Δείτε πολιτικό σκηνικό που έχουμε σήμερα, λίγες ημέρες μετά τις ανακοινώσεις δύο νέων κομμάτων. Ας αφήσουμε την περίπτωση Καρυστιανού (γι’ αργότερα), να ασχοληθούμε με τον Τσίπρα. Λοιπόν, ο Τσίπρας έλαμψε από το 2012, την εποχή της μεγάλης κρίσης χρέους της χώρας, ακολουθώντας μια σκληρή αντιμνημονιακή ρητορική, με αποτέλεσμα να φτάσει στον θεμιτό του στόχο, την ανάληψη της εξουσίας. Το 2015 έγινε πρωθυπουργός και το τι επακολούθησε είναι τοις πάσι γνωστό, αλλά σημειώστε ότι ο ελληνικός λαός ήταν τόσο τραυματισμένος από τα δύο μνημόνια ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., που ακόμα και όταν είδε ότι οι άνθρωποι ήταν κανονικοί τσαρλατάνοι στην πρώτη κυβερνητική τους θητεία, τους ξαναψήφισε πανηγυρικά για έναν και μόνο λόγο. Γιατί από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους δεν είχαμε πληρώσει ούτε τον φόρο εισοδήματος. Δεν πρόλαβαν να καταλάβουν ότι ένα μήνα πριν από τις δεύτερες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ψηφίσει -μαζί με την ανόητη Ν.Δ. του Μεϊμαράκη- ένα τεράστιο τρίτο μνημόνιο με… μία απ’ όλα.
Οταν άρχισε να εφαρμόζει το τρίτο μνημόνιο κι ενώ είχε εκλεγεί αρχηγός της Ν.Δ. ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μέσα σε λίγους μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε δημοσκοπικά με μια διαφορά από 8 έως 10 μονάδες κατά μέσο όρο από τη Ν.Δ. και στις εκλογές του 2019 έχασε με περίπου 8 μονάδες διαφορά. Το 2023 και μετά από μια τετραετή διακυβέρνηση Μητσοτάκη, ο Τσίπρας καταποντίστηκε, με αποτέλεσμα να πάρει στις επαναληπτικές εκλογές 17% και μετά να παραιτηθεί. Επακολούθησε η κωμωδία Κασσελάκη με την αρωγή Τσίπρα, η διάσπαση με βουλευτές και στελέχη που έφτιαξαν τη Νέα Αριστερά, μετά… νύχτα οι εναπομείναντες Συριζαίοι καθάρισαν τον Κασσελάκη, μέχρι που φτάσαμε σε μια καινούρια κατάσταση σουρεαλιστικής έμπνευσης. Εκανε ο Τσίπρας κόμμα, και μάλιστα ο άνθρωπος ούτε που έκρυψε τις αριστερές καταβολές του, Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη το είπε, και αμέσως έσπευσαν να διαλυθούν πρώτα η Νέα Αριστερά και οσονούπω το ίδιο θα συμβεί και με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αν δούμε έξι δημοσκοπήσεις που βγήκαν στη δημοσιότητα από την ημέρα που ανακοινώθηκε η ΕΛΑΣ, θα διαπιστώσουμε ότι σε όλες ο Τσίπρας από την πρώτη κιόλας ημέρα πέρασε άνετα με 4-5 μονάδες το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη.
Τρία χρόνια τώρα, το ΠΑΣΟΚ έπαιζε μόνο του στην τεράστια πίστα της Κεντροαριστεράς έχοντας απέναντί του μια κυβέρνηση σε δεύτερη θητεία από τη μία πλευρά και από την άλλη το απόλυτο τίποτα σε ό,τι αφορά τον μεσαίο χώρο. Μόνο ακροδεξιά και ακροαριστερά κόμματα. Και το μόνο που έκανε ήταν να κινηθεί από το 12% που πήρε στις εκλογές και να φτάσει, δημοσκοπικά πάντα, για λίγο έως το 15%, με αποτέλεσμα μόλις ξαναβγήκε από το σπίτι του ο Τσίπρας να το περάσει… περπατώντας.
Με λίγα λόγια, ο Ανδρουλάκης είναι ο μεγαλύτερος «χορηγός πολιτικού χώρου» του Τσίπρα και πιθανολογώ ότι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Γιατί το πιο πιθανό είναι ότι θα έχουμε επαναληπτικές εκλογές, είτε αυτές γίνουν τον Σεπτέμβριο του 2026 (κατ’ εμέ πιο πιθανό), είτε τον Απρίλιο του 2027, και τότε το πρώτο και το δεύτερο κόμμα θα επωφεληθούν τα μάλα, ενώ αντιθέτως θα πιεστούν τα υπόλοιπα. Ενδέχεται δηλαδή, ειδικά αν πάμε σε γρήγορες εκλογές και η εικόνα δεν αλλάξει, να δούμε ένα δίπολο Μητσοτάκη – Τσίπρα με σημαντική, κατά τα φαινόμενα, διαφορά και ένα ΠΑΣΟΚ τρίτο με μονοψήφιο.
Αντιθέτως, αν το ΠΑΣΟΚ είχε ένα καλό ποσοστό, της τάξεως του 17%-20% ή και παραπάνω, με δεδομένο ότι ο Μητσοτάκης κυβερνάει ήδη επτά χρόνια (γιατί να μην ήταν και πρώτο κόμμα θεωρητικά;), το βέβαιον είναι ότι δεν θα είχαμε την «ανάσταση»του Τσίπρα, γιατί δύο μεγάλα κόμματα στην Κεντροαριστερά δεν χωρέσανε ποτέ. Το ερώτημα είναι αν το ΠΑΣΟΚ πέσει σε μονοψήφιο στις εκλογές, θα ξαναμπορέσει ποτέ να αναγεννηθεί ή ο αρχηγός του θα «ρίξει» τους τίτλους τέλους;
Και ένα σχόλιο για το άλλο νέο κόμμα, αυτό της Καρυστιανού. Δεν θεωρώ ότι αποτελεί, πέραν της ειδικής συνθήκης που γεννήθηκε, μια πολιτική κίνηση με προοπτική, αν και μοιάζει ότι θα κρατήσει κάποια ποσοστά ως κόμμα διαμαρτυρίας μιας χρήσεως.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.