Η αβεβαιότητα είναι η πανθομολογημένη διαπίστωση που εκφράζει τις μέρες και τους μήνες που ακολουθούν το τέλος (θέλουμε να ελπίζουμε) του πολέμου.
Όπως όλα δείχνουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είναι θέμα χρόνου να βρεθεί η φόρμουλα για την παύση των εχθροπραξιών, να μπορούν όλες οι πλευρές να δηλώνουν «νικητές» και να απεμπλακεί μια ώρα αρχύτερα ο Τραμπ από αυτόν τον πόλεμο που δεν περίμενε να πληρώσει τόσο ακριβά στο εσωτερικό της χώρας του.
Η παγκόσμια οικονομία όμως, όσο η διέλευση των πλοίων παραμένει προβληματική από τα Στενά του Ορμούζ, θα ταλαιπωρηθεί επί μακρόν και αυτή η ενεργειακή κρίση ενδέχεται να καταγραφεί η χειρότερη ιστορικά.

Μόλις χθες μάθαμε πως, τα αεροπορικά καύσιμα στην Ευρώπη επαρκούν μόλις για έξι εβδομάδες γεγονός που δημιουργεί φόβους πως σύντομα θα αρχίσει η περικοπή αεροπορικών πτήσεων. Κάτι τέτοιο θα πλήξει ευθέως την έναρξη της τουριστικής σεζόν αλλά και αναπρογραμματισμό όσων Ευρωπαίων είχαν προετοιμάσει κάποιο ταξίδι.

Δεν είναι βέβαια μόνο τα αεροπορικά καύσιμα το πρόβλημα. Το πανάκριβο πλέον ντίζελ που είναι τα βασικό καύσιμο στα πλοία και στις μεταφορές συνεχίζει να είναι προϊόν μειωμένης προσφοράς στη διεθνή αγορά, από τη στιγμή που η ναυσιπλοΐα στον Περσικό κόλπο δεν είναι ελεύθερη αλλά και τα διυλιστήρια της περιοχής που το παράγουν, υπολειτουργούν όχι μόνο γιατί δεν μπορούν να το πουλήσουν αλλά και γιατί υπάρχουν μεγάλες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς στις βιομηχανικές υποδομές της περιοχής.

Το δε αργό πετρέλαιο όπως εκτιμούν όλοι οι διεθνείς οργανισμοί θα συνεχίσει να κινείται γύρω στα 100 δολάρια στα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης, με αποτέλεσμα και η τιμή της βενζίνης να συνεχίζει να πωλείται πάνω από τα 2 ευρώ το λίτρο στη χώρα μας και σε ανάλογες τιμές στην υπόλοιπη ΕΕ.
Το βασικό όμως επακόλουθο της ενεργειακής κρίσης είναι η επίδραση στις τιμές όλης της εφοδιαστικής αλυσίδας και σχεδόν για το σύνολο των διακινούμενων προϊόντων, δημιουργώντας ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις.

Στη φάση αυτή θα περίμενε κανείς μια συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία όμως άβουλη και παραζαλισμένη από τις διεθνείς εξελίξεις που την έχουν περιθωριοποιήσει και με την καυτή πατάτα της οργάνωσης της άμυνας της Ευρώπης στα χέρια, μετά την απρόσμενη απόσυρση ουσιαστικά της Αμερικανικής ομπρέλας, κάνει πως δεν βλέπει το πρόβλημα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Ακόμα και η χώρα μας που όπως θα διαπιστώσει και η Eurostat την ερχόμενη Τετάρτη διαθέτει υπερπλεονάσματα από τη χρήση του 2025, θα πρέπει να διαπραγματευτεί με τα όργανα της Κομισιόν για να διαθέσει μέρος αυτών στη δοκιμαζόμενη κοινωνία. Ούτε δανεικά να τους ζητούσαμε! Με τούτα και με εκείνα για άλλη μια φορά η ΕΕ αποδεικνύεται -εκτός από ένα δυσκίνητο μηχανισμό αντικρουόμενων συμφερόντων και προτεραιοτήτων, κατώτερη των περιστάσεων.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης πάντως, εμμέσως πλην σαφώς προανήγγειλε μια νέα δέσμη μέτρων στήριξης από τον επόμενο μήνα από τα δημοσιονομικά περιθώρια που θα προκύψουν από την οικονομική χρήση του 2025. Αυτή τη φορά είναι πολύ πιθανό να δούμε πέρα από ένα ακόμα fuel pass και market pass για τα χαμηλά εισοδήματα, αλλά και κάποιες άλλες διευκολύνσεις στους μαστιζόμενους από την ακρίβεια πολίτες.

Πλήρη αναπλήρωση των απωλειών της αγοραστικής μας δύναμης να μην περιμένουμε, αλλά θα είναι κι αυτό κάτι, για να μη νιώθουν οι ευάλωτοι πολίτες εντελώς αβοήθητοι και μόνοι σ’ αυτή τη νέα δοκιμασία.

Όσο για τη μεσαία τάξη (τρόπος του λέγειν) δηλαδή αυτούς που δεν πληρούν τα κριτήρια επιλεξιμότητας για κρατική βοήθεια, για άλλη μια φορά θα νιώσουν πως η κυβέρνηση τους χρησιμοποιεί μόνο ως φοροδοτικά υποζύγια. Και για την ιστορία να θυμίσουμε, πως αυτό το πλήρωσε ακριβά στις κάλπες ο ΣΥΡΙΖΑ!