Στις εκλογές του 2023, καταγράφηκε η εικόνα ότι οι δημοσκόποι έπεσαν έξω ομαδικά. Ούτε μία από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων δεν κατάφερε να «πιάσει» τη διαφορά του πρώτου με το δεύτερο κόμμα. Το κυριότερο λάθος βέβαια ήταν στο ποσοστό του δεύτερου κόμματος, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.
Αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είχαν επιδοθεί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου σε ένα ιδιότυπο bullying απέναντι στους δημοσκόπους, οι οποίοι, όπως δήλωναν αργότερα, έβλεπαν το κόμμα της Κουμουνδούρου να κατρακυλάει, αλλά φοβούνταν να το δείξουν.
Τι θα είχε συμβεί αν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είχαν εγκαίρως αναδείξει ότι η ΝΔ θα είχε πάνω από 14-15 μονάδες (έφτασε εντέλει στις 20, αλλά τέλος πάντων) από τον ΣΥΡΙΖΑ; Το πιθανότερο είναι ότι η ΝΔ θα είχε κάποιες οριακές απώλειες, καθώς κάποιοι ψηφοφόροι θα επαναπαύονταν ότι το ματς είχε τελειώσει από τα αποδυτήρια. Πολύ μεγαλύτερες απώλειες θα είχε βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Άλλη συσπείρωση έχει ένα κόμμα όταν απέχει πέντε – έξι μονάδες από τον προπορευόμενο και άλλη, πολύ χαμηλότερη, όταν η διαφορά γίνεται διψήφια και βάλε.
Ποιος ήταν ο μεγάλος χαμένος σε εκείνη τη συγκυρία; Προφανώς το ΠΑΣΟΚ – όντας καθαρά τρίτο σε εκείνες τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις δεν θα μπορούσε να ελπίζει παρά σε μία μείωση της τεράστιας διαφοράς που το χώριζε τότε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, ένα κομμάτι εν δυνάμει ψηφοφόρων του έδωσαν μία τελευταία ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα, θεωρώντας ότι εκείνος θα μπορούσε να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και γιατί να μην το θεωρήσουν, αφού έτσι έλεγαν οι μετρήσεις;
Ε, ο τότε χαμένος είναι ο σημερινός … bully των δημοσκόπων. Αντί στο ΠΑΣΟΚ να πάρουν το μάθημα από τον ΣΥΡΙΖΑ, πήραν την τεχνική του εκφοβισμού – μάλιστα κάποια στελέχη άρχισαν να εγκαλούν τις εταιρείες επειδή κάνουν εκτίμηση ψήφου και δεν μένουν στην «αγνή» πρόθεση σε ό,τι αφορά τις διαθέσεις του εκλογικού σώματος.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει να σπάσει το θερμόμετρο νομίζοντας ότι έτσι θα πέσει ο πυρετός, όμως, παρά τα λάθη τους, οι εταιρείες είχαν «πιάσει» τα ποσοστά του κόμματος στις τελευταίες εκλογές. Οι δημοσκόποι φταίνε όταν σε όλες τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ετών ο Νίκος Ανδρουλάκης υπολείπεται κατά πολύ στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός του ποσοστού του κόμματός του; Δηλαδή οι γκαλοπατζήδες έχουν μία συμπάθεια για τη Χαριλάου Τρικούπη, αλλά όχι για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ; Αστεία πράγματα…
Τα προβλήματα του ΠΑΣΟΚ είναι βαθιά πολιτικά. Πρώτον, παραμένει ένα κόμμα που δεν συνεδριάζει και τόσο συχνά. Η ενωτική εικόνα του συνεδρίου ήταν περίπου … αναγκαστική, καθώς όλοι γνώριζαν και γνωρίζουν ότι έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο και ουδείς θέλει να χρεωθεί τον μουτζούρη της υπονόμευσης της ηγεσίας του κόμματος.
Δεύτερον, η συνεχής συζήτηση για μετεκλογικές συνεργασίες με τις «προοδευτικές δυνάμεις» – λέγε με Τσίπρα – σε ποιον κάνει καλό; Σε αυτόν που δεν έχει κυβερνήσει ή σε αυτόν που έχει την σχετική εμπειρία, όταν απέναντι είναι ένας πρωθυπουργός που σε λίγο μπαίνει στον όγδοο χρόνο διακυβέρνησης μακράν πρώτος στην καταλληλότητα;
Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι δεν καταφέρνει να κρατηθεί στην επικαιρότητα και να αποκομίσει κάποια δημοσκοπικά κέρδη ούτε με προτάσεις όπως η τετραήμερη εβδομάδα εργασίας. Τα στελέχη του έδειξαν ανενημέρωτα στις τηλεοπτικές συζητήσεις και δεν κατάφεραν να αναδείξουν ούτε ότι είναι ένα μέτρο που εφαρμόζεται αλλού, ούτε σε ποιους κλάδους θα μπορούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο.
Τέταρτον, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καθαρή γραμμή αντιμετώπισης του Αλέξη Τσίπρα. Η «Ιθάκη» του, ήταν μία ευκαιρία αντιπαράθεσης που δεν αξιοποιήθηκε, ενώ οι πολιτικές-προγραμματικές του παρεμβάσεις παραμένουν επί της ουσίας ασχολίαστες από την Χαριλάου Τρικούπη, λες και πρόκειται για κάποιον απόμαχο της πολιτικής που πηγαίνει στα καφενεία και ζητά από τους θαμώνες να τον κάνουν άλλη μία ημέρα πρωθυπουργό. Αντί να αντιληφθούν ότι η τρίτη θέση για το ΠΑΣΟΚ θα είναι η αρχή της διάσπασης, ασχολούνται με το αν και πόσο βάφει τα μαλλιά του ο Αλέξης Τσίπρας. Δηλαδή, τρίχες…