Με το βλέμμα στραμμένο στις αντλίες των βενζινάδικων ακόμα και ο τελευταίος πολίτης έχει αρχίσει να αισθάνεται και να πληρώνει, προκαταβολές για τον πόλεμο στο Ιράν. Οι καθημερινές μας ανάγκες άρχισαν πάλι να τιμολογούνται σε υψηλότερα επίπεδα και το κυριότερο, δεν γνωρίζουμε τι ακόμα μας περιμένει σε οικονομικό επίπεδο, από τη στιγμή που και ο ίδιος ο Τραμπ δεν γνωρίζει πότε αλλά και πώς θα τερματίσει αυτόν τον πόλεμο. Όλοι πλέον οι αναλυτές ανά τον κόσμο αδυνατούν να καταλάβουν τις αλληλοαναιρούμενες και στα όρια της παράνοιας δηλώσεις του και ελπίζουν να έρθει στα συγκαλά του μέσα από τις οικονομικές επιπτώσεις και την επερχόμενη ύφεση για τη χώρα του και όλο τον πλανήτη.

Η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ αλλά και ανάμεσα στους ίδιους τους ψηφοφόρους του, είναι κατά των αποφάσεών του, γιατί ξεκίνησε έναν πόλεμο που δεν τους αφορά κι ούτε έχουν πεισθεί πως κινδύνευαν ή απειλούνταν πραγματικά από τους μουλάδες. Τον ψήφισαν για να ρίξει τον πληθωρισμό, να ανεβάσει τους μισθούς και να κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη και μέσα σε έναν χρόνο διαπιστώνουν πως ο αυτοαποκαλούμενος «ειρηνιστής» πρόεδρός τους, που ήθελε και Νόμπελ, ξεκίνησε έναν πόλεμο, χιλιάδες μίλια μακριά και τώρα κινδυνεύει να γίνει το Ιράν, το δικό του Βιετνάμ, αλλά και ένα οικονομικό Βατερλώ στο εσωτερικό της χώρας.

Μπορεί οι φίλοι του οι πετρελαιάδες να τρίβουν τα χέρια τους και να μην προλαβαίνουν να μετρήσουν τα ουρανοκατέβατα κέρδη τους από την άνοδο της τιμής του αργού, όμως οι πολίτες στενάζουν στις αντλίες και στα σούπερ μάρκετ. Όπως φυσικά και ο υπόλοιπος πλανήτης. Χώρια που πλέον αμφιβάλλω αν υπάρχει κάποια χώρα που να παραμένει φίλη-σύμμαχη πλην του Ισραήλ, από τη στιγμή που ο ίδιος φρόντισε, από την πρώτη στιγμή, να επιβάλλει τρελούς δασμούς στους πάντες, να προσβάλλει ηγέτες χωρών με παραδοσιακούς και χρόνιους δεσμούς, να υποτιμά και να περιφρονεί τους πάντες. Ακόμα και οι Αραβες που του υποσχέθηκαν επενδύσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων για να αποκτήσουν την εύνοιά του, διαπιστώνουν τώρα πως δεν μπορεί να τους προστατεύσει και πληρώνουν ένα βαρύτατο οικονομικό τίμημα από αυτόν τον πόλεμο.

Εμφορούμενος από μια ιατρικώς ελεγχόμενη αλαζονεία, δεν ενημέρωσε κανέναν από τους θεωρητικά συμμάχους του στη Δύση πριν από την επέμβαση, έρχεται τώρα που έσφιξαν τα πράγματα και η νίκη που νόμιζε πως είχε πετύχει μέσα σε λίγες ώρες, αποδεικνύεται πως ήταν μια τρύπα στο νερό, ζητάει τη βοήθεια της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ για να δημιουργήσουν αμυντική ασπίδα στα στενά του Ορμούζ. Κι όταν αυτοί του γύρισαν την πλάτη, σαν τα κακομαθημένα παιδιά, δηλώνει πως δεν έχει κανένα ανάγκη και πως μπορεί μόνος του. Μόνο που δεν το βλέπουμε. Οι Ιρανοί ελέγχουν και τρομοκρατούν τις διελεύσεις πλοίων και ο πλανήτης όλος υφίσταται μια νέα ενεργειακή κρίση που απειλεί με ύφεση ακόμα και τις ισχυρότερες οικονομίες.

Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν αποδεικνύεται Λερναία Υδρα και όσους ηγέτες κι αν σκοτώνουν, βγαίνουν περισσότεροι και ακόμα πιο σκληροπυρηνικοί και αμφιβάλλω αν σταματήσουν να βομβαρδίζουν ακόμα κι αν οι Αμερικανο-Ισραηλινοί ανακοινώσουν κατάπαυση του πυρός. Κι αυτό γιατί απλά, η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και χωρίς κεντρική διοίκηση αφού όπως αποδείχθηκε εν τοις πράγμασι, ήταν ο χρόνιος σχεδιασμός τους για την περίπτωση που σκοτώνονταν οι κεντρικοί ηγέτες τους. Κάτι που μάλλον αγνοούσαν ο Τραμπ και οι επιτελείς του, όπως αγνοούσε, το πρακτικά ανέφικτο της διαφύλαξης των Στενών του Ορμούζ.

Στο μόνο που ελπίζουμε είναι να μετρήσει το κόστος που θα έχει στις ενδιάμεσες εκλογές του Φθινοπώρου που θα τον αποδυναμώσουν στη γερουσία, αν και μεταξύ μας, πολύ που τη λαμβάνει υπόψη. Εδώ ξεκίνησε έναν δαπανηρότατο πόλεμο και το αποφάσισε μόνος του χωρίς να ενημερώσει τη Γερουσία, θα σκεφτεί πλειοψηφίες, μειοψηφίες και συναινέσεις;

Στο δια ταύτα, η Ευρώπη χλιαρή και αδύναμη σ’ αυτό το σκηνικό του παραλόγου, σκέφτεται ποια μέτρα μπορεί να πάρει για να προστατέψει τους πολίτες της από την ακρίβεια που σίγουρα θα είναι ασπιρίνες σε μια βαριά ασθένεια και όχι πως μπορεί να παρέμβει με κάθε τρόπο για να βοηθήσει στη λήξη του πολέμου, με μια ενιαία φωνή και όχι με παραφωνίες που έφθασαν ακόμα και στο σημείο να λένε να τα βρούμε με τον Πούτιν ή να ξαναδούμε τις σχέσεις μας με την Κίνα! Αυτά δεν είναι σοβαρά και δείχνουν σημάδια αποσύνθεσης.

Όσον αφορά στη χώρα μας, θα είμαστε τυχεροί αν καταφέρουμε θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη και αν κρατήσουμε όρθια την κοινωνία από τα κτυπήματα του πληθωρισμού και της ακρίβειας.