Ένα ταξίδι του χαμού, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πριν από τρία χρόνια, 28 Φεβρουαρίου 2023, δύο τρένα πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο. 57 άνθρωποι, κυρίως νέοι, χάνουν τη ζωή τους, δεκάδες τραυματίζονται. «Για εσάς είναι τρία χρόνια, για εμάς είναι σαν να ήταν χθες» λέει στο protothema.gr ο Νίκος Πλακιάς που μας άνοιξε για πρώτη φορά το σπίτι του, στην Καλαμπάκα.

Πόσος πόνος χωράει σε δυο ζευγάρια μάτια; Αδιανόητο. Πόση αντοχή για να συνεχίσει πρέπει να έχει ένας γονιός που βιώνει τον αφόρητο πόνο να χάνει τα παιδιά του σε καιρό ειρήνης; Στα 35 χρόνια δημοσιογραφίας, είναι η πρώτη φορά που ήθελα να βάλω τα κλάματα και να φύγω τρέχοντας.

Πώς να κοιτάξεις στα μάτια τον Νίκο και τη σύζυγό του Σοφία; Τι λόγια να βρεις να πεις για την Χρύσα, την Θώμη και την ανιψιά τους, Αναστασία – Μαρία που έφυγαν σε μια στιγμή, αφήνοντας άδεια δωμάτια, άδειο σπίτι, άδειες ψυχές, άδειες ζωές. «Η γιαγια έχασε περισσότερους» μου λέει ο Πλακιάς για την μητέρα του. Εννοεί τις τρεις εγγονές της, αλλά και τα δυο παιδιά της, τον Νίκο και τον Δημήτρη που «γυρνάμε σαν χαμένοι», όπως και τις δύο νύφες της.

Η τραγωδία, είναι φανερό ότι «καίει» το είναι τους. Αν δεν ξέρεις τι έχουν περάσει, μπορεί να μην καταλάβεις. Φτάνουμε στην πλατεία Καλαμπάκας, πίνουμε καφέ. Όλοι σταματούν και τον χαιρετούν. Ο Νίκος δείχνει ότι έχει σκληρύνει, αλλά θυμάται κάθε λεπτό. «Αερικά ήταν…» μου λέει για τις κόρες του.

Για πρώτη φορά μας άνοιξε το σπίτι τους, όπου έμενε η οικογένεια. Εκεί που είδε για τελευταία φορά τα αγγελούδια του. Η Σοφία και ο Νίκος δεν μένουν πια εκεί, δεν το αντέχουν, μετακόμισαν δίπλα, στο Καστράκι. Η Σοφία μπαίνει χαμογελαστή (!) μας υποδέχεται – ήρεμη δύναμη. Αλλά βλέπεις στο βλέμμα της το χάσιμο. Στιγμές στιγμές δακρύζει, αλλά έχει την σπάνια λεπτότητα να μην θέλει να μεταφέρει τον πόνο της. Δεν θέλει να βγει στην κάμερα να μιλήσει.

Διαβάστε περισσότερα στο Protothema.gr