Το final four της αντιπολίτευσης

Μένει για να ολοκληρωθεί η εικόνα η αναγγελία ή η ματαίωση του κόμματος Σαμαρά, που λέγεται ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα αποφασίσει αργότερα και εφόσον εκτιμήσει ότι θα έχει ελπίδες να μπει στη Βουλή ώστε να παίξει κάποιον ρόλο. Ποιο ρόλο μπορεί να παίξει ένας πρώην πρωθυπουργός μιας μεγάλης παράταξης που τον εξέλεξε, όταν αυτή η παράταξη είναι πρώτη με διαφορά από τον δεύτερο και ετοιμάζεται για εκλογές, ανάγεται στη σφαίρα της ψυχολογίας και της ψυχοσύνθεσης του κ. Σαμαρά, αλλά θα μου επιτρέψουν οι αναγνώστες να μην επεκταθώ. Οποιος καταλαβαίνει…

Το πολιτικό final four του Μαΐου, λοιπόν, αφορά μόνο την αντιπολίτευση, αλλά φυσικά θα διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό τοπίο, τουλάχιστον δημοσκοπικά, γιατί η έλευση Τσίπρα και Καρυστιανού θα επηρεάσει ολόκληρη την κατάταξη και θα διαμορφώσει εν πολλοίς τη νέα Βουλή.

Η Καρυστιανού, σύμφωνα με όσα βλέπουμε έως σήμερα από τις δημοσκοπήσεις και κυρίως τα ποιοτικά στοιχεία, κόβει στη μέση από το κοινό στα δεξιά που είναι με τον Βελόπουλο και κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα και εκμηδενίζει τη Νίκη, παίρνει τους πιστούς και τους ψεκασμένους από τα μοναστήρια και φυσικά αποκτά και εκπρόσωπο του φιλορωσικού λόμπι εν Αθήναις τον δημοσιογράφο, ανταποκριτή στη Μόσχα, Θανάση Αυγερινό. Τι θα τσιμπήσει η Καρυστιανού από τη Ν.Δ. ή το ΠΑΣΟΚ θα το δούμε και αυτό τις επόμενες ημέρες, αλλά πάντως δεν είναι αυτές οι κύριες δεξαμενές της.

Μεγαλύτερη αναταραχή και ανακατατάξεις, θα έλεγα, θα προκαλέσει η εξαγγελία του κόμματος Τσίπρα στην πολιτική σκηνή. Εδώ το θέμα είναι εξόχως σύνθετο για την Αριστερά, αφού ο πρώην πρωθυπουργός δρα ως καταλύτης στον χώρο του, αποσαθρώνει πλήρως ό,τι έχει μείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ και απομένει να δούμε ποιους θα πάρει και ποιους θα αφήσει από πρόσωπα.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι τι «τραβάει» ο Τσίπρας από το ΠΑΣΟΚ, γιατί πιθανώς από εκεί θα κριθεί και ποιος θα είναι η αξιωματική αντιπολίτευση, ζήτημα κρίσιμο για τη χώρα και φυσικά θέμα επιβίωσης για τον αρχηγό του Νίκο Ανδρουλάκη.

Εσχάτως ακούω τον Ανδρουλάκη να υποστηρίζει ότι ο Μητσοτάκης τον θέλει τρίτο, γιατί τον βολεύει να έχει απέναντί του τον Τσίπρα. Πιθανώς να είναι έτσι, αλλά το θέμα είναι όχι τι θέλει ο πολιτικός σου αντίπαλος που λέγεται Μητσοτάκης ή όπως αλλιώς, αλλά τι «πιάνεις» εσύ στην κοινωνία, ειδικά όταν έχεις μια κυβέρνηση απέναντί σου με φθορά οκτώ ετών και δημοσκοπικά 10-12 μονάδες πιο πίσω από τις εκλογές.

Για την ώρα, πάντως, οι πολίτες, αν και παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις κινήσεις και τους νέους πολιτικούς σχηματισμούς, έχω την εντύπωση ότι, πρωτίστως ενδιαφερόμενοι για την καθημερινότητά τους, τη ζωή και τα προβλήματά τους, θέλουν να βλέπουν και να ακούνε πολιτικές και όχι μόνο αφορισμούς.

Ο Ανδρουλάκης είναι… χαμένος ανάμεσα στις υποκλοπές και τα περιουσιακά του, που τα δημιούργησε μόνος του άνευ αιτίας, με την ανακριβή υποβολή «πόθεν έσχες» του. Μνημείο απροσεξίας να ξεχάσεις ως αρχηγός κόμματος να βάλεις στη δήλωσή σου τα τραπεζικά μετρητά της τάξεως του 1 εκατ. ευρώ, το οποίο θα πρέπει να είσαι αφελής να πιστέψεις ότι δεν θα το εκμεταλλευτούν οι αντίπαλοί σου. Οσον αφορά το ζήτημα της ενοικίασης του οικογενειακού ακινήτου του από το Δημόσιο για 22 χρόνια, θα έλεγα ότι αντί βροχής ανακοινώσεων, ύβρεων και διαπληκτισμών με την κυβέρνηση, θα ήταν προτιμότερο να δώσει στη δημοσιότητα τον σχετικό φάκελο. Η λογοδοσία, όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο και δη αρχηγός κόμματος, είναι επιβεβλημένη έστω κι αν αδικείσαι. Αν αδικείται.

Ακόμα και ο Τσίπρας που επικοινωνεί κυρίως μέσω social media με τον κόσμο, μέχρις ώρας έχει μιλήσει για τρία θέματα για τα οποία… μόνο αυτός δεν έπρεπε να ομιλεί: τη ΔΕΗ που έφτασε στο χείλος της χρεοκοπίας επί των ημερών του, ομοίως και τις τράπεζες, ενώ, όπως είναι γνωστό, τα funds ήρθαν στη χώρα επί των ημερών του και με νόμο που ψήφισε η κυβέρνησή του.

Ολοι οι υπόλοιποι, τα κόμματα εντός κι εκτός Βουλής, δεν παράγουν ιδέες για πολιτικές, αλλά… πετάνε πέτρες και περιορίζονται σε αφορισμούς και καταγγελίες περί διαφθοράς. Καλά όλα αυτά, αλλά στο τέλος οι πολίτες αναρωτιούνται για το ποιος και πώς θα τους κυβερνήσει, έστω ένα σημαντικό ποσοστό αυτών, της τάξεως του 40%-45%. Αυτοί για την ώρα, έστω και με «κλειστή μύτη», έχουν μία επιλογή, τη σημερινή κυβέρνηση.