Το ελληνικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση που έμεινε στα… συρτάρια, την πρόθεσή του να δημιουργήσει ένα πανευρωπαϊκό πολιτικό κίνημα αλλά και το πώς η Ευρώπη συνέτριψε την Ελλάδα, περιγράφει με άρθρο του στους New York Times, ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης.
Όπως λέει στο ξεκίνημα του άρθρου γνώμης, η οικονομική κρίση της Ελλάδας το 2010 έχει “φάει” δύο πρωθυπουργούς μέχρι στιγμής, και όπως λέει, “προκαλεί πόνο να βλέπει τον φίλο και σύντροφο Αλέξη Τσίπρα, να το περιμένει παρόμοια μοίρα”.
Μάλιστα, αυτή η μεταστροφή του Αλ. Τσίπρα ήταν που “σφράγισε” το τέλος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και έφερε το σχίσμα στο εσωτερικό του κόμματος.
Ο ίδιος, όπως επαναλαμβάνει, παραιτήθηκε ως υπουργός Οικονομικών εξαιτίας του προγράμματος που κλήθηκε να εφαρμόσει η κυβέρνηση και δεν σκοπεύει να συμμετάσχει σε μια Βουλή που δεν πρόκειται να προσφέρει μια ρεαλιστική μεταρρυθμιστική ατζέντα για την Ελλάδα, ούτε να συμπαραταχθεί με το πρόγραμμα της τρόικα που είναι σίγουρο ότι θα αποτύχει αλλά ούτε και να συμπαραταχθεί με το κόμμα εκείνων που θεωρούν ότι με την έξοδο από την Ευρωζώνη και μόνο θα πετύχουν την ανάκαμψη της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τον ίδιο η αιτία αυτού του συνεχιζόμενου προβλήματος για την Ελλάδα εντοπίζεται στην υπαρξιακή κρίση της Ευρωζώνης.
“Οι πρωτοπόροι του κοινού νομίσματος, από τους οποίους ο κ. Σόιμπλε αποτελεί το τελευταίο ενεργό μέλος, ήταν αναποφάσιστοι για το κατά πόσο το ευρώ θα πρέπει να ακολουθήσει τον “Χρυσό Κανόνα” ή να αποτελέσει ένα νόμισμα ενός κυρίαρχου κράτους, όπως το δολάριο. Ένα τέτοιο νόμισμα χρειάζεται μια πολιτική ένωση όπως πρόσφατα πρότεινε η γαλλική κυβέρνηση. Αλλά η μεγάλη ερώτηση στην οποία πρέπει να απαντήσει η Ευρώπη είναι τι είδους πολιτική ένωση θέλουμε και κατά πόσο οι Ευρωπαίοι είναι έτοιμοι να δράσουν γρήγορα για αποτραπεί ο κατακερματισμός της Ευρωζώνης”, τονίζει.
Η αναποφασιστικότητα της Ευρώπης έχει ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο ρήγμα ανάμεσα στο Παρίσι και το Βερολίνο. Το Βερολίνο έχει ιστορικα, στηρίξει μια Ευρωζώνη βασισμένη στους κανόνες, όπου το κάθε κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για τα οικονομικά του, συμπεριλαμβανομένης της διάσωσης των τραπεζών, με την πολιτική ένωση να περιορίζεται σε έναν δημοσιονομικό “ελεγκτή” που να ασκεί βέτο όποτε μια χώρα παρεκκλίνει από τους προϋπολογισμούς, σημειωνει.
Αντίθετα, το Παρίσι και η Ρώμη, αναγνωρίζοντας ότι ο ελλειμματικός τους προϋπολογισμός καταδικάζει τις χώρες τους σε ύφεση σε μια τέτοια Ευρωζώνη, βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά.”Σε αυτό το πλαίσιο ο Β. Σόιμπλε κατάλαβε ότι αν δεχόταν ένα εναλλακτικό πλάνο για την Ελλάδα αντί για το πρόγραμμα της τρόικα, θα αποδυνάμωνε τη Γερμανία έναντι της Γαλλίας. Έτσι η μικρή Ελλάδα συνεθλίβη” γράφει ο κ. Βαρουφάκης, τονίζοντας ότι η Ελλάδα είχε ένα τέτοιο πρόγραμμα έτοιμο, και περιελάμβανε ανταλλαγή ομολόγων (debt swaps) ώστε να μειωθεί το δημόσιο χρέος και το οποίο θα επέτρεπε βιώσιμα πρωτογενή πλεονάσματα περίπου 2%. Παράλληλα, περιελάμβανε την δημιουργία μιας “κακής τράπεζας” αλλά και μιας αναπτυξιακής τράπεζας”.
Το έγγραφο ήταν έτοιμο στις 11 Μαϊου αλλά… έμεινε στα συρτάρια καθώς καθώς η τρόικα ξεκαθάρισε ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα θεωρούνταν εχθρική κίνηση υποχώρησης από τους όρους του τρέχοντος προγράμματος, το οποίο όμως δεν είχε καμία πρόβλεψη για την αναδιάρθρωση του χρέους.
“Το γεγονός ότι ελάχιστοι άνθρωποι έμαθαν για το ελληνικό σχέδιο αποτελεί απόδειξη της βαθιάς αποτυχίας της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Αν η ”Αθηναϊκή Άνοιξη”, όταν δηλαδή οι Έλληνες είπαν όχι στους καταστροφικούς όρους λιτότητας των προηγούμενων μνημονίων, έχει να μας διδάξει κάτι είναι ότι η Ελλάδα θα ανακάμψει μόνο όταν η Ε.Ε. αποφασίσει να βάλει μπροστά όχι τα ευρωπαϊκά κράτη αλλά τους ίδιους τους Ευρωπαίους” σημειώνει προσθέτοντας ότι σε ολόκληρη την ήπειρο οι πολίτες έχουν απηυδήσει με αυτή τη νομισματική ένωση που είναι αναποτελεσματική και βαθιά αντιδημοκρατική. Αυτός είναι ο λόγος που η μάχη για την διάσωση της Αθήνας έχει τώρα μετατραπεί σε μάχη για την ακεραιότητα, την ψυχή, την λογική και την δημοκρατία της Ευρώπης” τονίζει, προσθέτοντας ότι σκοπεύει να δημιουργήσει ένα πανευρωπαϊκό πολιτικό κίνημα που έχει ως στόχο να καταστήσει την Ευρωζώνη πιο δημοκρατική.
“Φυσικά, κάτι τέτοιο θα πάρει χρόνια για να αποδώσει καρπούς, χρόνια που η Ελλάδα δεν διαθέτει. Στο μεταξύ, θα συνεχίσω να προωθώ το σχέδιό μας για την ανάκαμψη της Ελλάδας ως μια πραγματική, βιώσιμη εναλλακτική στο αδύνατο πρόγραμμα της τρόικα” καταλήγει.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.