WS Journal: Το επόμενο τεστ για τον Τσίπρα είναι οι ιδιωτικοποιήσεις

Η ευρωζώνη δεν είναι απλώς ένα πολιτικό project που δρομολογήθηκε λόγω πολιτικής θέλησης. Στην πραγματικότητα υπήρχε πάντα μια καθαρά οικονομική λογική που βρισκόταν πίσω από τη δημιουργία της νομισματικής ένωσης.

Όπως γράφει ο Σάιμον Νίξον στη Wall Street Journal, το ευρώ υποτίθεται ότι θα έδινε στις μικρότερες χώρες της Ευρώπης πρόσβαση σε μια μεγαλύτερη και με τεράστια ρευστότητα χρηματαγορά , απαλλάσσοντας τες από τις αιώνιες συναλλαγματικές κρίσεις, αλλά και από τους κινδύνους να σταματήσει ξαφνικά η χρηματοδότηση, κάτι που ιστορικά τις επιβάρυνε με μεγαλύτερα κόστη δανεισμού και έκανε πιο δύσκολο γι’ αυτές να ανταγωνιστούν την ενιαία αγορά.

Αυτή η βασική οικονομική λογική εξακολουθεί να βρίσκεται στη βάση της ευρωζώνης και ταυτόχρονα εξηγεί την καρδιά του ελληνικού προβλήματος. Άπαξ μια χώρα χάσει την πρόσβασή της στη μεγάλη χρηματιστηριακή αγορά, τότε εξανεμίζονται και τα πλεονεκτήματα του να είναι μέλος της ένωσης. Αν η εκ νέου πρόσβαση δεν μπορέσει αν αποκατασταθεί άμεσα, ίσως να είναι πιο λογικό να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα.

Όπως γράφει ο Αμερικανός δημοσιογράφος, η ελληνική κυβέρνηση διατράνωσε την πρόθεσή της να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ, αλλά μένει να αποδειχθεί ότι μπορεί να συμβαδίσει με τη δύσκολη ατζέντα της Ευρωζώνης. Κάτι που σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα των άλλων μικρών κρατών που επιθυμούν να έχουν ισάξια πρόσβαση στις αγορές με τις χώρες του «πυρήνα» της Ευρωζώνης. Ωστόσο, η γραφειοκρατία, το δαιδαλώδες δικαστικό σύστημα, τα εμπόδια για επενδύσεις και τα υψηλά επίπεδα φορολογίας δεν βοηθούν την Ελλάδα. Επομένως, θα πρέπει να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα.

Ο Νίξον αναφέρει πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο όταν κάνει λόγο για «νεοφιλελεύθερο σχέδιο». Άρα, θα πρέπει να δράσει με καπιταλιστικούς όρους και να δώσει τη δυνατότητα στο δραστήριο ιδιωτικό τομέα να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και έσοδα τα οποία η κυβέρνηση θα μπορεί να χρησιμοποιήσει για την κοινωνική ατζέντα του. Μόνο που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρει το άρθρο, είναι ιδεολογικά δεσμευμένη από μαρξιστές που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην αποκατάσταση του καπιταλισμού με ένα μοντέλο που βασίζεται στην ισονομία και τον έλεγχο του κράτους. Αλλά αυτές οι ιδέες δεν θα συμβαδίζουν με τα πακέτα στήριξης που δίδονται στη χώρα.

Σύμφωνα με τον Νίξον, τα πρώτα δείγματα γραφής μετά τη συμφωνία δεν είναι ελπιδοφόρα, καθώς ο Τσίπρας, δημόσια, παραδέχθηκε πως δεν την πιστεύει. Το σίγουρο είναι ότι μια μεγάλη δοκιμασία για τον Έλληνα πρωθυπουργό θα είναι η στάση που θα κρατήσει στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων. Για την Ελλάδα αυτού του είδους οι αποφάσεις είναι ζωτικής σημασίας, όχι μόνο για να βρει χρήματα, αλλά και για να δοκιμάσει τα οφέλη που θα προκύψουν από την τεχνολογία, την τεχνογνωσία, αλλά και τη διευκόλυνση των επενδύσεων.

Ο κίνδυνος να επικρατήσει η ιδεολογία έναντι του πραγματισμού είναι υπαρκτός στον ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα να πάνε πίσω κάποιες ιδιωτικοποιήσεις. Το γεγονός ότι η παρούσα κυβέρνηση πήρε πίσω μεταρρυθμίσεις που έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος.

Ο Νίξον αναφέρει πως η αντιπολίτευση στην Ελλάδα είναι θυμωμένη με τον Τσίπρα, διότι ενώ τον στηρίζει με τη ψήφο της, εκείνος προχωράει σε μεταρρυθμίσεις που αντίκεινται στους όρους και τις συνθήκες του Μνημονίου.
Τα επιχειρήματα κατά των ιδιωτικοποιήσεων και των μεταρρυθμίσεων στα πανεπιστήμια υπογραμμίζουν το δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι πιστωτές με την Ελλάδα. Αν πιέσουν αρκετά την κυβέρνηση θα κατηγορηθούν ότι εμπλέκονται στα εσωτερικά μιας χώρας και προσβάλλουν την εθνική κυριαρχία της. Από την άλλη, όμως, υπάρχουν οι δημοσιονομικοί στόχοι που πρέπει να πετύχει η Ελλάδα. Στο μεταξύ, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήσει στην άκρη τις ιδεολογικές αγκυλώσεις, τότε το πρόγραμμα θα είναι καταδικασμένο να αποτύχει πριν ξεκινήσει.