Την Κυριακή αναμένεται να αναθέσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ο Πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, όπως ανακοίνωσε μετά την ολοκλήρωση κύκλου διαβουλεύσεων με τα κόμματα της Κνεσέτ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αντιτίθενται στον Μπένιαμιν Νετανιάχου.
«Εργάζομαι για τον σχηματισμό μιας καλής και σταθερής κυβέρνησης για το Ισραήλ», δήλωσε ο Χέρτζογκ, μετά τη συνάντησή του με αντιπροσωπεία του κόμματος Yashar! του Γκάντι Άιζενκοτ, η οποία εισηγήθηκε την ανάθεση της εντολής στον επικεφαλής της.
Ο Ισραηλινός Πρόεδρος ξεκαθάρισε, πάντως, ότι θα συνεχίσει τις επαφές με τους πολιτικούς αρχηγούς, προκειμένου να διαπιστώσει ποιος διαθέτει πραγματικά τις προϋποθέσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Και αυτό παρά το γεγονός ότι ο Άιζενκοτ έχει εξασφαλίσει τις περισσότερες συστάσεις για την πρωθυπουργία.
Ο πρώην αρχηγός των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, ο οποίος ηγείται του Yashar! και έχει συσπειρώσει γύρω του τις βασικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, συγκεντρώνει την υποστήριξη 67 βουλευτών της Κνεσέτ. Ωστόσο, η αριθμητική αυτή υπεροχή δεν εξασφαλίζει αυτομάτως τον σχηματισμό κυβέρνησης, καθώς ορισμένα από τα κόμματα που υποστηρίζουν την υποψηφιότητά του αποκλείουν το ενδεχόμενο συμμετοχής τους στον ίδιο κυβερνητικό συνασπισμό.
Αυτές οι πολιτικές αντιθέσεις εξηγούν γιατί, παρά την απώλεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας από τη συμμαχία του Μπένιαμιν Νετανιάχου στις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, ο απερχόμενος πρωθυπουργός εξακολουθεί να διατηρεί περιθώρια πολιτικών ελιγμών.
Από την πλευρά του, ο Νετανιάχου εξασφάλισε τη σύσταση 46 βουλευτών, ενώ το θρησκευτικό κόμμα Ενωμένος Ιουδαϊσμός της Τόρα επέλεξε να μη στηρίξει κανέναν από τους υποψηφίους.
«Τα αποτελέσματα των διαβουλεύσεων φαίνονται σαφή», επισήμανε ο Χέρτζογκ, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι το κρίσιμο κριτήριο δεν είναι μόνο ο αριθμός των συστάσεων, αλλά η πραγματική δυνατότητα συγκρότησης κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Όπως εξήγησε, η αρμοδιότητα που του αναθέτει ο νόμος είναι να επιλέξει εκείνον που μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση, κάτι που παραμένει αβέβαιο εξαιτίας των αμοιβαίων βέτο μεταξύ των πολιτικών συνασπισμών, αλλά και των εσωτερικών διαφωνιών στους ίδιους τους συνασπισμούς.