Αναμφίβολα, ζούμε σε μια από τις ταραγμένες περιόδους των τελευταίων πολλών ετών καθώς οι διεθνείς εξελίξεις μας ετεροκαθορίζουν αρνητικά και οι όποιοι εθνικοί σχεδιασμοί, συναντούν μεγάλα έως ανυπέρβλητα εμπόδια. Το χειρότερο όμως είναι πως ελάχιστοι εξ ημών αντιλαμβάνονται και προβληματίζονται για την κρισιμότητα των καταστάσεων και ελάχιστα διαφέρουμε από τη μουσική μπάντα του Τιτανικού μετά την πρόσκρουση στο παγόβουνο. Το tempo βέβαια στην παραλυτική αδιαφορία για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας το δίνουν οι πολιτικοί μας ηγέτες και πολιτευτές που διέρχονται όλων των μέσων, θεμιτών και αθέμιτων, μόνο και μόνο μήπως και εξασφαλίσουν μια θέση στην επόμενή Βουλή. Οι δε πολιτικοί αρχηγοί της αντιπολίτευσης των υπαρκτών και υπό ίδρυση κομμάτων έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν προσωποκεντρικά σχήματα και ουσιαστικά δίνουν τη μάχη της προσωπικής τους επιβίωσης. Δεν είναι τυχαίο που όλοι αναφέρονται στο κόμμα Τσίπρα, στο κόμμα Καρυστιανού, στο κόμμα Βελόπουλου, στο κόμμα της Ζωής ακόμα και στο ιστορικό ΠΑΣΟΚ η δημόσια κουβέντα γίνεται για το κόμμα του Ανδρουλάκη! Ποιοι τους περιβάλλουν και ποιες ιδεολογικές αναφορές η ποιο πρόγραμμα έχει ο καθένας τους, ελάχιστα έως καθόλου γνωρίζουμε και ίσως γι’ αυτό δεν προβάλλονται και ίσως να μην υπάρχουν καν συλλογικές αποφάσεις.
Κοινός στόχος βέβαια όλων να πέσει ο Μητσοτάκης με κάθε τρόπο. Καμμιά αντίρρηση επ’ αυτού. Να πέσει αν το θέλει όντως το εκλογικό σώμα. Αν όμως επιβεβαιωθούν τα μέχρι τώρα δημοσκοπικά ευρήματα και παραμείνει πρώτος και με διαφορά από τους υπόλοιπους, έχει αναρωτηθεί κανείς τι μέλλει γενέσθαι όταν είναι τοις πάσι γνωστό πως χωρίς τον πρώτο δεν σχηματίζεται κυβέρνηση; Ούτε καν συγκυβέρνηση των ηττημένων!
Αλλά πριν φθάσουμε εκεί, θέλω να πιστεύω πως θα εξαντληθεί η τετραετία. Όσο αργότερα τόσο καλύτερα για μας (όχι για τα κόμματα) αν αναλογιστούμε τι μας περιμένει μετά τις εκλογές. Και κυρίως τι θα σημάνει για όλους μας η διατάραξη της σταθερότητας που τώρα κάποιοι απαξιώνουν και λοιδορούν. Ποιες επιπτώσεις θα υπάρχουν στην οικονομία που με πολύ κόπο μπήκε σε ένα σχετικό νοικοκύρεμα τα τελευταία λίγα χρόνια χωρίς το οποίο θα ήμασταν πολύ χειρότερα απ’ ό,ι είμαστε τώρα;
Μήπως όλα αυτά τα ωραία που ακούμε, για καλύτερη λειτουργία των θεσμών, για Δικαιοσύνη, για διαφάνεια, για τιμωρία πολιτικών για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το δυστύχημα των Τεμπών, τις υποκλοπές, τις απευθείας αναθέσεις κ.λπ., θα γεννήσουν αυτόματα πλούτο για την κοινωνία; Θα κατατροπώσουν την ακρίβεια και τις τιμές στα καύσιμα; Θα φέρουν αυτόματα αυξήσεις σε μισθούς συντάξεις και θα ανέβει με μαγικό τρόπο το βιοτικό μας επίπεδο;
Και το λέω αυτό γιατί εκτός από ένα αδιάκοπο και ισοπεδωτικό κατηγορητήριο για την κυβέρνηση που έχουν κάθε δικαίωμα να συντάσσουν, δεν έχουμε ακούσει ούτε μια ρεαλιστική και ουσιαστική πρόταση για το πώς θα λυθούν όλα εκείνα τα προβλήματα που καταγράφονται ψηλά στις μετρήσεις και απασχολούν τους πολίτες. Πως δηλαδή θα συγκρατήσουν τις αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων;( για μειώσεις ούτε λόγος). Έστω να μας υποψιάσουν λίγο, πως διαθέτουν κάποιο κρυμμένο μαγικό ραβδάκι!
Πώς θα μετατρέψουν τη Δικαιοσύνη σε ανεξάρτητη, μιας και τώρα τη θεωρούν εξαρτημένη από την κυβέρνηση, όταν καν δεν δέχονται την κυβερνητική πρόταση να μπει στο υπό αναθεώρηση Σύνταγμα διάταξη που να επιτρέπει τους ίδιους τους δικαστές να αποφασίζουν για την ηγεσία τους και όχι το εκάστοτε υπουργικό Συμβούλιο; Εκτός αν εννοούν πως ανεξάρτητη, είναι η Δικαιοσύνη εκείνη που εκδίδει μόνο αποφάσεις αρεστές στον Ανδρουλάκη, την Κωνσταντοπούλου, την Καρυστιανού τον Φάμελο και τον Τσίπρα!
Αν είναι έτσι όμως, καλό είναι να διαφωτιστούμε και οι υπόλοιποι, ώστε την ώρα της κάλπης να αναλάβουμε κι εμείς τις ευθύνες που μας αναλογούν! Πέρα από την πλάκα όμως, θεωρώ πως τα δύσκολα είναι μπροστά και όταν έρθουν (που θα έρθουν) τότε θα εκτιμήσουμε αυτά που είχαμε και χάσαμε, όπως γίνεται πάντα στη ζωή.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.