Από όλα είχε το εναρκτήριο τηλεοπτικό πρόγραμμα της δημόσιας τηλεόρασης.Συγκίνηση και χαρά από τους εργαζομένους, πανηγυριώτικο κλίμα από τους πολιτικούς, δωρεάν τσιπς και πορτοκαλάδες για τον κόσμο, αλλά και τον Γιάνη με μοδάτο μπλουζάκι του John Varvatos, μπόλικες selfies και τη Ραχήλ που δεν ανέβηκε αυτή τη φορά στα κάγκελα, αλλά φόρεσε φο μπιζού γεμάτο νόημα…
Σε μια ιδανική πολιτεία -και όχι απαραίτητα του Πλάτωνα-, σε ένα ιδανικό πολίτευμα, σε μια ιδανική Ελλάδα, ίσως η κρατική τηλεόραση να μην είχε ανάγκη από εκπροσώπους της εξουσίας όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία έδωσε το εναρκτήριο τηλεοπτικό λάκτισμα της ΕΡΤ – μαζί με τον εθνικό ύμνο, τους καλαμποκάδες και το μαλλί της γριάς, τους αντιμνημονικούς λόγους, τους δυσαρεστημένους συνδικαλιστές και το περιδέραιο της Ραχήλ να γράφει ανάμεσα σε φανταχτερές πέρλες συμβολικά «Μaybe».
Ισως (maybe, όπως έγραφε το φο μπιζού της Ραχήλ) σε μια άλλη συγκυρία τα εγκαίνια ενός εθνικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου να περιλάμβαναν εκπλήξεις διαφορετικές από την παρουσία πολιτικών – αλλά επειδή τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι ιδανικό, στα επίσημα θυρανοίξια των τριών καναλιών της ΕΡΤ πολλά θύμιζαν μέρα της μαρμότας. Ενα deja vu με τα ίδια πρόσωπα και πρωταγωνιστές, το ίδιο T-shirt του Γιάνη και της Ζωής, ακόμη και τα ίδια άσματα – και μια επιστροφή στα στεγανά που θέλει την κρατική τηλεόραση να είναι αναμφίβολα συνδεδεμένη με την κομματοκρατία.
Με θριαμβευτικό χαμόγελο η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου προσέρχεται στο επίσημο άνοιγμα της ΕΡΤ
Ωστόσο, όσο κι αν κανείς δεν προσδοκά μια διαφορετική και ανεξάρτητη πορεία για έναν ραδιοτηλεοπτικό σταθμό παρουσία ολόκληρου σχεδόν του κυβερνητικού προσωπικού της χώρας, δεν μπορεί να μην παρασυρθεί από την ανθρώπινη συγκίνηση που ήταν διάχυτη στους διαδρόμους της ΕΡΤ την Πέμπτη 11 Ιουνίου. Το άκουσμα της ημερομηνίας και μόνο αυτομάτως έφερνε στον νου το μοιραίο απόγευμα οπότε έπεφτε πριν ακριβώς από δύο χρόνια στις οθόνες το μαύρο. Το «Ψυχή Βαθιά» που ακούστηκε, όταν τον Νοέμβριο του 2013 σίγησε και το δημόσιο ραδιόφωνο -και τώρα επανέρχεται στο κεντρικό τρέιλερ της ΕΡΤ-, είχε μια βαθιά αντιστοιχία με την ψυχή του ανώνυμου προσωπικού που σφιχταγκαλιαζόταν στους διαδρόμους, χάριζε αμέτρητα χαμόγελα και κέρναγε ρακή τους επισκέπτες έτσι για το καλησπέρα.
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έφτασε στην ΕΡΤ κατευθείαν από το αεροδρόμιο. Ο απλός κόσμος τρέχει να τον χαιρετήσει και οι μεσόκοπες κυρίες να του τσιμπήσουν τα μάγουλα.
Δίπλα του ο Λάμπης Ταγματάρχης
Ολα είχαν τον αέρα του πανηγυριού στους διαδρόμους της ΕΡΤ με συναδέλφους να συναντιούνται από τα παλιά σε κλίμα χαράς, παραφοράς και συγκίνησης – σάμπως κανείς να μην προβληματιζόταν για το τι θα ακολουθήσει όταν τελειώσει το πάρτυ, τους καβγάδες που θα πάρουν και αυτοί τη θέση τους στην καθημερινή ρουτίνα, τις αντιμαχίες για μια θέση στον τηλεοπτικό ήλιο. Εκείνη η βραδιά έμοιαζε και ήταν ξεχωριστή: είχε ως πραγματικούς πρωταγωνιστές τα παιδιά από τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ που δεν έκρυβαν τα δάκρυά τους, τις καθαρίστριες με υψωμένα τα κόκκινα γάντια, τον απλό κόσμο που κρεμόταν κυριολεκτικά από τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έφτασε στο κτίριο κατευθείαν από το αεροδρόμιο (ίσως μάλιστα να είναι η πρώτη φορά που οι φρουροί ενός πρωθυπουργού δεν χρειάστηκε να πάρουν θέσεις προστασίας). Είχε επίσης (και) τις ανώνυμες υπαλλήλους της ΕΡΤ οι οποίες είχαν αναλάβει χρέη αυτοσχέδιου ξεναγού στα άδυτα του κτιρίου, χαρούμενες που ένιωθαν να ξανανοίγουν το σαλόνι του τηλεοπτικού σπιτιού που τις έκανε για χρόνια περήφανες. Είχε και ωραία πρόσωπα, άμεσα συνδεδεμένα με τη μαχητική πλευρά της δημοσιογραφίας όπως o Πάνος Χαρίτος, το πιο φιλοπόλεμο τέκνο της γενιάς του, να πηγαινοέρχεται φορώντας μια μοβ γραβάτα -λίγο πιο σφιχτή από το κανονικό-, φωνάζοντας ότι πάνω του είναι ξένο σώμα.
Κάθε βήμα και μια selfie για τον Γιάνη Βαρουφάκη με το μοδάτο κολλητό μπλουζάκι – John Varvatos, κατά τους ειδικούς περί τη μόδα. Με ανάλογη trendy εμφάνιση, ανοιχτό μπλουζάκι και τζιν και η Δανάη Στράτου
Αλλοι καιροί, άλλες ανάγκες και η αλήθεια είναι ότι σχεδόν κανείς δεν θα περίμενε τον πολεμικό ανταποκριτή της ΕΡΤ να καταφτάνει από τις παρυφές της Λωρίδας της Γάζας για να εκφωνεί τα νέα της ημέρας. Στον πολυτάραχο κόσμο που αντίκριζε ζώντας τόσα χρόνια στα μέτωπα, τα επίγεια δεν είχαν καμία θέση και η επικαιρότητα δεν φάνταζε βαρετή ή προβλέψιμη. Αλλά η ζωή είναι σκληρή -και όχι απαραίτητα με Ζ κεφαλαίο-, και αυτό αποδείχτηκε την πρώτη μέρα της λειτουργίας της εθνικής ραδιοτηλεόρασης.
Το χρονικό μιας περιπετειώδους αρχής
Ολα ξεκίνησαν στις 11 Ιουνίου, στις 7 το πρωί, την ώρα που οι εργάτες είχαν αρχίσει να κουβαλάνε τα πρώτα καφάσια στη γωνία του Βασιλόπουλου στη Μεσογείων, οι κηπουροί φρόντιζαν τις τελευταίες λεπτομέρειες από το κουρεμένο γρασίδι και οι καθαρίστριες γυάλιζαν τις βιτρίνες με τα κύπελλα από τους παλιούς αγώνες της ομάδας της ΕΡΤ. Τι κι αν το ασανσέρ δεν λειτουργεί ή το κτίριο φαίνεται σε κάποια σημεία σχεδόν ετοιμόρροπο; Ολα έμοιαζαν έτοιμα για την πρώτη πανηγυρική μέρα της ΕΡΤ και την πρώτη καλεσμένη που δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ως η μοναδική που υποστήριξε τον αγώνα της ΕΡΤ open από την ημέρα όπου διεκόπη η λειτουργία της.
Φυσικό ήταν η πρώτη ερώτηση της δημοσιογράφου να μην μπορεί να εκφωνηθεί εύκολα: έχοντας απέναντί της την επιβλητική Ζωή, η νεαρή δημοσιογράφος άρχισε αμήχανη -ίσως και φοβισμένη;- τις φιλοφρονήσεις, ρωτώντας τη πού βρίσκει ακριβώς το σθένος να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της (sic). Ακολούθησε και μια μεγαλεπήβολη λεζάντα στην τηλεοπτική εμφάνιση του υπουργού Υγείας -«το ανθρώπινο πρόσωπο του Κουρουμπλή»- και πήραν φωτιά τα social media κάνοντας λόγο για κατευθυνόμενη ενημέρωση, κάτι στο οποίο συνέβαλαν και ανακοινώσεις όπως αυτή που έβγαλε το Ποτάμι (όπου γινόταν λόγος για τον Μπόλεκ και Λόλεκ της δημοσιογραφίας).
Ωστόσο παρά τα παρατράγουδα και τα πολιτικά ατοπήματα, οι περισσότεροι εργαζόμενοι έδειχναν να χαίρονται που μπορούν να σουλατσάρουν στον διάδρομο αδιαφορώντας για την παρουσία των επισήμων και των πολιτικών. Ισως μάλιστα κανείς να μην είχε προσέξει τον Γιάννη Μηλιό, ο οποίος έσπευσε να δείξει τη συμπαράστασή του, ή τα δάκρυα του Λάμπη Ταγματάρχη την ώρα που έβγαινε στον αέρα το ομολογουμένως συγκινητικό εναρκτήριο σήμα. Και σίγουρα κανείς δεν έδειχνε να θυμάται τη δεκάωρη ανάκριση που είχε προηγηθεί από την προέδρο της Βουλής στο ηγετικό στέλεχος της ΕΡΤ, καθώς τώρα αντάλλασσαν αμφότεροι θερμούς χαιρετισμούς – ίσως ακόμη πιο θερμούς και από τις αγκαλιές που ακολούθησαν ανάμεσα στον Γιάνη Βαρουφάκη και τον Αλέξη Τσίπρα.
Εκείνο το βράδυ όμως δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ κυβερνητικών στελεχών και προσωπικού, αν κρίνουμε από τις μεσόκοπες κυρίες οι οποίες έσπευσαν να τσιμπήσουν τα μάγουλα του πρωθυπουργού ή να αγκαλιάσουν τον ροκ αστέρα Βαρουφάκη, ο οποίος βημάτιζε στον ρυθμό της selfie (κάθε βήμα και καημός, κάθε καημός και selfie!). Ο Νίκος Βούτσης, ο οποίος ήταν από τους πρώτους που προσήλθαν στο κτίριο, επιδιδόταν σε ψιλή κουβεντούλα με τους εργαζομένους ανάμεσα σε μεγάλα μπουκάλια με πορτοκαλάδα (με ανθρακικό) και πατατάκια – απόδειξη του αυτοσχέδιου πάρτυ που έστησαν οι εργαζόμενοι χωρίς επίσημες προσκλήσεις.
«Να ντυθώ επίσημα ή να ντυθώ για διαδήλωση;», αναρωτήθηκε η Ραχήλ Μακρή. Γι’ αυτό και φόρεσε το κολιέ με τις πέρλες και το συμβολικό «Maybe» από πάνω και κάπρι τζιν με σανδάλια από κάτω
Κι αν όλοι έβαζαν στοιχήματα για τη μάρκα που συνόδευε το κολλητό μπλουζάκι του Βαρουφάκη -«είναι Τζον Βαρβάτος;» αναρωτιόταν κάποιος ειδικός στα της μοδός-, κανείς δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορος στις στάμπες που είχαν τα T-shirts των οπερατέρ της ΕΡΤ: Ramones, Αγανακτισμένοι, Τσε Γκεβάρα, ακόμη και ένα DSK είδαμε προς ανάμνηση μιας άλλης Γερμανίας (θυμάσαι, Ανγκελα, το φιλί του Χόνεκερ με τον Μπρέζνιεφ;). Πουκάμισα βγαλμένα απέξω, κατά τον βαρουφάκειο ενδυματολογικό κανόνα, εναλλάσσονταν με τα 12ποντα των παρουσιαστριών – εκεί ήταν η σημερινή βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην στέλεχος της ΕΡΤ Αγλαΐα Κυρίτση και όλη η παλιά φουρνιά των εντυπωσιακών anchorwomen.
Λίγα μέτρα πιο έξω στο προαύλιο ο Θάνος Μικρούτσικος χτυπούσε με τον ίδιο μελωδικό τρόπο τα πλήκτρα από το συνθεσάιζερ που υποκατέστησε το θρυλικό του πιάνο και ο Διονύσης Τσακνής τις χάντρες από το κατακίτρινο κομπολόι του (δεν παρέλειψε ωστόσο να ερμηνεύσει και ένα άσμα). Αυτός όμως που σίγουρα δεν τραγούδησε από τη χαρά του ήταν ο πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ Παναγιώτης Καλφαγιάννης, ο οποίος, αν και ήταν ο πρώτος καλεσμένος, δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά του για τον τρόπο που στήθηκε το σκηνικό της νέας ΕΡΤ. Κατά τη διάρκεια των πανηγυρικών εγκαινίων, οι εκπρόσωποι του συνδικαλιστικού οργάνου της ΕΡΤ δεν έπαψαν να φωνάζουν συνθήματα από το απέναντι κτίριο διαμαρτυρόμενοι που η νέα διοίκηση δεν έδειξε να ασπάζεται τον αντιμνημονιακό τους αγώνα τον καιρό του «μαύρου».
Ο Πάνος Χαρίτος από τα πεδία των μαχών στο «πεδίο βολής» της ΕΡΤ. Εγκατέλειψε την εμπόλεμη ζώνη για το ραδιοτηλεοπτικό μέγαρο της Αγίας Παρασκευής
Η απόφαση του υπουργού Επικρατείας να μη συμπεριλάβει όλες τις «συνιστώσες» της ΠΟΣΠΕΡΤ στο νέο σχήμα και να λάβει υπόψη τους εργαζομένους από το «αμαρτωλό» καθεστώς της ΝΕΡΙΤ δεν βοήθησε ώστε να δώσουν οι εκπρόσωποι της ομοσπονδίας άφεση αμαρτιών στη νέα διοίκηση – ούτε καν τη χαρμόσυνη πρώτη μέρα. Αντίστοιχα έπραξαν και οι αριστερές οργανώσεις που είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς στο πλαϊνό μέρος του κτιρίου φωνάζοντας αντιμνημονιακά συνθήματα και εκφωνώντας λόγους κατά της κυβέρνησης. Σκαρφαλωμένος σε αυτοσχέδιο βάθρο ο Πάνος Γκαργκάνας, αδελφός του γνωστού τραπεζίτη, περνούσε τα δικά του μηνύματα ενάντια στα επαίσχυντα μνημόνια, με τα μέλη της οργάνωσής του ΣΕΚ να πουλάνε εφημερίδες στους ανανήψαντες αριστεριστές. Η «Εργατική Αλληλεγγύη» πουλιόταν ζεστή-ζεστή όπως τα καλαμπόκια και οι διάφορες παρατάξεις που κάποτε βρίσκονταν πιο κοντά στο πλευρό της κυβέρνησης έκαναν σταδιακά την εμφάνισή τους και απέτρεπαν τους συντρόφους να προχωρήσουν προς το εσωτερικό της ΕΡΤ απευθύνοντάς τους τον «αβρό» χαιρετισμό «Κι εσύ, Βρούτε;».
Οι τελευταίες πινελιές στο μακιγιάζ πριν από την επίσημη πρώτη του δελτίου ειδήσεων
Η μεταμόρφωση του πρώην αριστερού συντρόφου σε προδότη του Ρωμαίου αυτοκράτορα προφανώς είχε να κάνει με τον ασπασμό του Τσίπρα στον Γιούνκερ, καθώς το φιλομνημονιακό φιλί έχει για τους αριστερούς πολλαπλές αναγνώσεις – ανάλογες με τις ερμηνείες των επαναστατικών ασμάτων που τραγούδησαν ο Γιώργος Ανδρέου, η Ελένη Τσαλιγοπούλου και ο Νίκος Ζιώγαλας. Αλλά όπως έγραφε ο Κοσταντίν στον «Μαύρο Αμνό και Γκρίζο Γεράκι»: «Για χάρη της χώρας μου, ίσως και λιγάκι για χάρη της ψυχής μου, εγκατέλειψα τη βαθιά γαλήνη του να είμαι στην αντιπολίτευση», και ίσως αυτό να είναι κάτι που πρεσβεύει σήμερα περισσότερο από ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ. Ολα μοιάζουν διαφορετικά και κάπως λιγότερα επαναστατικά όταν βρίσκεται κανείς στην εξουσία, ακόμη κι αν το κόψιμο ενός αγριολούλουδου από τον Γιάνη -το οποίο πρόσφερε στη συνέχεια στη γυναίκα του- είχε κάτι από τον αυθορμητισμό ενός ανθρώπου που δεν καθορίζεται από την κυβερνητική θέση.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.