Αναμφίβολα, η νέα χρονιά, δεν μπήκε με τους καλύτερους οιωνούς. Αντίθετα όλες οι ενδείξεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές περιβάλλον, σκιαγραφούν μια χρονιά με πολλές απρόβλεπτες εξελίξεις και μια αποσταθεροποίηση τόσο στα ανοικτά μέτωπα όσο και σ’ αυτά που διαρκώς γεννιούνται.

Οι ραγδαίες εξελίξεις με την «απαγωγή» Μαδούρο και τη σιδηροδέσμια μεταφορά του για δίκη στις ΗΠΑ, όπως όλα δείχνουν είναι μόνο η αρχή της ατζέντας Τραμπ για ξαναμοίρασμα των ζωνών επιρροής των υπερδυνάμεων του πλανήτη. Οι μικρότερες χώρες, που δεν διαθέτουν μεγάλη οικονομική και στρατιωτική ισχύ, απλά καλούνται να αποφασίσουν με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν και σε μεγάλο βαθμό από αυτές τους τις αποφάσεις, θα κριθεί και το μέλλον τους.

Η χώρα μας από τη μία, ούσα ενεργό μέλος της αποδυναμωμένης σε πολλά επίπεδα Ευρωπαϊκής Ένωσης, το μέλλον και η συνοχή της οποίας τουλάχιστον επί του παρόντος, μοιάζει θολό και αβέβαιο και από την άλλη προνομιακός εταίρος των ΗΠΑ στην ενεργειακή πολιτική στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί εύθραυστες ισορροπίες.

Και μάλιστα σε μια εποχή, που οι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, που διαμορφώθηκαν τα τελευταία 80 χρόνια και αποτελούσαν το καταφύγιο των αδυνάτων έναντι των ισχυρών, έχουν μπει στη ναφθαλίνη και έχει γίνει συνήθης πρακτική η παραβίαση τους από τους ισχυρούς.

Και τι ειρωνεία, παραβιάζονται κυρίως από αυτούς που διαμόρφωσαν διαχρονικά αυτούς τους κανόνες. Έτσι, καταντήσαμε να βλέπουμε, πως ο μόνος απαραβίαστος διεθνής κανόνας είναι, ο κανόνας τους ισχυρού!

Σ’ αυτή την αναδιανομή του κόσμου όπως τον ξέραμε, η Ελλάδα έχει κάνει τις επιλογές της κι ας ελπίσουμε να διέβλεψε σωστά. Σταθερά με την ΕΕ, σταθερά με τις ΗΠΑ το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ. Το τι θα φέρουν οι εξελίξεις, αν για παράδειγμα δοκιμαστεί έτι περαιτέρω η συνοχή της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ με ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Γροιλανδία, ή κάποιες επεκτατικές κινήσεις της Ρωσίας και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κανείς δεν το γνωρίζει αυτή τη στιγμή. Το μόνο βέβαιο είναι η γενικευμένη διεθνής ρευστότητα.

Και όχι μόνο, αν αναλογιστούμε και την εσωτερική πολιτική ρευστότητα, που δημιουργεί ένα νέο πολιτικό σκηνικό που επί του παρόντος κανείς δεν μπορεί να διαβλέψει πως τελικά θα διαμορφωθεί και κυρίως πως θα κυβερνηθεί η χώρα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς μετά τις εκλογές οψέποτε κι αν αυτές γίνουν.

Δεν ξέρω κατά πόσο γίνονται αντιληπτές αυτές οι κοσμογονικές αλλαγές, που συντελούνται σε ενεστώτα χρόνο στο διεθνές περιβάλλον από τον απλό πολίτη και κατά πόσο δημιουργούν φοβίες για το αύριο.

Πάντως αν κρίνουμε από το πως κινούνται οι διάφορες τάξεις της χώρας, όπως για παράδειγμα οι αγρότες με τις μαξιμαλιστικές τους απαιτήσεις, αλλά και την καταπάτηση των υφιστάμενων νόμων περί παρακώλυσης συγκοινωνιών εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας, στη λογική «νόμος είναι το δίκιο του αγρότη», μάλλον αδιαφορούν και θεωρούν πολυτέλεια να ανησυχούν για τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Τα πέντε λεπτά στην κιλοβατώρα έχουν μεγαλύτερη αξία, από το αν θα διαλυθεί η ΕΕ, το ΝΑΤΟ ή αν ξεσπάσει τρίτος παγκόσμιος πόλεμος στην Ευρώπη.

Και δεν είναι μόνο οι αγρότες, γιατί αν κρίνουμε από την δημοσκοπική υψηλή αποδοχή των αντισυστημικών κομμάτων είτε υπαρκτών είτε υπό διαμόρφωση όπως αυτά της Καρυστιανού ή του Τσίπρα, του Σαμαρά και δεν ξέρω ποιου άλλου αυτόκλητου «σωτήρα», τότε μάλλον θέλουμε να αποδείξουμε για άλλη μια φορά πως είμαστε παντελώς αδιόρθωτοι, ανεπίδεκτοι μαθήσεως από τα λάθη μας και όπως έλεγε και ο Μπρεχτ, ετοιμάζουμε διαρκώς, σαν τον κ. Κοέν, το επόμενο μας λάθος!