Όταν μιλάμε για τεχνητή νοημοσύνη στο σήμερα, το μυαλό πηγαίνει στα αλγοριθμικά μοντέλα, τα υπερυπολογιστικά συστήματα και την επεξεργασία δεδομένων. Λιγότερο προφανές αλλά ολοένα πιο καθοριστικό για την οικονομία και το περιβάλλον είναι ένα άλλο στοιχείο: η τεράστια ποσότητα νερού που «καταναλώνουν» οι υποδομές που στηρίζουν αυτή την τεχνολογία. Αυτή η διάσταση μετατρέπει τον πιο βασικό φυσικό πόρο σε κρίσιμο παράγοντα σχεδιασμού και κόστους για εταιρείες και επενδυτές.
Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται, τα data centers – τα κέντρα επεξεργασίας που φιλοξενούν τα ευφυή αυτά συστήματα – απαιτούν ολοένα περισσότερο νερό για τη λειτουργία και την ψύξη τους. Η αύξηση της ζήτησης είναι τέτοια που, μέσα στη δεκαετία από το 2020 έως το 2030, προβλέπεται να εκτιναχθεί κατά δεκάδες δισεκατομμύρια λίτρα ετησίως. Η δυναμική αυτή δεν προκύπτει απλά από την τεχνολογική ανάπτυξη, αλλά από την ίδια τη φύση των υπολογιστικών φορτίων και της ανάγκης για συνεχή, αξιόπιστη ψύξη.
Data centers και υδάτινοι πόροι
Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στις περιοχές όπου η ζήτηση νερού είναι ήδη υψηλή και οι υδάτινοι πόροι πιεσμένοι. Περιοχές με παρατεταμένη λειψυδρία αντιμετωπίζουν επιπλέον πίεση, αφού οι ανάγκες για νερό που σχετίζονται με τις τεχνολογικές υποδομές έρχονται να προστεθούν στη γενική κατανάλωση. Αυτό δεν είναι απλώς ένα περιβαλλοντικό ζήτημα, αλλά μια παράμετρος που επηρεάζει τη λειτουργία, τη στρατηγική επέκταση και τα λειτουργικά κόστη των επιχειρήσεων που επενδύουν σε υποδομές ΑΙ.
Παράλληλα, η απουσία ενιαίων υποχρεωτικών κανόνων για τη δημοσιοποίηση ακριβών δεδομένων κατανάλωσης νερού ανά εγκατάσταση αφήνει κενά στη διαφάνεια και δυσχεραίνει την αξιόπιστη αποτίμηση του συνολικού αποτυπώματος. Αυτό σημαίνει ότι εταιρείες μπορούν να παρουσιάζουν επιμέρους στοιχεία – ενίοτε μειωμένα – χωρίς πλήρη εικόνα για το «έμμεσο» νερό που σχετίζεται με την παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδοτεί τα data centers.
Επιχειρηματικές συνέπειες
Για όσους δραστηριοποιούνται στον χώρο των υποδομών, του cloud computing ή των τεχνολογικών επενδύσεων, αυτή η τάση μεταφράζεται σε ένα νέο σύνολο παραγόντων κόστους και κινδύνου. Η πρόσβαση σε νερό γίνεται σχεδόν τόσο στρατηγική όσο και η πρόσβαση σε ηλεκτρική ενέργεια ή σε γρήγορη συνδεσιμότητα. Επιπλέον, σε τοπικό επίπεδο, η ανταγωνιστική χρήση του νερού μεταξύ βιομηχανίας, γεωργίας και οικιακών αναγκών μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές και ρυθμιστικές προκλήσεις.
Τελικά, η ραγδαία αύξηση χρήσης νερού από την τεχνητή νοημοσύνη δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική παράμετρο για μηχανικούς· είναι ένας παράγοντας με άμεσες επιπτώσεις στο επιχειρηματικό περιβάλλον, στη διαχείριση φυσικών πόρων και στη διαμόρφωση πολιτικών βιωσιμότητας για την επόμενη δεκαετία.
Διαβάστε ακόμη
Στα δικαστήρια προσφεύγουν τα σούπερ μάρκετ για τα πρόστιμα
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.