Ως τότε, το μοναδικό ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι αυτό: Δημιουργήθηκε κάποιου είδους τετελεσμένο υπέρ των γειτόνων με την κίνηση της Γαλλίας να προχωρήσει σε ρηματική διακοίνωση για τις εργασίες του γαλλικού πλοίου πάνω από υφαλοκρηπίδα που εμείς θεωρούμε ελληνική και οι Τούρκοι τουρκική;
Μεγάλο μέρος του τουρκικού Τύπου λέει ότι με την αντι-NAVTEX που εξέδωσε η Άγκυρα, κατάφερε να αποτρέψει για την πλευρά της αυτό που εμείς φοβόμαστε για τη δική μας: την δημιουργία τετελεσμένων. Ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής πολιτικής σκηνής επενδύει στο αντίθετο – ότι με τη ρηματική διακοίνωση, η Γαλλία έδωσε «αέρα» στην Τουρκία, που θα τον χρησιμοποιήσει εναντίον μας.
Πιθανότατα θα πέσουν έξω όσοι ποντάρουν σε τέτοια σενάρια και στις δύο μεριές του Αιγαίου: δεν χρειάζεται να είναι κανείς καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου για να αντιληφθεί ότι μία γαλλική επιστολή δεν μπορεί να είναι διπλωματικό όπλο για οποιονδήποτε στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, ούτε να δημιουργεί τετελεσμένα, όπως και ότι ένα ευρωπαϊκό έργο, όπως η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ δεν μπορεί να περιμένει τον καθορισμό υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ώστε να πραγματοποιηθεί χωρίς την εκδήλωση «τσαμπουκάδων» από την Άγκυρα. Βέβαια όσο δεν γνωρίζουμε ούτε μια …λέξη από τη ρηματική διακοίνωση, δεν μπορούμε να μιλάμε με βεβαιότητες.
Το ερώτημα είναι κατά πόσον η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει το έργο χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός, διότι αυτό προβλέπει το διεθνές Δίκαιο. Κι όσοι δεν το γνωρίζαμε, μάθαμε πια ότι είναι άλλο πράγμα να περάσει ένας αγωγός και άλλο πράγμα ένα καλώδιο. Ναι, δεν χρειαζόταν η άδεια της Τουρκίας, όπως δεν χρειαζόταν άδεια και από την δική μας πλευρά, σε αυτό συμφωνούν οι καθηγητές του Διεθνούς Δικαίου. Δεν χρειαζόταν καμία άδεια σήμερα, όπως δεν χρειαζόταν και το 2024, αλλά τότε είχαμε – ω, ναι- τα γεγονότα της Κάσου…
Η Ελλάδα έχει πρόβλημα με την Τουρκία από το 1974, μετά τον Αττίλα στην Κύπρο. Από την Μεταπολίτευση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ως τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη, έγιναν προσπάθειες να υπάρξουν επαφές για συνεννόηση με την Τουρκία, ώστε να οδηγηθεί το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Από το 2004 και μετά, δηλαδή ένα διάστημα που σχεδόν συμπίπτει με την εποχή Ερντογάν, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η Τουρκία έχει εγκαταλείψει τη φιλοδοξία να γίνει μέλος της Ε.Ε, όχι όμως και την επιθυμία να απολαμβάνει μία προνομιακή εταιρική σχέση και ρίχνει εδώ και χρόνια το βάρος των πολιτικών της στο όνειρο να καταστεί μία περιφερειακή μίνι υπερδύναμη.
Η Ελλάδα μετά από τα μνημόνια κάνει υπερπροσπάθεια να επαναφέρει την ισορροπία στο στρατιωτικό επίπεδο, αλλά στο οικονομικό πεδίο δεν έχει τους βαθμούς ελευθερίας που έχει το καθεστώς Ερντογάν, που μπορεί να κινητοποιεί «επενδυτές» από τη Λιβύη ως την Αλβανία και τη Μέση Ανατολή. Είναι ωστόσο ενδιαφέρον ότι κανείς από τους 26 –πλην ημών – της Ε.Ε δεν αρνήθηκε να υπογράψει το κείμενο για την ακυρότητα του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Και αυτό δείχνει έναν δρόμο, που συνίσταται στην οικονομική πίεση, τόσο προς την Τουρκία, όσο και προς τη Λιβύη, που επίσης περιμένει χρήματα από την ενωμένη Ευρώπη. Κι όταν μπαίνει στη μέση το χρήμα, οι «τσαμπουκάδες» γίνονται συχνά, αρνάκια.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.