Αν δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, αυτό που καλείται να κάνει η νέα κυβέρνηση είναι ένα θαύμα. Καλείται να διαπραγματευτεί με τους εταίρους ένα σχέδιο το οποίο ανατρέπει τη λογική που επικράτησε μέχρι σήμερα, να σταθεροποιήσει την οικονομία, να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση και στη συνέχεια να εφαρμόσει ένα σχέδιο ανασυγκρότησης που θα κάνει… όσα δεν έγιναν τα τελευταία 30 χρόνια στη χώρα.
Κι όλα αυτά σκοπεύει να τα υλοποιήσει σε ένα πλαίσιο αριστερών πολιτικών, με αυξημένο ρόλο του Δημοσίου και αναβάθμιση του Κράτους Πρόνοιας, κόντρα δηλαδή στο νεοφιλελεύθερο δόγμα που έχει εμποτίσει τα θεμέλια της Ευρωζώνης και εφαρμόζεται αταλάντευτα τα τελευταία χρόνια.
Είναι ενδεικτικό ότι οι εταίροι εμφανίζονται μεν ανοιχτοί σε διαπραγματεύσεις και σε επιμέρους διευθετήσεις, αλλά βάζουν τέτοιες προϋποθέσεις που δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα.
Η αλήθεια είναι ότι το σχέδιο της κυβέρνησης έρχεται σε σύγκρουση με τον πυρήνα των πολιτικών που εφαρμόζονται στην Ευρωζώνη και αν εφαρμοστεί -πολύ δε περισσότερο αν επιτύχει- θα καταστεί ένα «κακό παράδειγμα», σύμφωνα με τη λογική των οικονομικών και πολιτικών κέντρων εξουσιών.
Δηλαδή οι εταίροι φοβούνται την ενίσχυση αριστερών πολιτικών δυνάμεων και σε άλλες χώρες και την ανατροπή του σημερινού οικονομικού δόγματος. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τη Γερμανία, διότι μια τέτοια ανατροπή θα οδηγήσει σε πολιτικές αμοιβαιοποίησης των χρεών (ευρωομόλογο) και δημοσιονομικής επέκτασης (δημόσιες δαπάνες), τις οποίες αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι.
Είναι επομένως πολύ πιο δύσκολη η διαπραγμάτευση για την Ελλάδα, διότι οι εταίροι δεν βλέπουν μόνο το ειδικό πρόβλημα της χώρας, αλλά και το ευρύτερο ζήτημα αναδιάρθρωσης των ευρωπαϊκών πολιτικών που κρύβεται από πίσω. Γι’ αυτό στυλώνουν τα πόδια πριν καλά-καλά αρχίσουν οι συζητήσεις.
Στο πλαίσιο αυτό, η τακτική που υιοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση να αναδείξει την ευρωπαϊκή διάσταση του ελληνικού προβλήματος είναι μεν ορθή, αλλά είναι και δίκοπο μαχαίρι.
Από την άλλη πλευρά, αν η Ευρώπη αποφασίσει να οδηγήσει την Ελλάδα στον Καιάδα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι θα διακινδυνεύσει τη διάλυση της Ευρωζώνης, αλλά και ότι θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, απελευθερώνοντας τις αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες τείνουν να λάβουν ηγεμονικό ρόλο στην ίδια τη Γαλλία και είναι αντίθετες με την ουσία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί βλέπουν την υπόθεση της Ελλάδας ως μεγάλο ρίσκο, αλλά και ως μια μεγάλη ευκαιρία να αλλάξει, έστω και λίγο, η ρότα της Ευρωζώνης και να δοθεί βάρος σε διαφορετικές πολιτικές.
Υπάρχει λοιπόν μια «χαραμάδα» ευκαιρίας για την Ελλάδα, έστω και αν αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί μάχη, θα υπάρξουν πολλές δυσκολίες και θα χρειαστούν υποχωρήσεις και συμβιβασμοί και από τη χώρα μας.
Αν όμως το εγχείρημα πετύχει στην Ελλάδα, τότε όχι μόνο θα ανοίξει ο δρόμος για να βγούμε από το τούνελ και να ανασυγκροτηθεί η οικονομία και η χώρα, αλλά και για ένα νέο υπόδειγμα για την οικονομική και πολιτική οργάνωση στην Ευρώπη.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.