Κάθε θαύμα τρεις ημέρες, το μεγάλο τέσσερις, λέει η γνωστή παροιμία, αλλά υπάρχουν πολλές παραλλαγές παροιμιών, γνωμικών ή άλλων θυμοσοφιών που λέει ο κόσμος -και εν πολλοίς έχει δίκιο- όταν θέλει να εκφράσει την απογοήτευση ή την αγανάκτησή του για ένα θέμα.
Για το οποίο ξέρει ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα νικήσουν η διαπλοκή συμφερόντων, η συνήθεια, η πονηριά, το κακό, η διαφθορά. Ποιος είναι ο ένας ή ο άλλος τρόπος όλοι το ξέρουμε, ένα νομικό τερτίπι, ένα δικονομικό τέχνασμα, ένα παραθυράκι του νόμου, ένα λαδωματάκι (ή μια λαδωματάρα) ή έστω η δύναμη της απάθειας, έστω ακόμα και του «ωχαδερφισμού».
Τα γράφω αυτά γιατί διάβασα ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε ως εκπρόθεσμη την προσφυγή φορέων για την επέκταση του περίφημου ξενοδοχείου «White Coast» στη Μήλο δίπλα στο Σαρακήνικο και η ιδιοκτήτρια εταιρεία πανηγυρίζει του τύπου… σας τη φέραμε, θα συνεχίσουμε το χτίσιμο και θα μπαζώσουμε όλη τη γειτονιά. Ποια «γειτονιά» παρακαλώ; Την ίδια με εκείνη που είναι το Σαρακήνικο, σε μια ευθεία είναι όλο αυτό το τοπίο, το οποίο ακόμα και σήμερα είναι γεμάτο τουρίστες από κάθε μεριά του κόσμου για να το θαυμάσουν. Θα θαυμάζουν τώρα χιλιάδες τόνους τσιμέντου με καμιά 100αριά πισίνες-γούρνες.
Τι συνέβη λοιπόν: Η υπόθεση του «White Coast» στον Μύτακα της Μήλου αφορά κυρίως τη μεγάλη επέκταση του ξενοδοχείου και τη νομιμότητα/περιβαλλοντική αδειοδότησή της. Η άδεια του 2024 προέβλεπε επέκταση σε δύο όμορα γήπεδα, συνολικής έκτασης περίπου 29,4 στρεμμάτων, ώστε το συγκρότημα να φτάσει συνολικά τα 125 δωμάτια και τις 271 κλίνες. Η περιοχή είναι εκτός σχεδίου και έχει ιδιαίτερο καθεστώς προστασίας, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις στα ΜΜΕ, κατακραυγή στα social media για την οικοδομησιμότητα, την πρόσβαση από αναγνωρισμένο δημόσιο δρόμο και την περιβαλλοντική επιβάρυνση. Κυρίως, όμως, για το απεχθές περιβαλλοντικά θέαμα σε ένα τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Ο Δήμος Μήλου, μεταξύ άλλων και κατόπιν της δημόσιας πίεσης και κατακραυγής, εδέησε να προσφύγει (εκπρόθεσμα όπως απεδείχθη) στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της αδειοδότησης. Στις αρχές του 2026 το υπουργείο Περιβάλλοντος παρενέβη, ενώ το ΣτΕ αρχικά σταμάτησε προσωρινά τις εργασίες. Τον Απρίλιο του 2026 το ΣτΕ με την απόφαση 69/2026 επέτρεψε ορισμένες περιορισμένες εργασίες, αλλά «πάγωσε» το μεγαλύτερο μέρος της επέκτασης – μεταξύ άλλων 11 νέα κτίρια, 127 ατομικές πισίνες και μια κοινόχρηστη πισίνα. Σκεφτείτε τι φαραωνικό οικοδόμημα θέλουν να φτιάξουν οι άνθρωποι 1,93 χλμ. (πηγή Google Earth) δίπλα από το Σαρακήνικο.
Για να έρθουμε έτσι στην προχθεσινή απόφαση όπου το ΣτΕ τελικά απέρριψε την κύρια προσφυγή ως εκπρόθεσμη. Δηλαδή, δεν αποφάνθηκε επί της ουσίας για το αν η επέκταση είναι νόμιμη ή όχι· έκρινε ότι η προσφυγή κατατέθηκε εκπρόθεσμα.
Θα πουν, θα αντιτείνουν κάποιοι ότι τα δικαστήρια είναι δικαστήρια και μάλιστα μιλάμε για το ΣτΕ, έτσι αποφάνθηκαν κι έτσι είναι, μας αρέσει δεν μας αρέσει. Επειδή δεν μας αρέσει και στη Δημοκρατία έχουμε όλοι τη γνώμη μας, αντιλαμβάνομαι προσωπικά το τυπικόν της υποθέσεως, αλλά έχω δει και κάτι αποφάσεις του ΣτΕ που παραβλέπουν το τυπικό και πάνε στην ουσία. Ειδικά αν πρόκειται να ευνοήσουν ισχυρούς σε σχέση με αδύναμους, αλλά ας συμφωνήσουμε ότι ο νόμος είναι πάντα νόμος. Δεν μιλάμε για τη Δικαιοσύνη, που στο κάτω-κάτω λέει ότι δεν εξετάσαμε την ουσία της υπόθεσης γιατί η προσφυγή του δήμου είναι εκπρόθεσμη. Αλήθεια, ο Δήμος Μήλου δεν έβλεπε ολόκληρο κτίριο μπροστά του τόσον καιρό, γιατί περίμενε τη δημόσια κατακραυγή για να αντιδράσει;
Τέλος πάντων, έως τις 31 Δεκεμβρίου με βάση την απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος απαγορεύεται η δόμηση στην περιοχή, άρα για την ώρα δεν χτίζεται τώρα, μετά θα δούμε τι πρόκειται να γίνει. Τι θα κάνει η κυβέρνηση για να μην… της κρεμάσουν κουδούνια για μία ακόμη φορά σε θέματα περιβάλλοντος.
Και κάτι τελευταίο ως παρατήρηση, το οποίο όμως ίσως είναι το πιο σημαντικό. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, ειδικά οι νέοι άνθρωποι, δεν διαβάζουν συστηματικά ειδήσεις, δεν καίγονται για την ενημέρωση. Ομως, ας υποθέσουμε ότι έπεσε ίσως στην αντίληψή τους, είδαν κάτι με την άκρη του ματιού τους ότι το κράτος, η κυβέρνηση ασχολήθηκε και σταμάτησε ας πούμε έστω και καθυστερημένα ένα οικολογικό τερατούργημα εκεί στη Μήλο ή όπου αλλού. Και μετά από κάποιους μήνες αυτοί οι περιστασιακοί αναγνώστες (οι οποίοι όμως και γνώμη έχουν και ψηφίζουν) συνειδητοποιούν ότι τελικά… τα θαύματα κρατάνε τρεις ημέρες. Οτι πάντα η διαπλοκή συμφερόντων και η διαφθορά στο τέλος επικρατούν. Από τα πολύ μεγάλα μέχρι τα μικρά, τα καθημερινά και πολύ περισσότερο όσα συμβαίνουν και περνάνε εκτός των ραντάρ των media, τα οποία είναι και τα πιο πολλά. Και μετά λένε γιατί όλος ο κόσμος μιλάει για διαφθορά στην Ελλάδα. Εσείς γιατί λέτε;
πριν 23 λεπτά