Η επιτυχία συχνά συνδέεται με φιλόδοξους στόχους. Όσο πιο απαιτητικός είναι όμως ένας στόχος, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για επιμονή, αυτοπειθαρχία και ψυχική δύναμη ώστε να μη λυγίσει κανείς μπροστά στα εμπόδια και τις απογοητεύσεις.
Ένας από τους πιο δύσκολους στόχους που μπορεί να θέσει κάποιος είναι η ανάβαση στην κορυφή του Έβερεστ. Το κατόρθωμα αυτό πέτυχε πέρυσι η Εύα Στάινβαλντ, η οποία σε ηλικία 63 ετών έγινε η γηραιότερη Αμερικανίδα που είχε καταφέρει έως τότε να φτάσει στο υψηλότερο σημείο του πλανήτη.
Για την ίδια, ωστόσο, το επίτευγμα δεν είχε να κάνει μόνο με ένα ηλικιακό ρεκόρ. Ήθελε να αποδείξει ότι η προσωπική επανεκκίνηση δεν έχει ημερομηνία λήξης. Η ενασχόλησή της με την ορειβασία ξεκίνησε μόλις στα 60 της χρόνια, μετά τον θάνατο του συζύγου της το 2018. Όπως εξηγεί, αναζητούσε έναν τρόπο να ξαναβρεί τη ζωντάνια και το νόημα στη ζωή της. Η απώλεια μετατράπηκε σταδιακά σε κινητήρια δύναμη και της χάρισε έναν νέο σκοπό. Σήμερα έχει θέσει ως επόμενο μεγάλο όνειρο να ολοκληρώσει την πρόκληση των Επτά Κορυφών πριν συμπληρώσει τα 70 χρόνια της.
Μέσα από την εμπειρία του Έβερεστ, άντλησε πολύτιμα διδάγματα για την ψυχική ανθεκτικότητα, τα οποία εφαρμόζει μέχρι σήμερα.
1.Εστιάστε στο αμέσως επόμενο βήμα όταν ο στόχος μοιάζει ακατόρθωτος
Κατά την τελική προσπάθεια προς την κορυφή, η Στάινβαλντ έμεινε σχεδόν σαράντα ώρες χωρίς ύπνο. Βρισκόταν σε υψόμετρο περίπου 8.840 μέτρων, αντιμέτωπη με πολικές θερμοκρασίες, φορώντας μάσκα οξυγόνου και κινούμενη μέσα στο σκοτάδι, ενώ κάθε κύτταρο του οργανισμού της ζητούσε να σταματήσει.
Πάνω από τα 8.000 μέτρα, στη λεγόμενη «ζώνη θανάτου», το σώμα αποδυναμώνεται γρήγορα. Η σκέψη γίνεται αργή, η κρίση θολώνει και ακόμη και η πιο απλή κίνηση απαιτεί τεράστια προσπάθεια. Εκείνη τη στιγμή η κορυφή έμοιαζε τόσο μακρινή και απρόσιτη, που αδυνατούσε ακόμη και να τη φανταστεί.
Γι’ αυτό υιοθέτησε μια απλή φράση: «Μία ανάσα. Ένα βήμα. Μην σταματάς».
Η συγκεκριμένη νοοτροπία δεν έμεινε στο βουνό. Τη συνοδεύει και στην καθημερινότητά της. Κάθε φορά που αισθάνεται ότι η πίεση ή η απογοήτευση την καταβάλλουν, επιστρέφει στην ίδια λογική: συγκεντρώνεται στο επόμενο μικρό βήμα αντί να παραλύει μπροστά στη συνολική δυσκολία.
2.Η υπομονή αποτελεί βασικό εργαλείο ανθεκτικότητας
Η ανάβαση στο Έβερεστ δεν δοκίμασε μόνο τις σωματικές της αντοχές. Η μεγαλύτερη δοκιμασία ήρθε όταν χρειάστηκε να περιμένει μόνη μέσα στη σκηνή της για πολλές ώρες, μέχρι να υποχωρήσουν οι κακές καιρικές συνθήκες.
Εκείνες τις στιγμές δεν μπορούσε να κάνει τίποτα περισσότερο από το να αποδεχθεί την κατάσταση και να παραμείνει συγκεντρωμένη στο παρόν.
Όπως λέει σήμερα, τότε κατάλαβε ότι η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει πάντοτε δράση και αγώνας. Σε πολλές περιπτώσεις σημαίνει να αντέχεις την αβεβαιότητα χωρίς να χάνεις την ψυχραιμία και την πίστη σου.
Όταν ξεκίνησε να προετοιμάζεται για μεγάλες αναβάσεις, πίστευε ότι η φυσική κατάσταση θα ερχόταν απλώς με τρέξιμο και ασκήσεις ενδυνάμωσης. Παρότι έβλεπε βελτίωση στη δύναμή της, σύντομα συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένη για μια αποστολή τέτοιου μεγέθους.
Τότε αποφάσισε να συνεργαστεί με ειδικό προπονητή ορειβασίας και προσαρμογής σε μεγάλο υψόμετρο. Η απόφαση αυτή αποδείχθηκε καθοριστική. Για δεκαετίες δεν θεωρούσε τον εαυτό της αθλήτρια. Σήμερα βλέπει τον εαυτό της εντελώς διαφορετικά. Οι συνήθειες, η καθημερινότητά της και η πειθαρχία που έχει αναπτύξει άλλαξαν ριζικά τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τις δυνατότητές της.
Όπως λέει χαρακτηριστικά, η φράση «δεν μπορώ» δεν έχει πλέον θέση στο λεξιλόγιό της.
4. Η ισορροπία είναι σημαντικότερη από τη συνεχή υπερπροσπάθεια
Μία ακόμη σημαντική διαπίστωση ήταν ότι η μακροχρόνια αντοχή δεν χτίζεται μέσω της διαρκούς πίεσης προς τον εαυτό μας, αλλά μέσα από την ισορροπία ανάμεσα στην προσπάθεια και την αποκατάσταση.
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της για το Έβερεστ υπήρξαν περίοδοι έντονης κόπωσης. Ένιωθε εξαντλημένη, χωρίς ενέργεια, ενώ τα γόνατά της την ταλαιπωρούσαν. Αντί να επιμείνει πεισματικά σε πιο σκληρές προπονήσεις, χρειάστηκε να μάθει να ακούει τις ανάγκες του σώματός της.
Σήμερα δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην αποκατάσταση. Κάνει διατάσεις, περπατά, φροντίζει την ενυδάτωσή της και κοιμάται επαρκώς. Προτιμά τη σταθερή και ήπια πρόοδο από τις ακραίες εξάρσεις προσπάθειας.
Η εμπειρία της στα βουνά τής έδειξε ότι η συνέπεια είναι εκείνη που φέρνει τα μεγαλύτερα αποτελέσματα σε βάθος χρόνου.
5.Η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας
Ένα ακόμη μάθημα που αποκόμισε αφορά την ίδια τη φύση της ευτυχίας. Στο Έβερεστ, όπως λέει, δεν έχουν σημασία η κοινωνική θέση, οι τίτλοι, η ηλικία ή τα επιτεύγματα. Το βουνό αφαιρεί όλα τα περιττά και σε φέρνει αντιμέτωπο μόνο με τον εαυτό σου.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αναγκάστηκε να ακούσει την αναπνοή της, να παρατηρήσει τις σκέψεις της, να αντιμετωπίσει τους φόβους της και να αξιολογήσει τις επιλογές της.
Παρά τις ακραίες δυσκολίες, εκεί βρήκε μια βαθιά αίσθηση ηρεμίας. Συνειδητοποίησε ότι η πραγματική ευτυχία δεν εξαρτάται από εξωτερικές επιβεβαιώσεις ή διακρίσεις. Γεννιέται από την αίσθηση σκοπού, τη συνεχή προσωπική εξέλιξη, την ευγνωμοσύνη για όσα διαθέτουμε και τη γνώση ότι μπορούμε να γινόμαστε καλύτεροι και πιο δυνατοί από χθες.
Διαβάστε ακόμη
Wall Street: Γιατί οι κορυφαίοι επενδυτικοί οίκοι αλλάζουν στάση απέναντι στα κρυπτονομίσματα
Πώς η ΑΑΔΕ βάζει τέλος στο «εμπόριο» αποδείξεων στα βενζινάδικα
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα