Η ελληνική Αριστερά, παρά τις παραδόσεις της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διεθνούς αλληλεγγύης, φαίνεται να έχει χαθεί στην αμηχανία και τη σύγχυση μπροστά στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Αν και η ρωσική επίθεση συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου και του θεμελιώδους δικαιώματος των λαών για αυτοδιάθεση, οι αντιδράσεις της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι απογοητευτικά αδύναμες και, ενίοτε, απουσιάζουν εντελώς.

Αν εξετάσουμε την ανταπόκριση του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων αριστερών δυνάμεων στην Ελλάδα, η θλιβερή επέτειος της ρωσικής εισβολής του 2022 στην Ουκρανία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, με περιορισμένες και αποσπασματικές αντιδράσεις. Η απόσταση από την έκρηξη του πολέμου δεν δικαιολογεί την αδυναμία έκφρασης μιας ισχυρής καταδίκης για την εισβολή, η οποία έχει προκαλέσει εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, πολλούς από αυτούς αμάχους. Η καταδίκη της ρωσικής επιθετικότητας από τον ΣΥΡΙΖΑ περιορίστηκε σε μια αόριστη δήλωση την επόμενη μέρα, και αυτό είναι το λιγότερο απογοητευτικό.

Η Αριστερά, στο όνομα της γεωπολιτικής ισορροπίας, των αμφιλεγόμενων σχέσεων με τη Ρωσία ή της αντίστασης στον «δυτικό ιμπεριαλισμό», φαίνεται να ξεχνά τη βασική της αποστολή: να βρίσκεται με τον αδύναμο και τον αδικημένο, τον άνθρωπο που πλήττεται από τον πόλεμο και την καταπίεση. Σε μια στιγμή όπου οι αδυσώπητες συνέπειες της ρωσικής επιθετικότητας είναι προφανείς, η Αριστερά στην Ελλάδα όχι μόνο σιωπά, αλλά πολλές φορές βρίσκει και δικαιολογίες για την αδικία. Ο λόγος για την απουσία μιας ισχυρής αντίδρασης από την πλευρά της Αριστεράς μπορεί να είναι ποικιλότροπος: από τον φόβο της «δυτικής εξάρτησης» μέχρι την αποδοχή ενός αμφιλεγόμενου ρόλου της Ρωσίας στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα.

Η πολιτική απόσυρση -και η υποχωρητικότητα σε βασικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων- δημιουργούν την αίσθηση ότι η ελληνική Αριστερά έχει ξεχάσει την ιστορική της αποστολή: να υπερασπίζεται τον άνθρωπο, ανεξαρτήτως των γεωπολιτικών παιχνιδιών που παίζονται στον κόσμο. Αντί να αντισταθεί στη ρωσική επιθετικότητα, η Αριστερά αδυνατεί να προσφέρει ένα ξεκάθαρο μήνυμα αλληλεγγύης προς τον ουκρανικό λαό, αφήνοντας τους πολίτες της χώρας αυτής να παλεύουν μόνοι τους, υπό την απειλή μιας αυταρχικής Ρωσίας που παραβιάζει την ανεξαρτησία τους.

Όπως έχουμε μάθει τόσα χρόνια, μια πραγματική αριστερή πολιτική θα έπρεπε να στέκεται πάντα «με τον άνθρωπο», εναντίον των καταπιεστών και των κατακτητών, ακόμα κι αν αυτοί προέρχονται από χώρες με τις οποίες έχουν υπάρξει πολιτικές ή ιστορικές σχέσεις. Όσο και αν η Ρωσία παίζει έναν σημαντικό ρόλο στην ιστορία των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί οποιαδήποτε στάση, πέραν της καταδίκης, απέναντι στην επιθετικότητα και την αυταρχική πολιτική που εφαρμόζει ο Πούτιν.

Ας μην το αναλύουμε άλλο, καταλαβαινόμαστε: Η ελληνική Αριστερά οφείλει να ξαναβρεί τη φωνή της και να καταδικάσει με όλη της τη δύναμη τη ρωσική επιθετικότητα, ώστε να ανακτήσει στο συγκεκριμένο θέμα τη χαμένη της ηθική πυξίδα και να υπερασπιστεί αυτό για το οποίο έδωσε το αίμα της στο παρελθόν: το διεθνές δίκαιο, την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.