New Yorker: Να πώς θα ανακάμψει η Ελλάδα

Εάν υπάρχει ένα μήνυμα που η Ελλάδα πρέπει να αποκομίσει από την πρόσφατη σύγκρουσή της με την Ευρωζώνη είναι ότι δεν θα λάβει ποτέ τη βοήθεια που πραγματικά χρειάζεται, γράφει ο New Yorker.

Δεδομένου ότι η συμφωνία θα προχωρήσει, η Ελλάδα θα πρέπει να είναι σε θέση να ανοίξει ξανά τις τράπεζες και να αποτρέψει την πλήρη κατάρρευση της οικονομίας της, κάτι που είναι δύσκολο μετά από τη συρρίκνωσή της κατά 1/4 και την “έκρηξη” της ανεργίας πάνω από το 25%.

“Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι πραγματική τόνωση της οικονομίας και χαλαρότερη νομισματική πολιτική” τονίζει το δημοσίευμα, προσθέτοντας ότι τίποτα από τα δύο δεν προσφέρονται.

Ακόμα και σε περίπτωση ελάφρυνσης του χρέους το πρόβλημα θα παραμείνει, τονίζει.

Οπότε τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα; Στην πραγματικότητα έχει μόνο μια επιλογή: Να κάνει πιο παραγωγική την οικονομία της και πάνω απ’ όλα να εξάγει περισσότερο.

Είναι εύκολο να επικεντρώνεται κανείς στο τεράστιο χρέος της Ελλάδας, αλλά όπως αναφέρει ο Γιάννης Ιωαννίδης, οικονομολόγος στο Tufts University, το χρέος είναι στην τελική το τελευταίο πρόβλημα. Η παραγωγικότητα και η έλλειψη ανταγωνιστικών εξαγωγών είναι πιο σημαντικά.

Αλλά υπάρχουν διαρθρωτικά ζητήματα που καθιστούν κάτι τέτοιο ιδιαίτερα δύσκολο, υποστηρίζει ο New Yorker.

“Η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να γίνει μια βιομηχανική “ατμομηχανή”. Οι μισές από τις ελληνικές βιομηχανίες έχουν λιγότερους από πενήντα απασχολούμενους, γεγονός που περιορίζει την παραγωγικότητα και την αποτελεσματικότητα” τονίζει και προσθέτει ότι και το επιχειρηματικό και νομικό περιβάλλον της Ελλάδας είναι τέτοιο που αποθαρρύνει τις επενδύσεις.

“Η Ελλάδα είναι από τις πιο δύσκολες χώρες για να δημιουργήσει κανείς μια επιχείρηση και έχει μυριάδες νόμους που έχουν σχεδιαστεί για να προστατεύσουν τους ήδη υπάρχοντες παίκτες στην αγορά”.

Ήδη τα τελευταία χρόνια έκανε βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, χαλαρώνοντας τη νομοθεσία για την έναρξη επιχειρήσεων, υποστηρίζει, τονίζοντας ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει εκείνα τα στοιχεία που την καθιστούν ξεχωριστή. Στην πραγματικότητα, και όσον αφορά τις εξαγωγές η χώρα έχει πολύ σημαντικά στοιχεία που δεν έχει ακόμα εκμεταλλευτεί στο έπακρον. Το ελληνικό ελαιόλαδο για παράδειγμα περιγράφεται ως το καλύτερο στον κόσμο. Κι όμως το 60% του ελληνικού ελαιόλαδου πωλείται χύμα στην Ιταλία, η οποία στη συνέχεια το μεταπωλεί με τεράστιο περιθώριο κέρδους. Αντίθετα, η Ελλαδα θα έπρεπε να το επεξεργάζεται και να το πουλά μόνη της.

Το ίδιο ισχύει για την ελληνική φέτα και το γιαούρτι.

Σύμφωνα με έρευνα της McKinsey το 2012 τα ελληνικά προϊόντα θα μπορούσαν να αποφέρουν δισεκατομμύρια στο ελληνικό ΑΕΠ.

Αντίστοιχα, και ο τουρισμός, αν και αναλογεί στο 18% του ελληνικού ΑΕΠ , εχει ακόμα μεγαλύτερες προοπτικές.

Οι περισσότεροι τουρίστες στην Ελλάδα είναι οι ίδιοι Έλληνες, κάτι που σημαίνει ότι η χώρα θα μπορούσε να κάνει ακόμα πολύ περισσότερα για να προσελκύσει το παγκόσμιο τουριστικό ρεύμα.

Αυτό όμως θα απαιτούμε τεράστιες επενδύσεις στις υποδομές της χώρας, όπως τα λιμάνια και τα αεροδρόμια αλλά και έντονο marketing. Τα θετικά που μπορει να αποκομίσει όμως είναι τεράστια.

Η Ελλάδα πρέπει επίσης να σταματήσει την διαρροή εγκεφάλων, το περιβόητο brain drain στο εξωτερικό. Η χώρα “παράγει” μεγάλο αριθμό επιστημόνων και μηχανικών, αλλά δαπανά ελάχιστα στην έρευνα και την ανάπτυξη, έτσι οι πιο ταλαντούχοι μεταναστεύουν. Εκτός από αυτό θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την παιδεία της, αφού αποτελεί ιδανική τοποθεσία για ερευνητικά κέντρα και παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων.

Για την εφαρμογή αυτών των μεταρρυθμίσεων όμως η Ελλάδα θα πρέπει να ξεπεράσει κάποια άλλα προβλήματα. Οι μεταρρυθμίσεις λειτουργούν στο μέγιστο επίπεδο όταν η εμπιστοσύνη στα πολιτικά όργανα είναι υψηλή. Αλλά το ελληνικό κράτος έχει κακή φήμη ανάμεσα στους πολίτες του οι οποίοι το βλέπουν ως πιονι για ειδικά συμφέροντα, τονίζει ο New Yorker.

Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει τόσο οι πολιτικοί όσο και ο κόσμος να θέλουν να κάνουν αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Αυτή τη στιγμή, ο Αλ. Τσίπρας έχει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο που πρέπει να το χρησιμοποιήσει.

“Ο Τσίπρας πρέπει να σταματήσει να περιμένει τι θα κάνει η Ευρώπη και να επικεντρωθεί στο τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για την ίδια. Πρέπει να δείξει γιατί η Ελλάδα πρέπει να επικεντρωθεί στις εξαγωγές. Να καταστήσει πιο εύκολο στους νέους να βρουν δουλειά και να ξεκινήσουν επιχειρήσεις. Επίσης να προχωρήσει στην απελευθέρωση της αγοράς. Αυτή δεν είναι η πλατφόρμα με την οποία εκλέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά είναι η πλατφόρμα με την οποία θα πρέπει να κυβερνήσει” καταλήγει.