Ο Ειρηνικός Ωκεανός θεωρείται η μεγαλύτερη υδάτινη έκταση του πλανήτη. Ωστόσο, νέα επιστημονικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι αυτός ο τίτλος ίσως δεν του ανήκει τελικά, καθώς ο μπριτζμανίτης ενδέχεται να κρύβει τη μεγαλύτερη δεξαμενή νερού στη Γη.
Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science στις 11 Δεκεμβρίου δείχνει ότι υπό ακραίες συνθήκες ο μπριτζμανίτης — το πρώτο και πιο άφθονο ορυκτό που κρυσταλλώθηκε και αποτελεί περίπου το 60% του μανδύα — μπορεί να συγκρατεί πολύ μεγαλύτερες ποσότητες νερού απ’ ό,τι είχε εκτιμηθεί. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε η μεγαλύτερη υδάτινη μάζα του πλανήτη δεν θα είναι ο Ειρηνικός, αλλά ένας «κρυμμένος ωκεανός» σε βάθος 1.609 χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια.
Ο μπριτζμανίτης δημιουργείται σε ακραίες θερμοκρασίες και πιέσεις, όπως εκείνες που επικρατούν βαθιά στο εσωτερικό της Γης. Στον κατώτερο μανδύα, ο οποίος εκτείνεται έως τα 2.890 χιλιόμετρα, οι θερμοκρασίες μπορούν να ξεπεράσουν τους 4.000 βαθμούς Κελσίου, ενώ οι πιέσεις φτάνουν έως και τις 700.000 ατμόσφαιρες.
Πολύ πριν οι ωκεανοί καλύψουν τα δύο τρίτα της επιφάνειας — περίπου πριν από 4,4 δισεκατομμύρια χρόνια, στην περίοδο του Καταρχαιοζωικού μεγααιώνα — ο μανδύας άρχισε να διαμορφώνεται. Ο αρχέγονος ωκεανός μάγματος που κάλυπτε τον πλανήτη ψυχόταν αργά, κρυσταλλωνόταν και έδινε σταδιακά μορφή στο παχύ στρώμα του μανδύα.
Σε αυτή τη διαδικασία, ο μπριτζμανίτης φαίνεται πως λειτούργησε σαν μικροσκοπικό σφουγγάρι. Η ικανότητά του να «παγιδεύει» νερό καθόρισε σε μεγάλο βαθμό πόσο από το υδάτινο περιεχόμενο του μάγματος μπορούσε να διατηρηθεί στο εσωτερικό του πλανήτη.
Μέσα από μοντελοποίηση της κρυστάλλωσης του ωκεανού μάγματος, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο κατώτερος μανδύας μετατράπηκε στη μεγαλύτερη δεξαμενή νερού μόλις ξεκίνησε η στερεοποίηση. Καθώς το μάγμα ψυχόταν, μόρια νερού που βρίσκονταν διαλυμένα στο λιωμένο πέτρωμα ενσωματώθηκαν στον νεοσχηματισμένο μπριτζμανίτη, εγκλωβισμένα στη δομή των κρυστάλλων του.
Με το πέρασμα των γεωλογικών αιώνων, η κίνηση των τεκτονικών πλακών και η άνοδος μανδυακών πλουμίων συνέβαλαν στη μεταφορά μέρους αυτού του νερού προς την επιφάνεια. Ωστόσο, ένα σημαντικό ποσοστό του αρχέγονου υδάτινου αποθέματος πιθανότατα παραμένει ακόμη βαθιά θαμμένο.
«Τα ευρήματα προσθέτουν ένα κρίσιμο κομμάτι σε ένα σύνθετο και πολυεπίπεδο παζλ», σχολίασε ο πετρολόγος Μάικλ Γουόλτερ του Carnegie Science στην Ουάσινγκτον, σε συνοδευτικό σχόλιο στο Science.
Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το νερό ενσωματώθηκε στα αρχαιότερα ορυκτά της Γης προσφέρει νέα στοιχεία για τις απαρχές του υδρολογικού κύκλου — ενός μηχανισμού καθοριστικού για τη διαμόρφωση ενός πλανήτη ικανού να φιλοξενήσει ζωή.
Διαβάστε ακόμη
Απόφοιτοι πανεπιστημίων πληρώνουν headhunters για να τους βρουν δουλειά στις μεγάλες εταιρείες
Η εμπειρία στο Arctic Bath: Μια πλωτή όαση στο βορειότερο σημείο της Ευρώπης
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.