Για τον Αλέξη Τσίπρα τώρα ξεκινάει ο πραγματικός αγώνας, σχολιάζει ο αρθρογράφος του MarketWatch David Marsh, αναφερόμενος στις ελληνικές εκλογές και προσθέτει πως αν και η ανανέωση της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, προσφέρει την καλύτερη πιθανότητα για μία σχετική σταθερότητα τους προσεχείς μήνες, δυστυχώς οι πιθανότητες για κάποιου είδους μόνιμη σταθερότητα δεν είναι τόσο υψηλές.
Σύμφωνα με τον ίδιο, κανένα κόμμα δεν φάνηκε πολύ πρόθυμο να κερδίσει σε αυτές τις εκλογές, ούτε το συντηρητικό κόμμα της Νέας Δημοκρατία. Προτιμούσε να παραμείνει η αριστερά στην εξουσία για να γευτεί τον πικρό καρπό της εφαρμογής φρέσκων και αντιλαϊκών μέτρων λιτότητας, προσθέτει ο αρθρογράφος.
Εν μέσω μίας ψυχολογικής μάχης, μεταξύ πιστωτών και οφειλετών που θα ξεκινήσει στην Ευρώπη τη σεζόν φθινόπωρο – χειμώνας, θα δούμε τέσσερις ομάδες ανθρώπων να λειτουργούν τρίζοντας τα δόντια τους, καθώς λαμβάνουν θέσεις γύρω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Στη μία γωνία κάθεται ο Αλέξης Τσίπρας, του οποίου το κόμμα κέρδισε σχεδόν 36% των ψήφων την Κυριακή, έναντι 28% για τη Νέα Δημοκρατία.
Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας όμως φαίνεται απρόθυμος υποστηρικτής των περικοπών στις δαπάνες, των αυξήσεων φόρων και της απελευθέρωσης της αγοράς που απαιτούνται από τους πιστωτές στη συμφωνία διάσωσης του Αυγούστου. Έχοντας εξασφαλίσει το «όχι» των Ελλήνων στο δημοψήφισμα και έχοντας άλλη μια εκλογική νίκη τώρα, μπορεί κάλλιστα να ακολουθήσει μία σκληρή γραμμή με τους πιστωτές για τις λεπτομέρειες του προγράμματος διάσωσης, σημειώνει ο David Marsh.
Ωστόσο, κανένας δεν θα πρέπει να έχει την ψευδαίσθηση ότι η αντιπολίτευση υποστηρίζει πλήρως τη θέση των πιστωτών. Το οικονομικό πρόγραμμα που επιβλήθηκε από τους πιστωτές της Ελλάδας, άρχισε να καταρρέει ήδη από το καλοκαίρι του 2014, προτού ο ΣΥΡΙΖΑ έλθει στην εξουσία.
Σε μια τρίτη γωνία, σχολιάζει ο αρθρογράφος, βλέπουμε ότι η ΕΚΤ πιθανώς θα υιοθετήσει μια τολμηρή στάση έναντι της εκπλήρωσης των δημοσιονομικών δεσμεύσεων της Ελλάδας, με αντάλλαγμα να συμπεριλάβει την χώρα στο πρόγραμμα αγοράς assets ύψους 60 δισ. ευρώ της ευρωζώνης, στο πλαίσιο των μέτρων ποσοτικής χαλάρωσης που ξεκίνησε τον Μάρτιο.
Όμως η ΕΚΤ βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Από τη μία πλευρά, θα πρέπει να υπάρξει μια αξιοσημείωτη λογική στο ότι η τράπεζα μεταβιβάζει στον ESM την εναπομείνασα συμμετοχή της στα ελληνικά ομόλογα που απέκτησε με βάση το “πρόγραμμα αγοράς κινητών αξιών”, που ξεκίνησε τον Μάιο του 2010.
Από την άλλη πλευρά, όπως πάντα υπό το βλέμμα της Bundesbank και ενός σκεπτικιστικού γερμανικού λαού, μπορεί σύντομα να ξεκινήσει να αποκτά νέες δεσμίδες ελληνικών assets στο πλαίσιο του αναθεωρημένου προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε νέες συγκρούσεις συμφερόντων.
Τέταρτον, πιθανώς ως τελικός κριτής του αποτελέσματος, είναι το ΔΝΤ και η συμμετοχή του ή μη στο τελευταίο πακέτο διάσωσης. Αυτό θα εξαρτηθεί από το εάν οι πιστωτές συμφωνήσουν σε σημαντική ελάφρυνση χρέους για την Ελλάδα στους επόμενους μήνες, σημειώνει ο αρθρογράφος.
Η Ελλάδα, από την πλευρά της έχοντας τη στήριξη μέχρι κάποιο βαθμό του ΔΝΤ, θέλει την ελάφρυνση του χρέους προκαταβολικά, ως προϋπόθεση για τις μεταρρυθμίσεις και στη συνέχεια την εμφάνιση των πρωτογενών πλεονασμάτων στον προϋπολογισμό που απαιτούν οι πιστωτές.
Όπως και να έχεοι πάντως, ο αρθρογράφος καταλήγει στο συμπέρασμα πως με τον Αλέξη Τσίπρα να βρίσκεται και πάλι στην εξουσία, το ελληνικό δράμα έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.