Τρεις μήνες μετά την εκλογική νίκη, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στις ίδιες “κόκκινες γραμμές” και, παρά το γεγονός ότι υπήρχε η ελπίδα να υπάρξει κάποια πρόοδος στις εντατικές διαπραγματεύσεις του Σαββατοκύριακου, αυτό δεν φαίνεται να συνέβη.
Όπως γράφει στο Forbes ο αρθρογράφος Tim Warstall, οι “κόκκινες γραμμές” στις οποίες επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά το Eurogroup πρέπει οπωσδήποτε να υπερπηδηθούν. Συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι το κράτος πρόνοιας πρέπει να γίνει πιο γενναιόδωρο, κάτι που είναι εντελώς απαράδεκτο για τους πιστωτές.
Οι συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας – πιστωτών έχουν βρεθεί σε τέλμα, μετά την αποτυχία να βρεθεί η “χρυσή τομή” στις μεταρρυθμίσεις ώστε να ξεκλειδώσει η δόση και να διασφαλιστεί η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ.
Ο κ. Σακελλαρίδης δήλωσε κατά το πρώτο briefing της Δευτέρας σίγουρος ότι θα επέλθει συμφωνία, ακόμα και με την αμετακίνητη στάση του ΔΝΤ σε ό,τι αφορά τις μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι το Eurogroup και το ΔΝΤ βλέπουν αυτές τις δυσκολίες ως μια ευκαιρία να πιέσουν για μεταρρυθμίσεις στη μικροοικονομία. Κι αυτό γιατί θεωρούν ότι η αποπληρωμή του χρέους δεν είναι απλώς θέμα ενός αρκετά μεγάλου ΑΕΠ. Γι’ αυτό κι επιθυμούν συγκεκριμένες απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά. Για την επιβολή τους χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης την παροχή ρευστού που θα αποτρέψει τη χρεοκοπία της χώρας. Αυτό μπορεί να είναι λογικό και δίκαιο, μπορεί και να μην είναι, αναφέρει ο Warstall. Το πρόβλημα είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεκαθαρίσει πως κάποιες από αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν πρόκειται να τις εφαρμόσει. Για παράδειγμα, οι “κόκκινες γραμμές” που παραμένουν κόκκινες για την κυβέρνηση είναι ο κατώτατος μισθός και οι περικοπές στις συντάξεις.
Υπάρχουν πολλές φωνές στον ΣΥΡΙΖΑ που φωνάζουν για “δημοκρατία”. Και πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε από τον λαό με αυτή την εντολή. Άρα δημοκρατία εδώ σημαίνει ότι πρέπει να έχουν το ελεύθερο να πουν “όχι” σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Όμως, σημειώνει εδώ ο αρθρογράφος του Forbes, δημοκρατία δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα μπορεί να το κάνει αυτό μετά λεφτά των άλλων. Γιατί αυτό ακριβώς θα συνέβαινε σε μια τέτοια περίπτωση.
Ως αποτέλεσμα, έχει δημιουργηθεί και αυτή η διελκυστίνδα μεταξύ Eurogroup και ΔΝΤ από τη μια και ελληνικής κυβέρνησης από την άλλη. Οι μεταρρυθμίσεις είναι “κόκκινη γραμμή” και τους δυο και αυτό που θα βγει στο τέλος είναι αυτό που φοβόμαστε τόσο καιρό. Η τέχνη της διαπραγμάτευσης έγκειται στο ότι γνωρίζεις πού δεν κάνουν πίσω “οι άλλοι” και πού μπορούν να “βάλουν νερό στο κρασί τους”. Επίσης στο μέχρι πού μπορείς να φτάσεις εσύ, ώστε να σιγουρευτείς ότι τους δίνεις κάτι στο οποίο επιμένουν, ώστε να πάρεις πίσω κάτι από αυτά στα οποία μπορεί και να υποχωρήσουν. Αυτό που σίγουρα δεν θες να συμβεί, λέει ο Warstall, είναι να επιμείνεις σε αυτό που δεν παραχωρούν με τίποτα, ερχόμενος σε ευθεία σύγκρουση με τις “κόκκινες γραμμές” του απέναντι. Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι συμβαίνει εδώ. Κι αν και οι δυο πλευρές σοβαρολογούν με τις “κόκκινες γραμμές” τους, τότε δεν πρόκειται να υπάρξει συμφωνία, καταλήγει ο Warstall.
Χ.Ρ.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.