Η Αλέξις Ρέντινγκ είναι ψυχολόγος της ανάπτυξης και κορυφαία ειδική στον τομέα της νεανικής ενηλικίωσης. Είναι μέλος του διδακτικού προσωπικού της Σχολής Μεταπτυχιακών Σπουδών στην Εκπαίδευση του Χάρβαρντ, όπου διευθύνει το Εργαστήριο Μετάβασης στην Ενηλικίωση και είναι διευθύντρια του προγράμματος «Ψυχική Υγεία στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση». Είναι συν-συγγραφέας του βιβλίου «The End of Adolescence» και επιμελήτρια του βιβλίου «Mental Health in College».
Στο CNBC Make It, μοιράζεται τις απόψεις και την εμπειρία της σχετικά με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι στην πορεία προς την ενηλικίωση και τον τρόπο με τον οποίο οι ενήλικες μπορούν να τους στηρίξουν ουσιαστικά.
«Όποιος έχει περάσει χρόνο με τη Γενιά Ζ, ή έχει παρακολουθήσει ειδήσεις που την αφορούν, έχει ακούσει τα στερεότυπα: είναι πιο αγχωτικοί, ευάλωτοι και κακομαθημένοι συγκριτικά με τις προηγούμενες γενιές.
Ως ψυχολόγος ανάπτυξης στο Χάρβαρντ, μελετώ πώς βιώνουν οι άνθρωποι τη μετάβαση στην ενήλικη ζωή σε διαφορετικές γενιές. Στο πλαίσιο αυτής της δουλειάς, έχω ακούσει αμέτρητες παραλλαγές της ίδιας ανησυχίας.
Είναι αλήθεια ότι η Γενιά Ζ αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις: έρευνες δείχνουν πως άτομα της Γενιάς Ζ είναι πιο πιθανό να αναφέρουν δυσκολίες ψυχικής υγείας και να έρχονται αντιμέτωποι με μεγαλύτερη ανασφάλεια στην εργασία, σε σύγκριση με τις προηγούμενες γενιές.
Ωστόσο, έχω επίσης τεκμηριώσει πόσο υπερβολικές μπορεί να είναι οι αφηγήσεις σχετικά με τις διαγενεακές διαφορές. Κατά τη διάρκεια της έρευνας που διεξήγαγα με τη συν-συγγραφέα μου, Νάνσι Χιλ, μελετήσαμε συνεντεύξεις με φοιτητές της τάξης του 1975. Στη συνέχεια, ξαναπήραμε συνέντευξη από αυτούς τους συμμετέχοντες, οι οποίοι σήμερα είναι εβδομήντα ετών. Τα ευρήματα μας εξέπληξαν.
Πενήντα χρόνια αργότερα, οι συμμετέχοντες περιέγραφαν την περίοδο των σπουδών και της επαγγελματικής τους εξέλιξης μέσα από ιστορίες επιτυχίας. Μιλούσαν για τη σιγουριά που πίστευαν ότι είχαν ως προς την επιλογή επαγγέλματος και για τον τρόπο με τον οποίο ξεπέρασαν δυσκολίες με την αυτοπεποίθησή τους. Θυμούνταν επίσης τις δυνατές φιλίες και το αίσθημα στήριξης και συντροφικότητας που ένιωθαν από τους ανθρώπους γύρω τους όταν αντιμετώπιζαν προκλήσεις. Όταν, όμως, ακούσαμε τις αρχικές ηχογραφήσεις, φάνηκε κάτι διαφορετικό: τότε ένιωθαν εξίσου αβέβαιοι και μόνοι όσο και πολλοί σημερινοί φοιτητές.
Αυτή η απόσταση ανάμεσα σε όσα θυμόμαστε και σε όσα πραγματικά ζήσαμε είναι ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο. Σύμφωνα με τον λεγόμενο «κανόνα της κορύφωσης και του τέλους», τείνουμε να θυμόμαστε κυρίως τις στιγμές με τη μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση και το τέλος μιας εμπειρίας, ενώ το χαοτικό και δύσκολο «ενδιάμεσο» σταδιακά ξεθωριάζει.
Το ότι συχνά ξεχνάμε αυτό το «μπερδεμένο» ενδιάμεσο στάδιο των εμπειριών μας, δηλαδή τις δυσκολίες και την αβεβαιότητα που το συνοδεύουν, δεν αποτελεί από μόνο του πρόβλημα. Παρόλα αυτά, γίνεται πρόβλημα όταν παραλείπουμε ακριβώς αυτά τα κομμάτια που οι νέοι άνθρωποι χρειάζεται περισσότερο να ακούσουν. Κάθε φορά που αφηγούμαστε τέτοιες ιστορίες απόλυτης σιγουριάς και επιτυχίας, κινδυνεύουμε άθελά μας να δημιουργήσουμε ένα αίσθημα απομόνωσης τους νεότερους, αφήνοντάς τους να σκέφτονται: «Μάλλον είμαι ο μόνος που δυσκολεύεται. Όλοι οι άλλοι φαίνεται να τα έχουν καταφέρει».
Υπάρχει ένας πιο ουσιαστικός τρόπος να στηρίξουμε τους νέους όταν συζητάμε μαζί τους. Προτείνω να έχετε υπόψη σας τα εξής 4 πράγματα:
1. Μην πέφτετε στην παγίδα του «τα παιδιά σήμερα»
Είναι εύκολο να σκεφτεί κανείς: «Γιατί δεν μπορούν απλώς να το καταλάβουν; Εγώ τα κατάφερα!».
Αντί γι’ αυτό, δοκιμάστε να ανατρέξετε στη δική σας εμπειρία. Πώς νιώσατε την πρώτη φορά που βρεθήκατε αντιμέτωποι με ένα εμπόδιο, πριν ακόμη κατανοήσετε πώς λειτουργούν τα πράγματα; Πώς ήταν η πρώτη σας αποτυχία; Η πρώτη μεγάλη απογοήτευση ή η πρώτη απόρριψη είναι ιδιαίτερα επώδυνη όταν δεν έχουμε ακόμη την εμπειρία που θα μας βοηθήσει να τη δούμε μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο.
Αν αναλογιστείτε πώς είχατε νιώσει εσείς σε παρόμοιες στιγμές, θα μπορέσετε να συζητήσετε εποικοδομητικά, με περισσότερη ενσυναίσθηση και λιγότερη κριτική διάθεση.
2. Ακούστε περισσότερο και μιλήστε λιγότερο
Δεν είναι εύλογο να θεωρείτε δεδομένο ότι οι δικές σας εμπειρίες ή αβεβαιότητες αντικατοπτρίζουν απαραίτητα όσα βιώνει το άτομο της Γενιάς Ζ με το οποίο μιλάτε. Πριν σπεύσετε να δώσετε συμβουλές, κάντε ερωτήσεις. Προσπαθήστε να κατανοήσετε βαθύτερα τι βιώνουν, ρωτώντας, για παράδειγμα: «Τι είναι αυτό που σε ανησυχεί περισσότερο;».
Βοηθήστε τους να αναγνωρίσουν τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από αυτές τις ανησυχίες, όπως η ντροπή μετά από μια αποτυχία, ο φόβος για το μέλλον ή η θλίψη για κάτι που ήλπιζαν να πραγματοποιηθεί και τελικά δεν έγινε ποτέ.
Στη συνέχεια, δώστε τους τον χώρο να επεξεργαστούν αυτά τα συναισθήματα. Κάθε συναίσθημα χρειάζεται διαφορετική ανταπόκριση. Όταν λαμβάνετε υπόψη πώς αισθάνονται και τους αφήνετε να καθοδηγούν τη συζήτηση, η επικοινωνία γίνεται πιο ουσιαστική.
3. Μοιραστείτε τις τρέχουσες προκλήσεις σας
Συχνά, είναι δελεαστικό να αφηγούμαστε ιστορίες από το παρελθόν για να εμπνεύσουμε και να εμψυχώσουμε τους νέους. Ωστόσο, μπορούμε να συνδεθούμε μαζί τους και μέσα από τις τρέχουσες εμπειρίες μας. Αντί να διηγηθείτε μια ιστορία από τότε που ήσασταν στην ηλικία τους, επικεντρωθείτε σε μια πρόκληση που αντιμετωπίζετε σήμερα.
Μοιραστείτε, για παράδειγμα, μια πρόσφατη δυσκολία από τη δουλειά ή από το σπίτι που σχετίζεται με όσα βιώνουν και πώς σκοπεύετε να την αντιμετωπίσετε. Είναι σημαντικό για τους νέους να δουν πώς νιώθει κάποιος όταν βρίσκεται ακόμα μέσα σε ένα πρόβλημα και να καταλάβουν ότι μπορούν να ταυτιστούν με αυτά που περνάνε.
4. Θυμηθείτε τη δύσκολη «ενδιάμεση φάση»
Αν θέλετε να μοιραστείτε μια εμπειρία από το παρελθόν, επικεντρωθείτε στα πιο δύσκολα κομμάτια της ιστορίας σας, στα σημεία όπου οι προκλήσεις ήταν πιο έντονες και τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως περιμένατε.
Πριν αφηγηθείτε τη δική σας ιστορία για το μάθημα που περάσατε με δυσκολία στο πανεπιστήμιο ή τη δουλειά που επιθυμούσατε να αποκτήσετε αλλά δεν πήγε όπως περιμένατε, αφιερώστε λίγο χρόνο να θυμηθείτε και να ανακαλέσετε τα συναισθήματα που νιώθατε τότε.
Ξεκινήστε από τα πιο δύσκολα σημεία της ιστορίας σας, ώστε να μπορέσετε να καταλάβετε καλύτερα τους νέους, και να συνδεθείτε με όσα νιώθουν εκείνη τη στιγμή. Μπορείτε να αναφέρετε πώς τελικά τα πράγματα εξελίχθηκαν και αν πήγαν όλα καλά. Φροντίστε όμως, να μην παρουσιάσετε τη λύση σαν κάτι εύκολο και γρήγορο καθώς, στην πραγματικότητα, σπάνια είναι έτσι.
Εξιστορώντας μια πιο αυθεντική εκδοχή των δικών μας ιστοριών, δημιουργούμε ισχυρότερους δεσμούς με τους νέους και τους βοηθάμε να αποκτήσουν τις δεξιότητες που χρειάζονται για να ξεπεράσουν τα δικά τους εμπόδια. Στην ουσία, αυτό είναι το κομμάτι που οι νέοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη να ακούσουν όταν αγωνίζονται και καταβάλλουν προσπάθεια για να βρουν λύσεις».
Διαβάστε ακόμη
«Large» το ΔΝΤ για Ελλάδα: Έκπληξη για τις αντοχές, εύσημα για τις πολιτικές αλλά και συστάσεις
Online καζίνο: Πώς αλλάζει η φορολογία στα κέρδη – Τι πληρώνουν οι παίκτες από 1η Ιουλίου
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.