Η ώρα του ρεαλισμού

Είναι σαφές εδώ και αρκετό καιρό ότι το βασικό στοιχείο της αδιαλλαξίας από την πλευρά των δανειστών είναι πολιτικό και είναι σημαντικό ότι ο πρωθυπουργός το επισήμανε με δηλώσεις του την περασμένη εβδομάδα στο πρακτορείο Reuters.

Το συντηρητικό ευρωπαϊκό κατεστημένο πιέζει την Ελλάδα περιορίζοντας τη ρευστότητα και προβάλλοντας διαρκώς αντιρρήσεις στις ελληνικές προτάσεις. Επιδιώκει να εξαναγκάσει την κυβέρνηση να υιοθετήσει περιοριστικά μέτρα που έρχονται σε αντίθεση με τον πολιτικό προσανατολισμό της έτσι ώστε να εκτεθεί στο εσωτερικό αλλά και στην Ευρώπη.

Επιπλέον, τα γεράκια της Ευρωζώνης, με εμβληματική φυσιογνωμία τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, λειτουργούν τιμωρητικά και επιθετικά έναντι της χώρας μας για να δείξουν σε όλη την Ευρώπη τι περιμένει όσους αμφισβητήσουν το δόγμα της λιτότητας και τη γερμανική ηγεμονία.

Οι δανειστές επιμένουν στη μείωση των επικουρικών συντάξεων επικαλούμενοι τις συνέπειες στον Προϋπολογισμό, στην πραγματικότητα όμως θέλουν να εξαναγκάσουν την κυβέρνηση να εγκαταλείψει βασικές δεσμεύσεις έτσι ώστε να τσαλακωθεί πολιτικά.

Μέχρι σήμερα, μάλιστα, δείχνουν ότι δεν είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν ούτε κάποια προσχήματα στην κυβέρνηση στην περίπτωση που θα ήθελε να υπαναχωρήσει αξιοπρεπώς.

Η πραγματικότητα αυτή, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ελληνική πλευρά πρέπει να παρουσιάσει τις δικές της προτάσεις με τη μέγιστη πληρότητα, εξειδίκευση και τεκμηρίωση. Θα πρέπει, ακόμη, να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα και να παρουσιάσει το δικό της πρόγραμμα για τα επόμενα χρόνια, τουλάχιστον στις γενικές γραμμές και τα βασικά του χαρακτηριστικά.

Ο πολιτικός χαρακτήρας της διαφωνίας είναι πλέον τεκμηριωμένος και η στάση των δανειστών αγγίζει τα όρια της κακοπιστίας, αλλά για να σπάσει το αντιδραστικό μέτωπο η Ελλάδα πρέπει να δώσει επιχειρήματα στους -λίγους- συμμάχους της, όπως η Κομισιόν ή ορισμένες κυβερνήσεις, παρουσιάζοντας εναλλακτικό σχεδιασμό κι ένα πρόγραμμα ολοκληρωμένο και πειστικό.

Εξίσου λεπτομερής και συνεκτικός πρέπει να είναι και ο σχεδιασμός για τις όποιες κινήσεις θα χρειαστούν σε περίπτωση που απαιτηθούν ελιγμοί από την ελληνική πλευρά.

Απ’ ό,τι φαίνεται, η απαραίτητη αυτή εξειδίκευση δεν έχει ακόμη γίνει στον βαθμό που χρειάζεται και όσο κι αν η ελληνική πλευρά έχει το «ελαφρυντικό» ότι αντιμετωπίζει αρκετούς κακόπιστους συνομιλητές και τρικλοποδιές που προκαλούν καθυστερήσεις, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο χρόνος κυλάει σε βάρος μας, ούτε απαλλάσσει τους διαχειριστές από την αντικειμενική ευθύνη.

Η κυβέρνηση ορθά προέβαλε δικές της προτεραιότητες, όπως η πάταξη της φοροδιαφυγής και η αναδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού. Θα πρέπει όμως το ταχύτερο δυνατόν να παρουσιάσει εξειδικευμένες ρυθμίσεις.

Για την ακρίβεια, θα πρέπει να παρουσιάσει ολοκληρωμένες νομοθετικές ρυθμίσεις, αφού έτσι κι αλλιώς πρόκειται για ζητήματα που θα προωθούσε ούτως ή άλλως ανεξάρτητα από το τι ζητούν οι δανειστές και τι θεωρούν εκείνοι αποδεκτό.

Η κυβέρνηση έχει το δίκιο με το μέρος της, αλλά αυτό δεν αρκεί. Θα πρέπει και να το διεκδικήσει.