Οι καθιερωμένες ευχές για την καλή χρονιά, φέτος έχουν μια υποσημείωση – τα συνεχιζόμενα μπλόκα των αγροτών– και μάλλον το 2026 δεν ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς, όσο το θέμα αυτό παραμένει σαν ανοικτή πληγή. Και δεν έχω καταλάβει πώς, πότε και από ποιους, θα δοθεί λύση σε αυτή την κατάσταση που όχι μόνο κρατά πολύ αλλά έχει δημιουργήσει αρκετά προβλήματα στην υπόλοιπη κοινωνία και την ομαλή οικονομική λειτουργία της χώρας.
Και τούτο γιατί; Επειδή φέτος, οι αγρότες τις δυο πρώτες εβδομάδες συγκεντρώνονταν με τα τρακτέρ σε κομβικά σημεία των εθνικών δρόμων, κάνοντας πρόβες κλεισίματος και επίδειξη δύναμης, χωρίς να αναφέρονται ευθύς εξ αρχής στα αιτήματα των κινητοποιήσεών τους. Πρώτα δηλαδή κινητοποιήσεις και μετά αποφασίζουμε για τα αιτήματα! Αφού λοιπόν οι δοκιμές και οι πρόβες πέτυχαν και η ετοιμότητα για κλείσιμο (όχι συμβολικό αλλά ουσιαστικό) ήταν επιτυχείς, τότε συνήλθαν οι επικεφαλής των κινητοποιήσεων και κατέληξαν σε ένα κατάλογο 27 αιτημάτων και τα οποία και έστειλαν στην κυβέρνηση.

Βεβαίως η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή, όταν ακόμα άναβαν οι μηχανές των τρακτέρ, δήλωνε έτοιμη για διάλογο. Να καθίσουν δηλαδή οι δυο πλευρές σε ένα τραπέζι και να δουν που μπορούν να συγκλίνουν. Οι αγρότες όμως επέλεξαν τη στρατηγική να σας δείξουμε τη δύναμη μας (να τρομάξετε!) και μετά συζητάμε. Με τον κατάλογο στα χέρια, η κυβέρνηση συσκέφτηκε, τα έβαλε κάτω και την επομένη απάντησε ποια από τα αιτήματα μπορεί να συζητήσει και να ικανοποιήσει (τα 20 από τα 27) και ποια δεν συζητά καθόλου γιατί απλά την υπερβαίνουν( αναθεώρηση ή και κατάργηση ΚΑΠ, επαναφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην προτεραία αμαρτωλή και αδιαφανή κατάσταση κ.λπ.). Τους έκλεισε μάλιστα και ραντεβού με τον πρωθυπουργό. Πλην όμως οι αγρότες και δεν πήγαν στη συνάντηση και δεν απάντησαν αν συζητούν και διαπραγματεύονται τις κυβερνητικές προτάσεις και υποσχέσεις.

Μόνο γενικόλογες απαντήσεις του τύπου αν δεν τα δούμε γραπτά (εν είδει συμβολαίου!) δεν πιστεύουμε τίποτα και για αυτό αποφάσισαν κλιμάκωση των κινητοποιήσεων αποκλείοντας δρόμους και παραδρόμους με τα γνωστά αποτελέσματα ταλαιπωρίας των οδηγών που είδαμε τόσο πριν τα Χριστούγεννα όσο και τώρα την πρωτοχρονιά.
Οι προσκλήσεις από την κυβέρνηση για διάλογο βέβαια είναι καθημερινές πλην όμως στο βρόντο. Την επόμενη Κυριακή θα συνεδριάσουν και θα αποφασίσουν τις περαιτέρω κινήσεις τους και στο μεταξύ οι δρόμοι θα ανοιγοκλείνουν κατά το δοκούν. Παρέλκει η αναφορά στο γεγονός που όταν κάποιοι επικεφαλής μπλόκων βγήκαν και εξέφρασαν την άποψη πως, επιτέλους πρέπει να προσέλθουν στο διάλογο, κάποιοι άλλοι της σκληρής γραμμής του πολιτικού χώρου που τους πατρονάρει, τους έκαναν κανονικό μπούλινγκ για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο.

Κατόπιν τούτου, το αδιέξοδο παραμένει καθώς οι 6-7.000 αγρότες (τόσα είναι τα τρακτέρ στους δρόμους) από τους 400.000 κατ’ επάγγελμα αγρότες, αρνούνται τον διάλογο γιατί θεωρούν πως η κοινωνία είναι μαζί τους και κατά της κυβέρνησης.

Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Οι αγροτικές κινητοποιήσεις έχουν στόχο την επίλυση προβλημάτων της αγροτιάς στα οποία στεκόμαστε οι περισσότεροι με συμπάθεια και κατανόηση ή η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη;
Διότι αν θέλουν να διεκδικήσουν και να επιλύσουν κάποια από τα αιτήματα τους τότε, τι πιο λογικό από το να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου; Ας προσέλθουν οι εκπρόσωποι τους και αν διαπιστώσουν ότι δεν τους ικανοποιούν οι απαντήσεις και αφού κοινοποιηθούν οι αποκλίσεις και στην κοινωνία, τότε θα είναι λογικό να κλιμακώσουν τον αγώνα τους.

Αν συνεχίσουν την κλιμάκωση όμως, χωρίς καν διάλογο και κομμένες τις γέφυρες συνεννόησης, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί το κεφάλαιο της συμπάθειας και κατανόησης από την υπόλοιπη κοινωνία. Εκτός αν τελικά, το ζητούμενο δεν είναι οι επιδοτήσεις, η χαμηλή τιμή ρεύματος και πετρελαίου αλλά η πτώση του Μητσοτάκη. Εν τοιαύτη περιπτώσει όμως καλό είναι να θυμηθούν πως οι κυβερνήσεις πέφτουν ή με την απώλεια της δεδηλωμένης στη Βουλή ή με εκλογές. Πάντως όχι με διαδηλώσεις και τρακτέρ. Αυτό προβλέπει το Σύνταγμα και η Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία!