Η Ευρώπη αποκαλύπτει ένα έντονα πολωμένο οικονομικό τοπίο, όπου οι διαφορές στις αμοιβές δεν αποτυπώνουν απλώς διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, αλλά και βαθιές δομικές ανισότητες. Από τις πιο εύπορες χώρες της Δύσης έως τις οικονομίες της Ανατολής, το εύρος των κατώτατων μισθών παραμένει εντυπωσιακά μεγάλο — ενώ μια ξεχωριστή ομάδα κρατών επιλέγει να λειτουργεί χωρίς θεσμοθετημένο εθνικό κατώτατο μισθό.

Το χάσμα Ανατολής – Δύσης

Στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης βρίσκεται το Λουξεμβούργο, με κατώτατο μισθό 2.704 ευρώ τον μήνα. Στον αντίποδα, η Ουκρανία καταγράφει το χαμηλότερο επίπεδο, μόλις 164 ευρώ.

Η απόσταση αυτή μεταφράζεται σε μια διαφορά άνω των 16 φορές, αποτυπώνοντας με σαφήνεια τις ανισότητες μεταξύ των δύο άκρων της ηπείρου.

Αμέσως μετά το Λουξεμβούργο, η Ιρλανδία καταγράφει κατώτατο μισθό 2.282 ευρώ, αποτέλεσμα και της ισχυρής παρουσίας πολυεθνικών —ιδίως αμερικανικών τεχνολογικών εταιρειών— που έχουν ανεβάσει τον πήχη των αποδοχών.

Το Ηνωμένο Βασίλειο ακολουθεί με 2.279 ευρώ, με βάση τον κατώτατο ωριαίο μισθό για πλήρη απασχόληση. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που εισήγαγε κατώτατο μισθό ήδη από το 1909.

Η εικόνα στην Ανατολική Ευρώπη παραμένει αισθητά διαφορετική: μόνο η Πολωνία και η Σλοβενία ξεπερνούν το όριο των 1.000 ευρώ, γεγονός που υπογραμμίζει τη συνεχιζόμενη απόσταση από τη Δύση.

Η Ελλάδα κατατάσσεται στη μέση της λίστας, στην 14η θέση, με κατώτατο μισθό 1.027 ευρώ.

Χώρες χωρίς εθνικό κατώτατο μισθό

Παράλληλα, μια ομάδα χωρών ακολουθεί διαφορετική προσέγγιση, χωρίς να διαθέτει θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό σε εθνικό επίπεδο.

Στις σκανδιναβικές οικονομίες —Δανία, Σουηδία, Φινλανδία και Ισλανδία— οι αποδοχές καθορίζονται μέσα από συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες συχνά διασφαλίζουν υψηλά επίπεδα μισθών.

Ανάλογο μοντέλο εφαρμόζεται και στην Ελβετία, όπου οι κατώτατες αποδοχές ορίζονται ανά καντόνι ή επαγγελματικό κλάδο. Στη Γενεύη, για παράδειγμα, φτάνουν έως και 4.667 ευρώ μηνιαίως.

Στην Αυστρία, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις έχουν οδηγήσει σε ένα ανεπίσημο κατώτατο όριο περίπου 1.700 ευρώ, ενώ στην Ιταλία οι αμοιβές διαφοροποιούνται ανάλογα με τον κλάδο και το επίπεδο εξειδίκευσης.

Ένα διαφορετικό μοντέλο ευημερίας

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι πολλές από τις χώρες χωρίς θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό συγκαταλέγονται στις πιο εύπορες και κοινωνικά σταθερές παγκοσμίως.

Η εμπειρία τους δείχνει ότι η οικονομική ισορροπία μπορεί να επιτευχθεί όχι μόνο μέσω κρατικής ρύθμισης, αλλά και μέσα από ισχυρούς θεσμούς συλλογικής διαπραγμάτευσης.

Η ευρωπαϊκή αγορά εργασίας, επομένως, δεν ακολουθεί ένα ενιαίο μοντέλο — αλλά ένα μωσαϊκό διαφορετικών προσεγγίσεων, με κοινό παρονομαστή την προσπάθεια εξισορρόπησης ανάπτυξης και κοινωνικής προστασίας.

Διαβάστε ακόμη

Εκεχειρία στη Μέση Ανατολή: Ανάσα με όρους… ασφυξίας για ναυτιλία και αγορές

Ποιο επάγγελμα πληρώνει έως 12.000 ευρώ τον μήνα αλλά δεν το επιλέγει κανείς

Τα 6 φυτά του Πάσχα που φέρνουν την Ανοιξη

Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα