Εκρηκτικό κοκτέιλ με ακρίβεια, μισθούς, δημογραφικό και έλλειψη χεριών!

Ένα από τα βασικά προβλήματα του ελληνικού νοικοκυριού στα δύο τελευταία χρόνια είναι οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών και η ανεξέλεγκτη ακρίβεια που απομειώνει συνεχώς το διαθέσιμο εισόδημα. Το πρόβλημα φαίνεται πως έχει βαθιές ρίζες και τα κατά καιρούς μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση είτε με επιδοτήσεις για τους ευάλωτους, είτε με το καλάθι της νοικοκυράς αλλά και τις δεσμευτικές μειώσεις σειράς προϊόντων με συμφωνίες με τους παραγωγούς, αλλά και τους ελέγχους με τα πρόστιμα αισχροκέρδειας, ελάχιστα επί της ουσίας αποτελέσματα έχουν επιφέρει.

Χθες ανακοινώθηκε άλλη μια δέσμη μέτρων για προϊόντα που διαθέτουν στη χώρα μας κατά βάση πολυεθνικές εταιρείες όπως το βρεφικό γάλα και τα είδη καθαριότητας καθώς μόλις τώρα(!) διαπιστώθηκε πως αυτά τα ίδια προϊόντα πωλούνται φθηνότερα σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιβλήθηκε ένα πλαφόν 7% στα κέρδη από τα εν λόγω προϊόντα και εκφράστηκε από τον αρμόδιο υπουργό η προσδοκία πως μέσα σε μερικούς μήνες οι καταναλωτές θα δουν στο ράφι μειωμένες τιμές. Μακάρι να συμβεί έτσι. Η απορία όμως παραμένει γιατί επί τόσο μακρό διάστημα κανείς δεν σκέφτηκε να κάνει σύγκριση τιμών των ίδιων προϊόντων με αυτές της υπόλοιπης Ευρώπης. Έπρεπε να κάνουν αυτές τις συγκρίσεις τα μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι για να το πάρουν χαμπάρι οι αρμόδιες υπηρεσίες και η κυβέρνηση και να κινηθούν και προς αυτή την κατεύθυνση; Μια περιήγηση στο διαδίκτυο αρκεί για να εξαχθούν αυτά τα στοιχεία. Και καλά από εδώ και πέρα μπορούμε να ευελπιστούμε πως κλείνει κι αυτό το παράθυρο αισχροκέρδειας κάποιων ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων. Αυτά όμως που πληρώθηκαν από τους πολύπαθους Έλληνες καταναλωτές και έγιναν υπερκέρδη, τι θα γίνει; Προφανώς τίποτα. Θυσιάστηκαν στον βωμό μιας στρεβλής και ανεξέλεγκτης ελεύθερης αγοράς.

Πέραν όμως της πανθομολογούμενης ακρίβειας, φρονώ πως το πρόβλημα για τους Έλληνες είναι μεγαλύτερο αν συγκρίνει κανείς και τους μέσους μισθούς που ισχύουν στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Για παράδειγμα, ο μέσος μισθός το 2022 στη χώρα μας ήταν 23.736 ευρώ όταν την ίδια στιγμή στην Πορτογαλία ήταν 29.166 ευρώ, στην Ισπανία 39.160 ευρώ, στην Ιταλία 41.018, στη Γαλλία 48.210 και στο Ηνωμένο Βασίλειο 49.325 ευρώ.

Μόνο με αυτές τις απλές συγκρίσεις μέσων μισθών γίνεται αντιληπτό σε πόσο δεινότερη θέση βρίσκονται τα ελληνικά νοικοκυριά τα οποία επιπρόσθετα πληρώνουν πολύ ακριβότερα μια σειρά από προϊόντα καθημερινής ανάγκης.

Το θέμα επομένως δεν είναι μόνο η τιθάσευση της ακρίβειας αλλά κυρίως η ενίσχυση των εισοδημάτων έτσι ώστε να πλησιάσουν τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους.
Από την άλλη βλέπουμε την τεράστια έλλειψη εργατιών χεριών από τα χωράφια, τις τουριστικές επιχειρήσεις έως τον κατασκευαστικό τομέα. Στον τουρισμό οι ανάγκες υπολογίζονται σε 50.000, στον κατασκευαστικό τομέα και με τα εν εξελίξει έργα 100.000 και άγνωστο πόσοι στον πρωτογενή τομέα. Με αυτούς τους μισθούς όμως πώς να πεισθούν να έρθουν εργαζόμενοι ακόμα και με τις διακρατικές συμφωνίες όταν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσφέρουν περισσότερα; Είναι τυχαίο μήπως πως στα τελευταία χρόνια πέραν των Ελλήνων επιστημόνων, έφυγαν και 500.000 Αλβανοί τεχνίτες και εργάτες που αφού με τα χρόνια «ελληνοποιήθηκαν», μετανάστευσαν στις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης;
Και το πρόβλημα συνεχώς θα οξύνεται με δεδομένο πως ελάχιστοι Έλληνες πλέον θέλουν να ασχοληθούν με χειρωνακτικές εργασίες σε μια χώρα με τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα όπου οι γεννήσεις υπολείπονται κατά 20.000 το χρόνο των θανάτων!

Επομένως, το πρόβλημα είναι πολύπλευρο και πρέπει να αντιμετωπιστεί στο σύνολο του και όχι αποσπασματικά.

Ενίσχυση μισθών, κίνητρα στα νέα ζευγάρια να τεκνοποιήσουν και όχι μόνο με το εφάπαξ των 2.000 ευρώ με τη γέννηση, ουσιαστική βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών( κατάργηση του ΦΠΑ σε όλα τα βρεφικά και παιδικά είδη) και κρατική αρωγή στην εύρεση φθηνής στέγης.

Κι ας μη γελιόμαστε και παρασυρόμαστε θυμικά και ηθικολογικά από την επικαιρότητα και την τεκνοθεσία ή μη, από τα ομόφυλα ζευγάρια που στην τελική αφορά ένα απειροελάχιστο ποσοστό. Το πρόβλημα είναι στην τεκνοποίηση κι εκεί απαιτούνται ουσιαστικές παρεμβάσεις για να μην καταντήσουμε μια χώρα γερόντων που συνεχώς θα φθίνει και θα συρρικνώνεται πληθυσμιακά, με ορατό τον κίνδυνο αφανισμού έπειτα από μερικές δεκαετίες!