Είναι η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση συγκεντρώνει περισσότερες προσδοκίες της κοινής γνώμης στη διαφαινόμενη δεύτερη τετραετία της. Τον Ιούλιο του 2019 οι πολίτες έδωσαν ένα γενναιόδωρο 40% στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν συγκρατημένοι. Ελειπαν η δυναμική, ο «αέρας» της αισιοδοξίας για την επόμενη ημέρα και περισσότερο λειτούργησε το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο και λιγότερο η εμπιστοσύνη προς τον νέο, τότε, πρωθυπουργό. Η κοινωνία ήταν μουδιασμένη και το μόνο που έβλεπε μπροστά της ήταν «να τελειώνουμε με την περιπέτεια των μνημονίων» και ασφαλώς με τις περιπέτειες του Αλέξη Τσίπρα. Προτεραιότητα ήταν η «επιστροφή στην κανονικότητα» και όχι οι μεγάλες τομές που θα άλλαζαν τη χώρα και θα έκαναν καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων.
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου έδειξε ξεκάθαρα ότι ο Μητσοτάκης κέρδισε την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών ανεβάζοντας το ποσοστό της κυβερνητικής παράταξης (για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία) και γκρέμισε ανελέητα την αξιωματική αντιπολίτευση. Με την προϋπόθεση ότι το αποτέλεσμα θα επιβεβαιωθεί (πλην εξαιρετικού απροόπτου και… χαλαρότητας) στις κάλπες του δεύτερου γύρου, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, το μήνυμα προς τον Μητσοτάκη είναι σαφές: «Μας έπεισες ότι μπορείς, τώρα σου δίνουμε την ευκαιρία να τα αλλάξεις όλα». Δεν είναι η πρώτη κυβέρνηση που παίρνει αυτή την εντολή από τον λαό.
Την είχε και ο Ανδρέας το 1981 και ο Κώστας Μητσοτάκης το 1990 και ο Σημίτης το 1996 και ο Καραμανλής το 2004 και ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009, ακόμη και ο Τσίπρας το 2015 ως η πρώτη κυβέρνηση της… Αριστεράς. Ολοι τους είχαν συγκεντρώσει τις μεγάλες ελπίδες της χώρας και της κοινωνίας, αλλά όλοι τους έγιναν αποδέκτες αυτής της ισχυρής εντολής στην πρώτη κυβερνητική θητεία. Η δεύτερη φορά (όπου υπήρξε δεύτερη φορά) είχε χαρακτηριστικά ανοχής ή σχετικής αδυναμίας του αντιπάλου, αλλά όχι προσδοκίες και για τον λόγο αυτό τα εκλογικά ποσοστά τους γνώρισαν έντονη καθίζηση.
Η πρώτη θητεία Μητσοτάκη αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη σε τρεις κυρίως κατευθύνσεις: σταθεροποίηση της οικονομίας (μείωση φόρων, επενδύσεις, θετικό κλίμα), διαχείριση κρίσεων (Ελληνοτουρκικά, Προσφυγικό, πανδημία) και εκσυγχρονισμός του Δημοσίου (ψηφιακός μετασχηματισμός, διαδικτυακή εξυπηρέτηση του πολίτη). Το κυριότερο, όμως, δημιούργησε κλίμα επιστροφής στην κανονικότητα, μακριά από τα μεγάλα προβλήματα και την τοξικότητα του παρελθόντος. Ακούω τον πρόεδρο της Ν.Δ. να επαναλαμβάνει ότι ο πρώτος στόχος της επόμενης τετραετίας θα είναι η αύξηση των μισθών (μακάρι και των συντάξεων!) και πολύ καλά κάνει.
Οι ελπίδες όμως της κοινωνίας δεν περιορίζονται στους μισθούς. Υπάρχουν τομείς τους οποίους η κυβέρνηση την περασμένη τετραετία διαχειρίστηκε με σχετική επάρκεια, αλλά δεν τόλμησε τις μεγάλες αλλαγές που έπρεπε. Σε αυτό το χρονικό σημείο βρισκόμαστε τώρα. Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων έδειξαν τους τομείς με τις μεγάλες αδυναμίες οι οποίες δεν αντιμετωπίζονται με τη συνήθη εμβαλωματική πρακτική. Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη, ασφάλεια, λειτουργία του κράτους χρειάζονται τομές.
Η κατάσταση στην Πρωτοβάθμια, στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και κυρίως στα Πανεπιστήμια απέχει από εκείνη ενός σύγχρονου κράτους. Το πρόβλημα με τα ασθενοφόρα, τα ράντζα, η ταλαιπωρία στα νοσοκομεία με τις ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό χρειάζονται ριζικές λύσεις. Οι αστυνομικοί πρέπει πράγματι να βγουν στον δρόμο, ο νόμος να είναι νόμος για όλους και το σύστημα απονομής δικαιοσύνης να αλλάξει. Ούτε η ανομία επιτρέπεται, ούτε οι αποφάσεις μπορεί να καθυστερούν για δεκαετίες.
Αν οι προβλέψεις επαληθευτούν και η Ν.Δ. κερδίσει την αυτοδυναμία, την επόμενη ημέρα θα έχει μια πραγματικά ιστορική ευκαιρία να αλλάξει τη χώρα. Ακόμη κι αν πρέπει να συγκρουστεί και να «σπάσει αυγά». Η πολιτική δειλία, το κακώς εννοούμενο πολιτικό κόστος δεν μπορεί να εξελιχθούν σε ανασταλτικούς παράγοντες για τον ουσιαστικό εκσυγχρονισμό της Ελλάδας.
Ενας εκσυγχρονισμός που δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τις συνταγματικές αλλαγές που σχεδιάζονται. Χρήσιμες μεν, ανεπαρκείς δε αν δεν συνοδεύονται από μικρές ρεαλιστικές «επαναστάσεις» σε κάθε κρίσιμο τομέα της δημόσιας ζωής και της οικονομίας. Πολιτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης ό,τι είναι να κερδίσει το κέρδισε. Τώρα είναι η ώρα να αναμετρηθεί με την Ιστορία προς όφελος του τόπου και της κοινωνίας.