Η Ευρώπη πλησιάζει σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής, όπου δύο μεγάλες φιλοδοξίες αρχίζουν να συγκρούονται. Από τη μία, η ανάγκη να μη μείνει πίσω στην παγκόσμια κούρσα της τεχνητής νοημοσύνης· από την άλλη, η δέσμευση σε ένα αυστηρό πλαίσιο περιβαλλοντικής πολιτικής, που εδώ και χρόνια αποτελεί πυλώνα της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

Όπως επισημαίνουν αναλυτές της αγοράς, η ήπειρος καλείται να αποφασίσει αν θα επενδύσει επιθετικά στο τεχνολογικό μέλλον ή αν θα ρισκάρει να παρακολουθεί τις εξελίξεις από απόσταση. Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι βαθιά πρακτικό και έχει όνομα: ενέργεια.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η διαθεσιμότητα και το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας αποτελούν τον μεγαλύτερο περιορισμό για την ανάπτυξη data centers που στηρίζουν εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, δεν διστάζουν να επαναφέρουν ή να επεκτείνουν μονάδες ορυκτών καυσίμων προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους. Στην Ευρώπη, αντίθετα, οι επενδυτές έρχονται αντιμέτωποι με ένα πυκνό πλέγμα κανόνων για την ενεργειακή και υδατική αποδοτικότητα, που συχνά μεταφράζεται σε καθυστερήσεις, πρόσθετο κόστος και αυξημένη αβεβαιότητα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναγνωριστεί διεθνώς για την πρωτοπορία της σε θέματα περιβάλλοντος, από την πράσινη μετάβαση έως μηχανισμούς όπως ο συνοριακός φόρος άνθρακα. Όμως, ολοένα και περισσότεροι στον επιχειρηματικό κόσμο υποστηρίζουν ότι αυτό το πλαίσιο, αν και καλοπροαίρετο, λειτουργεί αποτρεπτικά για την καινοτομία. Το αποτέλεσμα είναι ένα σταθερό «brain drain» τεχνολογικών εταιρειών και startups προς αγορές με πιο ευέλικτες πολιτικές, όπως οι ΗΠΑ, η Μέση Ανατολή ή η Ασία.

Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο καθώς η Ευρώπη προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος στην τεχνητή νοημοσύνη. Τα data centers είναι εξαιρετικά ενεργοβόρα και απαιτούν σταθερή, αδιάλειπτη παροχή ρεύματος. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας σχεδιάστηκαν για να αντικαταστήσουν σταδιακά πιο ρυπογόνες μορφές παραγωγής, σε ένα περιβάλλον σχετικά σταθερής ζήτησης. Όμως η εκρηκτική άνοδος των ενεργειακών αναγκών αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού, ενώ η διακοπτόμενη φύση της αιολικής και της ηλιακής ενέργειας δημιουργεί επιπλέον προκλήσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα στο τελευταίο έτος η Ευρώπη έχει αρχίσει να αναθεωρεί ορισμένες από τις πιο φιλόδοξες περιβαλλοντικές της δεσμεύσεις. Η χαλάρωση της απαγόρευσης για τα αυτοκίνητα με κινητήρες εσωτερικής καύσης μετά το 2035 και η αναβολή της εφαρμογής νέων κανόνων εμπορίας ρύπων δείχνουν μια στροφή προς έναν πιο πραγματιστικό δρόμο, χωρίς όμως εγκατάλειψη των μακροπρόθεσμων στόχων για δραστική μείωση των εκπομπών.

Για ορισμένους, αυτές οι κινήσεις δεν συνιστούν υποχώρηση αλλά αναγκαία προσαρμογή. Η πρόκληση, όπως επισημαίνουν επενδυτές που δραστηριοποιούνται στον χώρο της πράσινης τεχνολογίας, είναι να βρεθεί η λεπτή ισορροπία: ένα ρυθμιστικό πλαίσιο που προστατεύει το περιβάλλον, χωρίς να καθιστά την Ευρώπη μη ελκυστική για όσους θέλουν να επενδύσουν στο επόμενο μεγάλο τεχνολογικό άλμα.

Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Μπορεί η Ευρώπη να κερδίσει το στοίχημα της τεχνητής νοημοσύνης χωρίς να απαρνηθεί τον πράσινο πυρήνα της; Ή θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει «βιώσιμη ανάπτυξη» σε έναν κόσμο που καταναλώνει ολοένα και περισσότερη ενέργεια;

Διαβάστε ακόμη

UniCredit: Aυξάνει την άμεση συμμετοχή της στην Alpha Bank σε περίπου 29,8%

Τι προβλέπουν 30 μεγάλοι οίκοι για τη Wall Street και την οικονομία το 2026

Αερομεταφορές μετά το μπλακάουτ: Ταλαιπωρία για επιβάτες – Οι κινήσεις των αεροπορικών εταιρειών

Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα