Πέρσι τέτοιο καιρό, κοντά στα δύο χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών, ο κόσμος ετοιμαζόταν να βγει στους δρόμους, να διαδηλώσει και να στηρίξει τους συγγενείς των θυμάτων στον αγώνα τους για την απονομή δικαιοσύνης …χθες. Ακολούθησε στις 28 Φεβρουαρίου ένας χείμαρρος πολιτών που συμμετείχε στην ίσως μεγαλύτερη κινητοποίηση των τελευταίων δεκαετιών. Εκατοντάδες χιλιάδες, άνθρωποι όλων των ηλικιών, αποφασισμένοι και αναποφάσιστοι ψηφοφόροι όταν πρέπει να «χωριστούν» στις μετρήσεις των δημοσκοπικών εταιρειών, μετείχαν σε ένα ξέσπασμα του χειμάρρου, που κάλυψε όλη την Πλατεία Συντάγματος αλλά και την ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Αθήνας. Αντίστοιχα συλλαλητήρια, σε παλμό και συμμετοχή, έγιναν  σε όλη την Ελλάδα, όπως στα κομβικά σημεία της Θεσσαλονίκης, την Πάτρας και του Ηρακλείου της Κρήτης.

Δύο χρόνια μετά από τα Τέμπη οι πολίτες «φώναζαν» με την παρουσία τους στα ογκώδη συλλαλητήρια για την ανάγκη να αναζητηθούν χωρίς καθυστέρηση οι υπεύθυνοι, να αποδοθεί δικαιοσύνη και ταυτόχρονα  να γίνει ότι δεν έγινε και έπρεπε να είχε γίνει για να αποτραπεί αύριο και μεθαύριο μια νέα τραγωδία. Τις ίδιες μέρες τα βλέμματα των πολιτών ήταν στραμμένα στις απανωτές πολιτικές συγκρούσεις στη βουλή, όπου κυβέρνηση και αντιπολίτευση συμμετείχαν στις σφοδρότερες αντιπαραθέσεις για τα Τέμπη αλλά και για ένα πλέγμα ζητημάτων, για την αποκαρδιωτική εικόνα που δείχνει στα δύσκολα, συχνά ή σπανιότερα το κράτος. Ένα χρόνο μετά, ο φετινός Φεβρουάριος έρχεται χωρίς το σύνολο των απαντήσεων που απαιτούνται, σε έναν κόσμο συνεχών αναταράξεων και μεγάλων ανακατατάξεων, με έναν Τραμπ που απειλεί και μια Ευρώπη που επιχειρεί να μείνει ενωμένη με τους καλύτερους δυνατούς όρους, χωρίς ωστόσο να πείθει τους περισσότερους πολίτες στις χώρες της ότι έχει κατασταλαγμένη και  ασφαλή ρότα. Οι ακραίες φωνές δυστυχώς καραδοκούν σε κάθε χώρα και «ενώνονται» όταν η εμβάθυνση της κοινωνικής πολιτικής και της δημοκρατίας δεν προχωρά γρήγορα και αποφασιστικά.

Ο φετινός Φεβρουάριος έρχεται με την απαισιοδοξία των πολιτών να διατηρεί μισογεμάτο το ποτήρι στα γκάλοπ και μισοάδειο αυτό που μετρά τις επιδόσεις των κομμάτων μέσα στους δώδεκα μήνες. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι διεθνείς αναταράξεις και φυσικά τα θέματα που αφορούν στην ανάγκη βελτίωσης του επιπέδου ζωής των πολιτών είναι και θα είναι και του χρόνου οι δύο βασικοί κύκλοι ζητημάτων που θα καθορίσουν την πολιτική ατζέντα και εν τέλει την εκλογική συμπεριφορά των Ελλήνων. Είναι πολύ νωρίς για να προβλέψει κανείς την εκλογική συμπεριφορά ένα χρόνο μετά, αλλά ίσως να είναι και πολύ αργά για να συμβούν μέσα στους επόμενους μήνες πολλά και ταυτόχρονα, που να πείσουν στο τέλος της ημέρας τους πολίτες ότι η μαζική συμμετοχή και όχι η αποχή είναι το «κλειδί» των λύσεων που προσδοκούν στα κρίσιμα πεδία της ζωής τους. Και τα ποιοτικά ευρήματα στις δημοσκοπήσεις αυτό δείχνουν, προειδοποιώντας την κυβερνητική παράταξη και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ότι αν δεν αλλάξουν δεν πρόκειται να προσεγγίσουν τους εκλογικούς στόχους που θέτουν στην πορεία προς τις κάλπες.

Η Νέα Δημοκρατία ναι μεν επικρατεί με άνεση και προβάδισμα περίπου 15 ποσοστιαίων μονάδων στα γκάλοπ, αλλά από τον Ιανουάριο του 2025 μέχρι τον φετινό διαπιστώνει ότι αρκετοί από τους πολίτες που την στήριξαν παραμένουν στα μηνύματα που εξέπεμψαν στις τελευταίες ευρωεκλογές. Ένας στους δύο πολίτες βέβαια δηλώνει ότι η Νέα Δημοκρατία θα κερδίσει τις εκλογές, ενώ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται σταθερά και με υψηλά ποσοστά σε σχέση με τον δεύτερο πολιτικό αρχηγό στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Η Νέα Δημοκρατία ωστόσο είναι αντιμέτωπη με τα προβλήματα, με τις λύσεις που δεν έρχονται ή που έχουν καθυστερήσει, με κάποια «ασυγχώρητα» λάθη και τις αδύναμες πλευρές της, με τις εξαγγελίες που χάθηκαν στο δρόμο, με τα αεροπλάνα που δεν πέταξαν, με την ακρίβεια που κρατά γερά στα σούπερ μάρκετ και το 2026 και την προοπτική που συνεχίζουν να βλέπουν από τις χαραμάδες πολλοί γονείς για εκείνους και τα παιδιά τους. Ακόμη και το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει βρει απέναντί της έναν ισχυρό αντίπαλο που να απειλεί την πρωτιά της στα γκάλοπ φαίνεται ότι την οδηγεί συχνά στον καναπέ της αυταρέσκειάς της και μιας όμως ευάλωτης σιγουριάς.

Στο πεδίο της αντιπολίτευσης δεν έχει ξεχωρίσει η ισχυρή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, ενώ το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «ακούγεται» περισσότερο για το «με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει» όταν μπει το δίλημμα για τις μετεκλογικές συνεργασίες. Δύο νέα κόμματα ετοιμάζονται να προσέλθουν στην προεκλογική αφετηρία. Τόσο ο Αλέξης Τσίπρας, όσο και η Μαρία Καρυστιανού  ακόμη και αν προσγειωθούν στην πραγματικότητα των χαμηλών πτήσεων (σε σχέση με τις προσδοκίες τους) θα ανακατέψουν την τράπουλα και δη στο χώρο τη κεντροαριστεράς (οι δηλώσει της Καρυστιανού για τις αμβλώσεις που σόκαραν  πολλούς φαίνεται ότι μέχρι τώρα δεν έχουν μειώσει σημαντικά το εύρος της δυνητικής της ψήφου). Το ΠΑΣΟΚ παρατηρεί την ακούνητη βελόνα, μπαίνει σε φάση εσωκομματικής αναμέτρησης λόγω του Συνεδρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει υπαρξιακά ζητήματα εν αναμονή του κόμματος Τσίπρα και οι «αντισυστημικοί» διατηρούν δυνάμεις αν και μεγαλώνει η δεξαμενή των αναποφάσιστων. Τα γεγονότα θα προχωρήσουν, οι πολιτικοί συσχετισμοί θα ακολουθήσουν το άνοιγμα και το κλείσιμο του ακορντεόν όταν τα γεγονότα θα εμφανίζονται με πιο πιεστικό τρόπο και θα αρχίσουν να παίρνουν την τελική τους μορφή, όχι απαραίτητα στον πρώτο γύρο των εκλογών.