Βασίλης Στεφανακίδης

Θυμάστε με πόση ανακούφιση πληροφορηθήκαμε τον περασμένο Μάιο την απόφαση της Συνόδου Κορυφής για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης. Μια απόφαση που ανοίγει τον δρόμο για κοινό ευρωπαϊκό δανεισμό από τις αγορές και διοχέτευση αυτής της ρευστότητας στα κράτη-μέλη προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές επιπτώσεις από την πανδημία. Μια απόφαση με βάση την οποία η χώρα μας δικαιούται να πάρει περί τα 32 δισ. ευρώ για δημόσιες επενδύσεις και έργα υποδομών που εν δυνάμει μπορούν να αλλάξουν την εικόνα της χώρας στα επόμενα χρόνια.

Παράλογο, δυσνόητο κι όμως πραγματικό. Μόλις εννιά μήνες πριν, όλα φάνταζαν ιδανικά για μια αλλαγή σελίδας προς το καλύτερο.

Στις δύσκολες οικονομικά μέρες που ζει η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, κρίνονται και δοκιμάζονται καθημερινά για την ευαισθησία τους όλοι οι οικονομικοί φορείς και οργανισμοί με τους οποίους έχει πάρε δώσε ο πολίτης.

Μπορεί να κριθεί ως αιρετική η άποψη πως οι γενικευμένες ρυθμίσεις στις υποχρεώσεις των φορολογουμένων είναι σε μεγάλο βαθμό άδικες και οδηγούν νομοτελειακά την εθνική οικονομία σε τέλμα, αλλά αν το σκεφτεί κανείς ψύχραιμα και δίχως παρωπίδες θα διαπιστώσει πως είναι όντως έτσι.

Μπορεί - και είναι απόλυτα λογικό και κατανοητό- η ιστορική απόφαση του Εφετείου για τoυς εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, να μονοπωλεί το ειδησεογραφικό ενδιαφέρον, πλην όμως, πέραν από την ικανοποίηση που νοιώθει ο δημοκρατικός κόσμος της χώρας, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία σε υγειονομικό και οικονομικό επίπεδο, εντείνονται μέρα με τη μέρα.

Ανάλωσαν 9 ώρες οι ηγέτες των 27 χωρών της Ε.Ε. προκειμένου να συμφωνήσουν και να συντάξουν ένα κοινό κείμενο συμπερασμάτων από τη Σύνοδο Κορυφής για το θέμα των προκλήσεων της Τουρκίας στη ΝΑ Μεσόγειο! Ενα κείμενο το οποίο πρακτικά ελάχιστη έως καθόλου σημασία έχει πέρα από μια θολή έκφραση αλληλεγγύης της Ε.Ε. προς τα μέλη της.

Απόρρητο Απόρρητο