Τις ομοιότητες μεταξύ της Ελλάδας και της Λιβύης αναλύει σε άρθρο του στο «Al Jazeera», ο Έλληνας φωτορεπόρτερ που καλύπτει θέματα Μέσης Ανατολής, Ιάσων Αθανασιάδης, την ώρα που εκατοντάδες Σύριοι εγκαταλείπουν την χώρα τους αναζητώντας μια καλύτερη ζωή σε κάποια χώρα της Ευρώπης.
Ο φωτορεπόρτερ προχωράει στην σύγκριση αυτή με σκοπό η Ελλάδα να αποφύγει τη μοίρα του βορειοαφρικανικού κράτους. Όπως υποστηρίζει εκ πρώτης όψεως, οι δύο χώρες δεν έχουν αρκετά κοινά στοιχεία. Αρχικά, η πρώτη είναι μια καταπονημένη χώρα, με μια αναγνωρίσιμη ευρωπαϊκή κοινωνία η οποία διαθέτει ανεπτυγμένες υποδομές και ένα καλά εκπαιδευμένο, αλλά γηράσκοντα πληθυσμό. Η δεύτερη είναι νεαρή δημογραφικά, έχει απορροφηθεί σε μεγάλο βαθμό σε έναν εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο έχουν εμπλακεί πολλοί μαχητές, μεταξύ των οποίων και αυτοί του Ισλαμικού Κράτους.
Ωστόσο, υπάρχει μια σειρά κοινωνικών και ιστορικών ομοιοτήτων που έχουν συμβάλει στις παρούσες πολιτικές κουλτούρες τους, όπως για παράδειγμα η θρησκεία, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και η γλώσσα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ομογενοποίηση του πληθυσμού της Ελλάδας και της Λιβύης.
Επίσης, οι ξένες παρεμβάσεις τις απελευθέρωσαν από τα αυταρχικά καθεστώτα αλλά παράλληλα καλλιέργησαν την εικόνα ενός «χαϊδεμένου παιδιού» που οδήγησε ανασταλτικά στην μελλοντική ανάπτυξη των χωρών.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος και οι δύο χώρες διαθέτουν χαρακτηριστικά όπως, η θρησκευτικότητα, ο ισχυρός τοπικισμός και η πίστη στις συχνά κατασκευασμένες παραδόσεις δημιούργησαν πρότυπα που εξακολουθούν να εμποδίζουν τη συμμετοχή στη Δυτικού στυλ νεωτερικότητα.
Το 2011, και καθώς η κρίση στην Ελλάδα μεγάλωνε, μια ομάδα ανταρτών, υποστηριζόμενη αεροπορικά από τον ΝΑΤΟ, κέρδισε την ελευθερία της Λιβύης από ένα δικτατορικό καθεστώς. Όταν το καθεστώς της Λιβύης καταστράφηκε, ενισχύθηκαν οι διεθνείς προσδοκίες ότι αυτό το κράτος, πλούσιο σε πηγές και με πληθυσμό περί τα 6 εκατ. θα γινόταν μια οικονομικά φιλελεύθερη, δυτικού τύπου συνταγματική δημοκρατία. Ωστόσο, αυτό που συνέβη τα επόμενα τέσσερα χρόνια ήταν μια επανάληψη τα όσα συνέβαιναν στην αρχαία και νέα Ελλάδα: δημοσιονομικά ανεύθυνες αρχές που σπατάλησαν τον εθνικό πλούτο για τον σχηματισμό πολιτοφυλακών.
Εκμεταλλευόμενο την ευκαιρία που το δόθηκε, το Ισλαμικό Κράτος καθιέρωσε ένα πάτημα στη χώρα ενώ την ίδια ώρα χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν την χώρα και καταφθάνουν καθημερινά στις ελληνικές ακτές.
Η Λιβύη είναι μόλις ένα κομμάτι του ευρύτερου παζλ της αποσταθεροποίησης της περιοχής, ωστόσο, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πολύ καλό παράδειγμα για την Ελλάδα ώστε να αποφύγει τον κίνδυνο να γίνει το πρώτο αποτυχημένο ευρωπαϊκό κράτος.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.