Τώρα που ξεκαθαρίζουν οι πρώτες ενθουσιώδεις εντυπώσεις για τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, γίνεται ευκολότερα κατανοητό πως, τα περισσότερα από αυτά, αφορούν στο 2027 και για την τρέχουσα χρονιά απομένει μόνο το επίδομα στους συνταξιούχους. Λογικό θα μου πείτε αφού ο τρέχων προϋπολογισμός έχει συγκεκριμένες προβλέψεις. Αυτό όμως που δημιουργεί κάποια εύλογα ερωτήματα είναι αν ο προϋπολογισμός του 2028 που θα ψηφιστεί πριν τα Χριστούγεννα του 2027, θα καταρτιστεί από μια νέα κυβέρνηση η οποία μπορεί και να μην είναι του Μητσοτάκη αλλά κάποιου άλλου και η οποία προφανώς δεν δεσμεύεται στην υλοποίηση των εξαγγελιών της Θεσσαλονίκης.
Θα μου πείτε, ποιος θα τολμήσει να μη δώσει το επίδομα των 500 ευρώ στους δημοσίους υπαλλήλους, τις φορολογικές ελαφρύνσεις σε αγρότες, επαγγελματίες, τριτέκνους κ.λπ. Θεωρητικά κανείς, αφού στον προϋπολογισμό του 2027 που θα ψηφιστεί από την παρούσα κυβέρνηση θα υπάρχουν οι σχετικές προβλέψεις και κυρίως τα απαραίτητα κονδύλια. Όμως όπως λέμε συχνά, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια και μάλιστα μακρινά, ο Θεός γελάει.
Πόσο μάλιστα όταν μεσολαβούν την ερχόμενη Άνοιξη οι εκλογές, το αποτέλεσμα των οποίων είναι θολό και άδηλο και το μόνο βέβαιο είναι πως θα υπάρχουν και επαναληπτικές. Τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα.
Το πιο κρίσιμο όμως που θα παίξει ρόλο και στα αποτελέσματα των εκλογών, είναι οι κρίσιμες διεθνείς εξελίξεις τόσο από τα ανοικτά πολεμικά μέτωπα στην ευρύτερη γειτονιά μας όσο και από την εν εξελίξει νέα ενεργειακή κρίση και το άλμα τιμών στα προϊόντα ενέργειας που προοιωνίζουν έναν δύσκολο χειμώνα για τα οικονομικά των νοικοκυριών.
Κι αυτό πρέπει να το λάβει πολύ σοβαρά η κυβέρνηση για την οποία το επόμενο διάστημα μέχρι τις εκλογές, δεν πρόκειται να είναι ένας διεκπεραιωτικός περίπατος. Κάθε άλλο. Όταν μάλιστα οι μέχρι τούδε μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν τα ποσοστά της γύρω και κάτω από το 30% χωρίς να μετριέται ακόμα το υπό ίδρυση κόμμα του Σαμαρά. Ούτε η δυναμική που θα αναπτυχθεί όταν όλα τα κόμματα που θα διεκδικήσουν την ψήφο μας θα μπουν στην τελική ευθεία των εκλογών και τα οποία έχουν ένα σημαντικό κοινό. Όλα αγωνίζονται με κάθε πρόσφορο μέσο να ρίξουν τον Μητσοτάκη. Ο οποίος από τη μια θα διεκδικήσει για πρώτη φορά στα πολιτικά χρονικά, μια τρίτη συνεχόμενη θητεία και δεν έχει καταφέρει ποτέ κανείς προκάτοχός του και από την άλλη θα πρέπει να αντιπαλέψει τη δυσφορία μεγάλης μερίδας συμπολιτών μας που… βαρέθηκε να τον βλέπει τόσα χρόνια στην εξουσία! Ίδιον κι αυτό του γένους μας να βαριόμαστε εύκολα και ενίοτε χωρίς συγκεκριμένο λόγο, έτσι για να δούμε άλλα πρόσωπα χωρίς να δίνουμε σημασία τι μπορούν να κάνουν αυτά για να αλλάξουν τις ζωές μας κι αν υπάρχει ρεαλισμός και ειλικρίνεια σε αυτά που απλόχερα υπόσχονται.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο ορθολογισμός και οι συγκρίσεις πότε ζούσαμε καλύτερα, πριν τον Μητσοτάκη ή με τον Μητσοτάκη, εκλείπουν καθώς κυριαρχεί εκείνο το περίεργο ελληνικό θυμικό. Κι αυτός είναι ο ευρύτερος φόβος της εκδικητικής ψήφου ή στην καλύτερη περίπτωση του μηνύματος πως… δεν πάει άλλο!
Σ’ ένα τέτοιο προεκλογικό τοπίο, νομίζω πως ελάχιστα θα εκτιμηθεί η πολιτική σταθερότητα που ήταν και η βάση της ανάπτυξης της οικονομίας σε αυτά τα εφτά χρόνια, και τα μερίσματα από αυτήν που πήρε το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.
Πόσο μάλιστα όταν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έχει πλέον αδρανοποιηθεί από αυτή την «πληκτική» πολιτική σταθερότητα και η -τρόπος του λέγειν- σοφία του λαού, πεθύμησε τα πειράματα και τις ανατροπές έχοντας απωλέσει από καιρό τις μνήμες με τα παθήματα του πρόσφατου παρελθόντος με τις συμμαχικές κυβερνήσεις που το μόνο που κατάφεραν ήταν να οδηγήσουν στη χρεοκοπία και στην εξαθλίωση το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών νοικοκυριών με απώλειες που ακόμα δεν έχουν ανακτηθεί…