Διανύουμε μια περίοδο που όμοιά της δεν θυμόμαστε τις τελευταίες δεκαετίες με έναν τέτοιο συνωστισμό αυτόκλητων σωτήρων μας. Συνωστισμό παλιών και δοκιμασμένων πολιτικών αλλά και νέας κοπής που θεωρούν πως η αναγνωρισιμότητα και η δημοφιλία που απέκτησαν με άλλους ρόλους, πρέπει να κεφαλαιοποιηθεί πολιτικά, γιατί μόνο αυτοί (ο καθένας μόνος του) μπορούν να απαλλάξουν τη χώρα από τον Μητσοτάκη.

Οι παλιοί (Τσίπρας, Σαμαράς, Καραμανλής) ξεχνούν πως αφού δοκιμάστηκαν επί του πεδίου, στο τέλος η λαϊκή ετυμηγορία τους έστειλε στην πολιτική σύνταξη, την οποία όμως αρνούνται να αποδεχθούν και θεωρούν πως ο ελληνικός λαός, τους οφείλει μια δεύτερη ευκαιρία για να κάνουν αυτά που δεν έκαναν στην πρώτη.
Φυσικά στους νέους φιλόδοξους σωτήρες όπως η Μ. Καρυστιανού και Στ. Κασελάκης οι απόψεις των οποίων προσαρμόζονται στα μέτρα του πελάτη -ψηφοφόρου, υπερτερεί η υπερεκτίμηση για τον εαυτό τους και οι κοντινοί τους σύμβουλοι φροντίζουν να τους καλλιεργούν την άποψη πως το μεγαλύτερό τους προσόν, είναι η παντελής άγνοιά τους για τα βασικά της εφαρμοσμένης πολιτικής.

Από κοντά στη μάχη της πολιτικής επιβίωσης και μια σειρά από μικρά και μικρότερα κόμματα που συναποτελούν αυτό το πρωτόγνωρο πολιτικό μωσαϊκό που δεν έχει αρχή μέση και τέλος.

Κοινός τόπος για όλους (παλιούς και νέους) ένας. Να πέσει ο Μητσοτάκης και μετά βλέπουμε!

Και μπορεί επί του παρόντος ο Μητσοτάκης με βάση τις δημοσκοπήσεις να υπερτερεί όλων των πολιτικών του αντιπάλων, εν τούτοις και ο ίδιος δεν πρέπει να αισθάνεται άνετα με τα ποσοστά του. Και η δική του βελόνα μοιάζει με ακούνητη γιατί οι διακυμάνσεις συν πλην 0,5-1% δεν είναι δα και για πανηγυρισμούς. Ούτε δείχνουν τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, εφικτό το ενδεχόμενο, μιας τρίτης θητείας.

Επιπρόσθετα, πρέπει να ληφθεί υπόψη πως στους 15 μήνες χονδρικά που απομένουν για τις εκλογές, είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν πρόκειται να γίνουν βαθιές μεταρρυθμίσεις και τομές οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν άμεσο αντίκτυπο στους πολίτες. Ούτε στα φλέγοντα θέματα για τα οποία δυσφορούν καθημερινά με κάθε ευκαιρία οι πολίτες (ακρίβεια, στέγη, δικαιοσύνη, ασφάλεια, παιδεία, δημόσια υγεία, λειτουργία θεσμών κλπ) υπάρχουν πλέον πολλά περιθώρια για απτά αποτελέσματα.
Και τούτο γιατί αν υπήρχαν ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες λύσεις, να ‘στε βέβαιοι πως θα είχαν εφαρμοστεί εδώ και 2 χρόνια και δεν θα άφηναν αυτές τις ανοικτές πληγές να κακοφορμίσουν.

Επίσης, με τα απανωτά φαινόμενα κακοδιοίκησης, σκανδάλων διαφθοράς, αλαζονείας της εξουσίας, λάθη και παραλείψεις αλλά και την εκμετάλλευση από την αντιπολίτευση με ρητορική που παραπέμπει σε χώρες που κυβερνιούνται από χούντες, όπου έχουν καταλυθεί όλοι οι θεσμοί της Δημοκρατίας. Ετσι, δημιουργήθηκε ένα νέο σκηνικό, στο οποίο ακόμα και ένα τροχαίο δυστύχημα με μεθυσμένο οδηγό, θα φταίει ο Μητσοτάκης! Ακόμα και μια υπεξαίρεση από επίορκο δημόσιο υπάλληλο, θα χρεώνεται στον Μητσοτάκη. Και ουαί και αλίμονο αν προκύψουν πιο βαριές περιπτώσεις για τις οποίες αντικειμενικά ευθύνονται όργανα της κυβέρνησης ή άνθρωποι με κομματική ταυτότητα της Ν.Δ.

Κι ως γνωστόν, όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος.

Με όλα αυτά, προκύπτει το συμπέρασμα πως εφεξής, η κυβέρνηση θα αρκεστεί σε διεκπεραιωτική άσκηση εξουσίας, σε προσπάθειες αποφυγής τριβών και συγκρούσεων με την κοινωνία, σε παροχές στοχευμένες όσο επιτρέπουν τα δημοσιονομικά -που ειρήσθω εν παρόδω έχουν αρχίσει άσχημα με τη νέα χρονιά- και πολλές προσευχές να μη σκάσει κάτι άλλο μεγάλο στη βάρδιά της.

Εν κατακλείδι όμως, αυτό που με ανησυχεί, είναι μη φθάσουμε στο σημείο μετά τις εκλογές, αυτό το 70% που εμφανίζεται σήμερα καθολικά διαμαρτυρόμενο και που δεν αντέχει άλλο τον Μητσοτάκη, να αναπολεί μετά, αυτές τις μέρες με τα καλά και τα κακά τους.
Διότι κι ας μην το ξεχνάμε, η πολιτική δεν είναι μόνο θέμα προσώπων, συναισθημάτων και χρωμάτων. Είναι κυρίως οι ρεαλιστικές πολιτικές που είναι εφαρμόσιμες και αγκαλιάζουν τα μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας και λαμβάνουν υπόψη και το αύριο της χώρας και όχι μόνο το σήμερα. Οι πολιτικές που κλείνουν τα αυτιά στον λαϊκισμό, στην πλειοδοσία υποσχέσεων κι έχουν σχέδια κοστολογημένα σε χρήμα και όχι σε ψήφους μιας χρήσεως και ειδικού σκοπού.