Αναμενόμενο μεν, πλην όμως δεν παύει να είναι ανησυχητικό. Στο 3,9% σκαρφάλωσε ο πληθωρισμός τον Μάρτιο λόγω των εισαγόμενων πιέσεων, εξ αιτίας του πολέμου, αλλά και από αλυσιδωτές αυξήσεις σε προϊόντα όπως τα κρέατα, τα οπωρολαχανικά και τις υπηρεσίες που δεν εξηγούνται με τη λογική. Ενδεχομένως κάποιοι να βρήκαν αφορμή από την περιρρέουσα κατάσταση και αισχροκερδούν, γιατί απλά δεν υπάρχει τρόπος ελέγχου. Γιατί, καταλαβαίνουμε τις τεράστιες αυξήσεις στα καύσιμα, που είναι αποτέλεσμα των διεθνών τιμών και του πολέμου, αλλά τα λαχανικά που αυξήθηκαν 7% μέσα σε ένα μήνα, όπως και οι υπηρεσίες γιατί;

Όπως και να ‘χει πάντως, η πικρή αλήθεια είναι πως οι επόμενοι μήνες προμηνύονται δύσκολοι, όποια κι αν είναι η κατάληξη με τις διαπραγματεύσεις για ειρήνευση.

Ο πληθωρισμός και η ακρίβεια που ήταν ούτως ή άλλως ένα από τα βασικότερα προβλήματα της κυβέρνησης, είναι σαφές πως δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί και μέτρα, όπως για παράδειγμα το fuel pass ελάχιστα μπορούν να αναστρέψουν τις γενικότερες επιπτώσεις στην αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών.

Αρκεί να θυμίσουμε πως οι αυξήσεις που δόθηκαν μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο στις συντάξεις, ήταν 1,9% και οι αυξήσεις στους μισθούς του δημοσίου 40 ευρώ μηνιαίως. Με δεδομένο πλέον πως έτσι όπως κινούνται οι τιμές θα είναι ευχής έργο να συγκρατηθεί σε μέσα επίπεδα γύρω στο 4%, τότε όχι μόνο πήγαν άκλαυτες οι αυξήσεις, αλλά από τους πρώτους μήνες υπάρχει πραγματική απώλεια αγοραστικής δύναμης, πολύ μεγαλύτερη του επίσημου πληθωρισμού.

Αλλά και στην εκτέλεση του προϋπολογισμού στο τρίμηνο βλέπουμε μια κόπωση στην απόδοση της οικονομίας, που αφήνει μικρά περιθώρια για υπερπλεονάσματα που τις προηγούμενες χρονιές άφηναν σημαντικά περιθώρια για παροχές, όχι μόνο στους ευάλωτους, αλλά και στο σύνολο της κοινωνίας μέσω φορολογικών ελαφρύνσεων.

Επιπρόσθετα, αναθεωρούνται μοιραία και οι προβλέψεις για την ανάπτυξη ήδη από τώρα όπως το έκανε η Τράπεζα της Ελλάδας, το ΔΝΤ αλλά και οι οίκοι αξιολόγησης. Και έπεται συνέχεια. Με δεδομένη την υποχρέωση της χώρας να παράγει πλεόνασμα, λόγω μνημονιακών υποχρεώσεων για αποπληρωμή του τεράστιου χρέους μας, καθίσταται σαφές πως δυσκολεύει πολύ ο προγραμματισμός της κυβέρνησης για παροχές στον τελευταίο και προεκλογικό χρόνο της κυβέρνησης.

Κι ήταν το ισχυρό ατού της κυβέρνησης η οικονομία και εκεί στηρίζει τις ελπίδες της για ένα καλύτερο αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές. Την ίδια ώρα έχει να επουλώσει τις μεγάλες και ανοιχτές πληγές του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και το ανατροφοδοτούμενο σκάνδαλο με τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, μετά την πρωτόδικη απόφαση, που άνοιξε τα στόματα των καταδικασθέντων και δεν ξέρουμε τι ακόμα θα αποκαλύψουν και μέχρι που μπορεί να φθάσουν.

Οι επόμενοι μήνες για την κυβέρνηση, φρονώ πως θα είναι οι δυσκολότεροι της θητείας της κι ένας Γολγοθάς, η διαχείριση μεγάλων προβλημάτων με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η κοινωνία. Την ίδια ώρα αν εξαιρέσουμε 5-6 υπουργούς που συνεχίζουν με κατεβασμένο το κεφάλι να δουλεύουν και να προσπαθούν να υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις και το κυβερνητικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, οι υπόλοιποι κουρασμένοι και με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές και την επανεκλογή τους, μοιάζουν να έχουν κατεβάσει μολύβια από τώρα.

Στην δε κοινοβουλευτική ομάδα η οποία όπως και να ‘χει θα αποδεκατιστεί στις επόμενες εκλογές, οι γκρίνιες και η χαλαρότητα που αγγίζει τα όρια της άπνοης στήριξης της κυβέρνησης, είναι ένα ακόμα πρόβλημα για τον πρωθυπουργό. Και πρέπει κάποια στιγμή να στείλει μήνυμα με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει, μήπως και καταφέρει να ενισχύσει την διαρραγείσα συνοχή. Γιατί με σκορποχώρι, υπόδικους, σπιλωμένους (άδικα ή δίκαια δεν έχει πλέον σημασία) και ριψάσπιδες, δεν πας στη μάχη να κερδίσεις.