚΕ, όμως, που επαγγέλλεται και επιθυμεί τέτοιες αλλαγές είναι καθηλωμένο στο 5%. Το χειρότερο όλων, όμως, οι ομάδες, τα γκρουπούσκουλα και οι φράξιες εντός του κόμματος λειτούργησαν και λειτουργούν με τέτοιον τρόπο ώστε η μία παράταξη να υπονομεύει και να εκμηδενίζει την άλλη. Με απλά λόγια, όποιος κολυμπάει σε δύο βάρκες στο τέλος θα καταλήξει στον πάτο.

Οπισθεν ολοταχώς: Τελικά και μετά την παραλίγο καταβύθιση της χώρας εξαιτίας των μαθημάτων οικονομίας που επί έξι μήνες παρέδιδε στους δανειστές μας ο Γιάνης Βαρουφάκης, προκειμένου να ταΐσει το αχόρταγο εγώ του, ο Αλέξης αποφασίζει ενσωμάτωση της κυβέρνησής του στην εξουσία. Το «πρώτη φορά Αριστερά» έγινε «πρώτη φορά η Αριστερά στη Δεξιά».

Ο καλύτερος μαθητής της τάξης: Ετσι, όλα τα έκανε. Υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο. Το υπηρέτησε. Υποθήκευσε την περιουσία της χώρας για έναν ολόκληρο αιώνα. Κατάφερε, δε, να πείσει ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση και το euro είναι μονόδρομος. Οι λαϊκές αντιδράσεις περιορίστηκαν στο ελάχιστο. Στο άψε σβήσε έκλεισε το «Μακεδονικό». Ενίσχυσε τις σχέσεις μας με τους «Αμερικανούς, δολοφόνους των λαών». Η Μέρκελ τον λάτρεψε. Η Αμερική τον αγάπησε. Ο Νετανιάχου τον συμπάθησε. Και έτσι, το άτακτο παιδί κατάφερε στο τέλος να γίνει ο καλύτερος και ο πιο χρήσιμος μαθητής της τάξης.

Τα μεταξωτά βρακιά: Με άσφαιρα, επαναστατικά πυρά και με πλήρη συμμόρφωση προς τις εντολές των «προϊσταμένων», πράγμα που δεν έκαναν με τέτοια ευκολία οι προηγούμενες κυβερνήσεις, οι ταχαριστεροί καταφέρνουν τρία πράγματα μαζί. Και να αυτοσχεδιάζουν. Και να απογοητεύουν. Και την Αριστερά να διασύρουν. Σε αυτό το τελευταίο στάδιο, λοιπόν, ο επαναστατικός οίστρος αντικαταστάθηκε με κουτοπονηριές, παρασκηνιακά παιχνίδια και μπόλικη αδιαφάνεια. Με απλά λόγια, πήγαν για μαλλί και βγήκαν γουλί. Τα μεταξωτά βρακιά χρειάζονται και επιδέξια οπίσθια.

Μήπως είναι ανεμογκάστρι; Από αντίφαση σε αντίφαση και από αδιέξοδο σε αδιέξοδο. Παράδειγμα; Ο εναγκαλισμός με ακραία δεξιά στοιχεία. Α, είναι προσωρινή συμμαχία. Α, είναι προσωρινή υποχώρηση. Παράδειγμα, οι πράσινες μεταγραφές. Αλλά, όλα κι όλα… Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα δεν είμαστε! Τότε τι κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Επαναστατικό δεν είναι. Σοσιαλδημοκρατικό δεν είναι. Αριστερό-αριστερό δεν είναι. Τότε τι είναι; Σάμπως ξέρουν; Ακόμα ψάχνουν και ακόμα ψάχνονται. Μήπως, λέω τώρα εγώ, είναι ολίγον έγκυος; Μήπως είναι ανεμογκάστρι;

Ποιος είμαι εγώ και πού πάω: Αραγε ο Τσίπρας μπορεί να παίξει ρόλο Ανδρέα Παπανδρέου; Δηλαδή μπορεί, έχει τα κότσια να εγκαταλείψει το κόμμα του όπως έκανε ο μακαρίτης τότε με την Ενωση Κέντρου; Μπορεί να αδειάσει τον Νίκο Παππά ως τον μεγαλύτερο ευεργέτη του Κυριάκου; Μπορεί να μηδενίσει το κοντέρ και να δημιουργήσει ένα δικό του κόμμα; Προφανώς, όχι. Και δεν μπορεί για έναν απλό λόγο. Επειδή αυτός ο πρωταγωνιστής. Επειδή γνώριζε, μεθόδευε, ενέκρινε. Αρα «κράτα με να σε κρατώ και όλοι μαζί να πηγαίνουμε στον γκρεμό».

Αν η Αμερική, όπως λένε μερικοί, κατέληξε από τη βαρβαρότητα στην παρακμή χωρίς να περάσει από τον πολιτισμό, έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ. Από την αφάνεια στην παρακμή χωρίς ίχνος στοιχειώδους θεσμικής ωριμότητας. Οπως πάει και αν ριζικά δεν αλλάξει, τότε «παρένθεση είναι, θα περάσει». Ο χειρότερος εχθρός του Αλέξη Τσίπρα είναι ο Αλέξης Τσίπρας!

Απόρρητο Απόρρητο