Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που καθορίζει πλέον τη νέα φάση της σύγκρουσης με το Ιράν: αν εβδομάδες αεροπορικών επιδρομών δεν έσπασαν την αντίσταση της Τεχεράνης, ίσως το κάνει ο οικονομικός πόνος.

Με αυτή τη λογική ενεργοποιήθηκε στις 17:00 ώρα Ελλάδος ο ναυτικός αποκλεισμός των στενών του Ορμούζ, αμέσως μετά το ναυάγιο των συνομιλιών του Σαββατοκύριακου στο Πακιστάν, οι οποίες δεν οδήγησαν σε καμία πρόοδο. Στο πλαίσιο αυτό, ο Αμερικανός πρόεδρος απείλησε, με νέα ανάρτησή του στο Truth Social πως οι ΗΠΑ θα εξολοθρεύσουν οποιοδήποτε πλοίο πλησιάσει τον αποκλεισμό.

Αναλυτικά, στην ανάρτησή του αναφέρει:

«Το Ναυτικό του Ιράν βρίσκεται στον πάτο της θάλασσας, εντελώς εξολοθρευμένο. 158 πλοία. Αυτό που δεν έχουμε χτυπήσει είναι ο μικρός αριθμός των αποκαλούμενων “πλοίων ταχείας επίθεσης”, επειδή δεν τα θεωρήσαμε ιδιαίτερη απειλή. Προειδοποίηση: Εάν οποιοδήποτε από αυτά τα πλοία πλησιάσει οπουδήποτε στον ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ μας, θα ΧΤΥΠΗΘΕΙ αμέσως, με το ίδιο σύστημα εξόντωσης που χρησιμοποιούμε κατά των ναρκόπλοιων. Είναι γρήγορο και βάναυσο. Υ.Γ. Το 98,2% των ναρκωτικών που εισέρχονται στις ΗΠΑ μέσω ωκεανού ή θάλασσας έχει ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ! Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας επί του θέματος».

Η κίνηση αυτή δεν είναι μια απλή στρατιωτική πίεση παραπάνω. Είναι η έναρξη ενός νέου κεφαλαίου στον πόλεμο, στο οποίο η Ουάσιγκτον επιχειρεί να πλήξει το Ιράν όχι μόνο στο πεδίο, αλλά στο νευρικό του σύστημα: στις εξαγωγές, στα λιμάνια, στις εμπορικές ροές, στην ικανότητά του να συνεχίσει να αντέχει. Και ακριβώς γι’ αυτό η εξέλιξη θεωρείται τόσο κρίσιμη. Δοκιμάζει πλέον όχι μόνο την αντοχή των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά και το όριο ανοχής του ίδιου του καθεστώτος απέναντι σε μια παρατεταμένη οικονομική ασφυξία.

Το πρόβλημα για την αμερικανική πλευρά είναι ότι δεν είναι καθόλου βέβαιο πως αυτή η ανάγνωση ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ήδη ειδικοί επισημαίνουν ότι ο Λευκός Οίκος μπορεί να διαβάζει λανθασμένα τα επίπεδα αντοχής πόνου της Τεχεράνης. Το Ιράν έχει δείξει πολλές φορές ότι απορροφά υψηλό κόστος, αρκεί να θεωρεί πως διακυβεύεται η επιβίωση και η στρατηγική του θέση. Αυτό σημαίνει ότι ο αποκλεισμός μπορεί να αυξάνει την πίεση, δεν εγγυάται όμως ότι θα φέρει και πολιτική υποχώρηση.

Τα σενάρια για απάντηση από το Ιράν

Την ίδια ώρα, η Τεχεράνη δεν μένει χωρίς εναλλακτικές. Σύμφωνα με την αποτίμηση του Hasan Alhasan από το International Institute for Strategic Studies στο Μπαχρέιν, το Ιράν έχει αρκετούς πιθανούς δρόμους για να περιορίσει μέρος της ζημίας, ακόμη κι αν η συνολική αποτελεσματικότητά τους παραμένει αβέβαιη.

Ένας πρώτος άξονας είναι η παράκαμψη του Ορμούζ μέσω εναλλακτικών εξαγωγικών διαδρομών: αγωγοί φυσικού αερίου προς το Ιράκ, την Τουρκία και την Αρμενία ή αξιοποίηση του πετρελαϊκού τερματικού της Νέκα στην Κασπία Θάλασσα.

Ένας δεύτερος είναι η διεύρυνση των γκρίζων δικτύων διακίνησης: λαθρεμπόριο καυσίμων μέσω του μακρού χερσαίου συνόρου με το Πακιστάν ή ανάμειξη ιρανικού με ιρακινό πετρέλαιο, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν.

Και ένας τρίτος, σαφώς πιο επικίνδυνος, είναι η στρατιωτική απάντηση: πλήγματα κατά αμερικανικών ναυτικών μονάδων ή ενεργοποίηση συμμάχων, όπως οι Χούθι, ώστε να επιχειρηθεί νέα πίεση και στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ.

Αυτό ακριβώς δείχνει γιατί ο αποκλεισμός δεν είναι απλώς μία πράξη πίεσης, αλλά ένα άνοιγμα προς πολλαπλές κατευθύνσεις κινδύνου. Οι ΗΠΑ δεν μπλοκάρουν μόνο ιρανικά λιμάνια. Αγγίζουν έναν από τους πιο ευαίσθητους θαλάσσιους κόμβους του πλανήτη και δοκιμάζουν τις αντιδράσεις μιας περιφερειακής δύναμης που έχει αποδείξει ότι απαντά ασύμμετρα.

Η εικόνα στα Στενά του Ορμούζ

Η εικόνα στη θάλασσα πριν ακόμη τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το αμερικανικό μέτρο αποτυπώνει ήδη αυτό το κλίμα ανησυχίας.

Συνολικά, 14 πλοία πέρασαν από τα Στενά του Ορμούζ το Σάββατο και άλλα 14 χθες, αριθμός που δείχνει ότι η κυκλοφορία συνεχίζεται, αλλά υπό αυξανόμενη επιτήρηση και νευρικότητα. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της νέας αμερικανικής στρατηγικής: η Ουάσιγκτον δεν χρειάζεται απαραίτητα να κλείσει ερμητικά τα Στενά για να παράξει πίεση. Αρκεί να δημιουργήσει ένα περιβάλλον στο οποίο το κόστος, ο χρόνος, το ασφάλιστρο και ο φόβος θα αρχίσουν να επιβαρύνουν το Ιράν, τους εμπορικούς του εταίρους και τελικά ολόκληρη την περιοχή.

Σύμφωνα με δεδομένα θαλάσσιας παρακολούθησης, τουλάχιστον 30 πλοία βρίσκονταν συγκεντρωμένα γύρω από το λιμάνι του Μπαντάρ Αμπάς, κοντά στα Στενά του Ορμούζ, και το λιμάνι του Μπουσέρ, βορειότερα στον Κόλπο.

Διαβάστε περισσότερα στο protothema.gr