Από το 2015 μέχρι σήμερα έχουν περάσει 11 χρόνια και από το 1994 έχουν περάσει 32. Εκεί στο 1994, γύρισε ο κ. Ανδρουλάκης για να στείλει δια της πλαγίας σήμερα το μήνυμά του προς τους κορυφαίους ενόψει του 4ου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ στις 27 Μαρτίου. Έχει κάποια σχέση το 1994 με το 2026 και το ΠΑΣΟΚ, τότε και τώρα; Σίγουρα ξεχωρίζουν οι διακριτές διαφορές και μένει στο ΠΑΣΟΚ να αποδείξει ότι εκτός από ισχυρό και ιστορικό παρελθόν έχει και μέλλον.

Ήταν η 17η Απριλίου του 1994, η τέταρτη και τελευταία ημέρα του 3ου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ στο ΟΑΚΑ- εκεί έγινε το 1996 και το επόμενο θυελλώδες Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, λίγες ημέρες μετά από το θάνατο του ιδρυτή του. Στο κλείσιμο του Συνεδρίου του 1994 λοιπόν, ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε τη δημοφιλή από τότε ρήση ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται, ούτε τεμαχίζεται σε τιμάρια», απευθυνόμενος στο «σύμπαν» του ΠΑΣΟΚ με τους πολλούς πρωθυπουργίσιμους και με ποσοστά γύρω στο 40%. Ένα χρόνο πριν (το 1993)είχε κερδίσει ξανά τις εκλογές και τον «πόλεμο» με τη ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και είχε σχηματίσει κυβέρνηση με την αξιοποίηση όλων των κορυφαίων. Η υγεία του ήταν κλονισμένη, διακριτή η εσωκομματική αμφισβήτηση και ο ίδιος θέλησε να απευθυνθεί με αυτές τις λίγες λέξεις στον κόσμο του κρίσιμου Συνεδρίου, ανοίγοντας επί της ουσίας με τον δικό του τρόπο το δρόμο με τους κανόνες για την επόμενη μέρα. Με τη φράση αυτή, απάντησε καταρχάς στις κατηγορίες περί οικογενειοκρατίας (ο Κώστας Σημίτης πάντως εκλέχτηκε και τον διαδέχτηκε στη συνέχεια με τη στήριξη του Γιώργου Παπανδρέου) και έστειλε μήνυμα στους τότε δελφίνους και σε όσους έβλεπαν την προοπτική άλλου κόμματος με τα «τιμάρια που δεν τεμαχίζονται». Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε και τις εκλογές το 2000, αλλά άλλα χρόνια…

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι και ΚΙΝΑΛ, που σημαίνει ότι άντεξε τα χρόνια της κρίσης, ακόμη κι αν υπέστη εκλογική κατάρρευση, με τις άοκνες προσπάθειες διεύρυνσης των δυνάμεών του από τις προηγούμενες ηγεσίες του. Σήμερα παλεύει με την «ακούνητη βελόνα», δεν κυβερνά, αλλά διεκδικεί τη «νίκη έστω και με μία ψήφο», απέναντι στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, που έχει ισχυρό προβάδισμα 16 και πλέον ποσοστιαίων μονάδων. Η συμμετοχή της περασμένης Κυριακής πράγματι ήταν μαζικότατη και δυνατή η εικόνα που εξέπεμψε και ίσως θα έπρεπε να την αναμένουν στη Χαριλάου Τρικούπη αφού για την εκλογή ηγεσίας προσήλθαν στις κάλπες 303 χιλιάδες μελών και φίλων. Και όπως συμβαίνει στο ΠΑΣΟΚ από το …1994 μέχρι σήμερα πολλοί από τους ψηφοφόρους «κουνήθηκαν» από τον καναπέ τους και πήγαν στις κάλπες όχι γιατί ήταν με τους «προεδρικούς» και γιατί ομνύουν στο Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά διότι έχουν ανοιχτές γέφυρες και προσβλέπουν στα πολιτικά «επίδικα» που αναδεικνύουν κάποιοι άλλοι κορυφαίοι. «Αυτοί οι άνθρωποι δεν μοιράζονται σε τιμάρια. Ούτε το ΠΑΣΟΚ μοιράζεται σε τιμάρια», είπε ο κ. Ανδρουλάκης και προφανώς κανείς (από τους άλλους κορυφαίους) δεν μπορεί να διαφωνήσει, όχι λόγω του φόβου διαγραφής. Όχι, όχι. Αλλά γιατί αυτή η συζήτηση για τα «τιμάρια» δεν είναι της παρούσης. Διότι αν ήταν, το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να ετοιμάζεται για ένα ντέρμπι με τη Νέα Δημοκρατία και να είναι ήδη στην κυβέρνηση.

Είναι προφανές ότι η ιστορικότητα του ΠΑΣΟΚ δεν αρκεί για να κερδίσει την επόμενη μέρα και είναι επίσης προφανές ότι έχει μπροστά του έναν πολύ δύσκολο δρόμο μέχρι τις επόμενες κρίσιμες κάλπες. Αν καταφέρουν στο Συνέδριο να μιλήσουν με ειλικρίνεια και να βγάλουν έξω από τα δόντια τους αυτά που σκέφτονται, έχει καλώς. Θα έχουν κάνει μια αρχή. Αν όμως φύγουν από το Συνέδριο όπως πήγαν, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι τα «τιμάρια» αλλά ξανά η «ακούνητη βελόνα».