Το μεταναστευτικό είναι πρώτα ευρωπαϊκό πρόβλημα και μετά ελληνικό

Το πρόβλημα των προσφύγων αναδεικνύει και αυτό τις αντιφάσεις της «ενωμένης» Ευρώπης και κυρίως την υποβάθμιση της έννοιας της αλληλεγγύης.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα σύνορα της Ελλάδας αποτελούν και εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα έπρεπε η αντιμετώπιση του προβλήματος που δημιουργεί το διογκούμενο μεταναστευτικό και προσφυγικό κύμα να αντιμετωπίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο με τις αντίστοιχες κοινές πολιτικές και την κατάλληλη χρηματοδότηση.

Η Ελλάδα δεν αντέχει το βάρος, πολύ περισσότερο που υποφέρει ήδη από την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που έφερε η εφαρμογή του δήθεν «προγράμματος διάσωσης».

Στα κοινωνικά και οικονομικά ερείπια που δημιούργησε το μνημόνιο, προστίθεται και μια δεύτερη ανθρωπιστική κρίση, εκείνη των προσφύγων και μεταναστών που συρρέουν στη χώρα μας.

Δεν μπορούν να επαναπαύονται οι βόρειες χώρες ότι οι άνθρωποι που καταφθάνουν στη χώρα μας θα μείνουν μακριά από τις δικές τους πόλεις, όπως συμβαίνει σήμερα.

Η χώρας μας βρίσκεται στο επίκεντρο, ως ένα από τα προνομιακά σημεία εισόδου, καθώς το κύμα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς από τις γύρω περιοχές διογκώνεται, λόγω των πολέμων και της αστάθειας που μαίνονται στην ευρύτερη περιοχή. Αυτές είναι οι βασικές αιτίες του προβλήματος και δευτερευόντως η πολιτική κάθε χώρας για το μεταναστευτικό.

Αυτό φαίνεται άλλωστε και από το γεγονός ότι καταγράφεται αύξηση του κύματος προσφύγων και σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία.

Δεν μπορεί να υπάρξει εθνική απάντηση σε τέτοια ζητήματα.

Η Ε.Ε. έχει ευθύνη να συμβάλλει κατά το δυνατόν στην εκτόνωση των γενεσιουργών αιτίων του προβλήματος με διεθνείς διπλωματικές παρεμβάσεις, αλλά και να στηρίξει τις χώρες που υφίστανται τις συνέπειες του μεταναστευτικού και προσφυγικού κύματος.

Είναι επίσης ευθύνη και της Ε.Ε. να εμποδίσει τις γειτονικές χώρες, όπως η Τουρκία, να διευκολύνουν τη διακίνηση μεταναστών και προσφύγων προς την Ευρώπη.

Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι ένα μέρος του κόστους εποπτείας και φύλαξης των ελληνικών συνόρων, όπως και οι δαπάνες για υποδομές υποδοχής, περίθαλψης ή ακόμα και επαναπατρισμού των προσφύγων και των μεταναστών θα πρέπει να βαρύνουν τον κοινοτικό προϋπολογισμό.

Αλλά και η ευρωπαϊκή πολιτική για το άσυλο θα έπρεπε να ξανασχεδιαστεί έτσι ώστε τα προβλήματα που παρουσιάζονται σε μια χώρα να αντιμετωπίζονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, με παροχή ευρωπαϊκού ασύλου και κατανομή του στο σύνολο της ευρωπαϊκής επικράτειας.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει το ζήτημα με ένταση στην Ε.Ε. και να απαιτήσει αντιμετώπιση του προβλήματος με έκτακτα μέτρα αλλά και με διαφορετικές πολιτικές. Διαφορετικά δεν έχει κανένα λόγο η Ελλάδα να σέβεται από την πλευρά της δεσμεύσεις όπως η σύμβαση του Δουβλίνου, που την δεσμεύουν να κρατάει εντός της επικράτειάς της τις στρατιές των απελπισμένων που διασχίζουν τα -ευρωπαϊκά- σύνορα.