Economist: Ελλάδα-Ευρωζώνη, το χρονικό μίας μάχης

Την κατάσταση της Ελλάδα από την στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της χώρας η ριζοσπαστική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφει σε δημοσίευμά του ο Economist υποστηρίζοντας πως η χώρα αποτελεί υπόδειγμα ασάφειας και έλλειψης συνοχής. Ωστόσο, το μόνο σταθερό πράγμα από τότε είναι ότι τα προβλήματα της Ελλάδας αποτελούν πρόβλημα για ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Καθώς η Ελλάδα είναι αποκλεισμένη από τις κεφαλαιαγορές, αναζητά τώρα οικονομική στήριξη προκειμένου να σταθεί και πάλι στα πόδια της, όπως επισημαίνει το δημοσίευμα. Ως αντάλλαγμα οι δανειστές της ζητούν σκληρά μέτρα.

Έχοντας εκλεγεί με μέλημα να σταματήσει τη λιτότητα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις όλο χαμόγελο και χαρά. Όμως η όλη διαδικασία θα μπορούσε να συγκριθεί με την πλοκή ορισμένων μεγάλων μυθιστορημάτων.

«Στο άρθρο του στην εφημερίδα «Le Monde» ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πρότεινε στους Ευρωπαίους εταίρους του να διαβάσουν εκ νέου το «Για ποιον κτυπά η καμπάνα» του Έρνεστ Χέμινγουεϊ», αναφέρει το δημοσίευμα και συνεχίζει, υποστηρίζοντας ότι «ίσως ένας καλύτερος οδηγός να ήταν «Η Δίκη» του Κάφκα», καθώς οι Έλληνες θα μπορούσαν να παρομοιάσουν τους θεσμούς με την γραφειοκρατία με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπος ο πρωταγωνιστής του συγκεκριμένου βιβλίου.

Όσο για τους εταίρους της Ελλάδας, οι οποίοι ήταν συνηθισμένοι με τις προηγούμενες σχετικά ενδοτικές, ελληνικές κυβερνήσεις, ευελπιστούν ότι δεν θα ζήσουν το δράμα των πρωταγωνιστών ενός άλλου βιβλίου του Κάφκα, της «Μεταμόρφωσης», όταν η οικογένεια του George Samsa ξυπνά ένα πρωί για να ανακαλύψει ότι ο άνθρωπός τους έχει μετατραπεί σε ένα απεχθές έντομο.

Στην πραγματικότητα, τονίζεται στο δημοσίευμα, αυτό που χρειάζεται είναι ένα όραμα και από τις δύο πλευρές. Από την πλευρά του, ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να καταλάβει ότι όταν επιθυμείς να ακουστούν οι απόψεις σου για το μέλλον της Ευρώπης θα πρέπει πρώτα να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του κοινού σου και όχι να του επιτίθεσαι.

Από την άλλη πλευρά, οι Ευρωπαίοι έχουν και αυτοί ευθύνες. Ευρισκόμενοι για πρώτη φορά αντιμέτωποι με μία αυθεντική, δημοκρατική κριτική έναντι των θέσεών τους, αντιδρούν και κάνουν λόγο για ηθική σύγκρουση.