Βασίλης Στεφανακίδης

Μπάντες και χοροί στο Σύνταγμα ή μοιρολόγια στους δρόμους;

  • Βασίλης Στεφανακίδης


Καθημερινά μαυρίζει η ψυχή μας παρακολουθώντας τις δηλώσεις όλων των θεσμικών παραγόντων της Ευρώπης ακόμα και από τους λεγόμενους μετριοπαθείς και συμπαθούντες την Ελλάδα.

Καθημερινά μαυρίζει η ψυχή μας παρακολουθώντας τις δηλώσεις όλων των θεσμικών παραγόντων της Ευρώπης ακόμα και από τους λεγόμενους μετριοπαθείς και συμπαθούντες την Ελλάδα. Λες και κλιμακώνεται μια ενορχηστρωμένη επίθεση κατά της ελληνικής κυβέρνησης προκειμένου να την κάμψουν και να την αναγκάσουν να υπογράψει ακόμα κι αυτά που δεν τόλμησε να υπογράψει ο Σαμαράς. Το μόνο που ευχόμαστε , να είναι απλές απειλές και όχι η προετοιμασία της κοινής γνώμης για ένα “προσχεδιασμένο μοιραίο”.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι η εικόνα της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού που όχι μόνο εμφανίζονται cool αλλά ανταποδίδουν τα πυρά σε υπερθετικό βαθμό .

Έτσι, που είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς, μα καλά , μετά ταύτα, τι μπορούν να περιμένουν από τη σημερινή πενταμερή, τη Σύνοδο κορυφής αλλά και από την επίσκεψη στο Βερολίνο;

Αν έχει αποφασιστεί η ρήξη, τι νόημα έχει η επιδίωξη πολιτικής διευθέτησης;

Και πως να ερμηνεύσει κανείς την προώθηση για συζήτηση νομοσχεδίων τα οποία σε όλους τους τόνους οι θεσμοί θεωρούν μονομερείς ενέργειες, παρά τη δέσμευση μας στις 20 Φεβρουαρίου, ότι δεν θα προβούμε χωρίς πρότερη συνεννόηση;

Θα συμφωνήσουμε όλοι, πως η επιστολή- παρέμβαση Κοστέλο, να μην προχωρήσουν τα νομοσχέδια για τις 100 δόσεις και την ανθρωπιστική κρίση, ήταν προσβλητική και εξευτελιστική για το Ελληνικό κοινοβούλιο, την ελληνική κυβέρνηση και το ελληνικό λαό.

Μήπως όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες των διαπραγματεύσεων έχουν δοθεί άλλου είδους υποσχέσεις, οι οποίες τώρα αθετούνται και γι αυτό εμφανίζονται στα… κάγκελα όλοι;

Κι είναι η καλύτερη διαπραγματευτική κίνηση να προχωρήσει στην ψήφιση αυτών των νομοσχεδίων πριν από τις συναντήσεις του πρωθυπουργού με τους Μέρκελ, Ολαντ, Γιουνκερ και τους λοιπούς θεσμούς, από τις οποίες κρέμεται το μέλλον της χώρας;

Κι αν η λύση που θα του προτείνουν περνάει μέσα από την απόσυρση αυτών των νομοσχεδίων και επαναλάβουν την πάγια θέση τους, ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην αξιολόγηση των θεσμών; Δεν θα είναι το τσαλάκωμα μεγαλύτερο; Εκτός κι αν, όλα αυτά γίνονται με σχέδιο από την ελληνική κυβέρνηση. Ένα σχέδιο ρήξης και γαία πυρί μειχθήτω. Σε μια τέτοια περίπτωση η λογική σηκώνει ταν χέρια.

Πάντως, θέλω να ελπίζω ότι η όξυνση της κόντρας και από τις δύο πλευρές, είναι μέρος της διαπραγμάτευσης και στο τέλος θα επικρατήσει η συγκατάβαση. Θέλω να πιστεύω πως τελικά θα βρεθεί λύση και θα σταματήσει επιτέλους αυτή η σηπτική αβεβαιότητα που έχει νεκρώσει τη χώρα εδώ και 4 μήνες. Ούτως ή άλλως, οι αντοχές πλέον της οικονομίας των επιχειρήσεων και των πολιτών έχουν εξαντληθεί προ πολλού. Η οικονομική ασφυξία στην οποία μας έχουν επιβάλλει η ΕΚΤ και οι Ευρωπαίοι, έχει εκμηδενίσει κάθε οικονομική δραστηριότητα κι είναι πλέον αμφίβολο αν συνεχίσουμε έτσι, πως θα μπορέσουμε να χορέψουμε στο Σύνταγμα την 25η Μαρτίου με τις μπάντες του Στρατού ή αν θα έχει μεσολαβήσει το ατύχημα που θα εξαφανίσει κάθε διάθεση για δημοτικά τραγούδια καθώς τη θέση τους θα πάρουν τα δημοτικά μοιρολόγια.