Γιώργος Μυλωνάς: Μετακόμισε τις επιχειρήσεις του στην Τουρκία

Του Δημήτρη Μαρκόπουλου

Όταν σε συνέδριο -το 2010- ο τότε αντικαγκελάριος της Γερμανίας κ. Φίλιπ Ρέσλερ πέταξε τη σπόντα πως οι Ελληνες βιομήχανοι δεν είναι αρκούντως πατριώτες καθώς κατοικοεδρεύουν στην Ελβετία, όπου και κρύβουν τα λεφτά τους, ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος έμπλεος αγανάκτησης σκωπτικά απάντησε πως «εγώ πάντως ήρθα εδώ με το αυτοκίνητο», εννοώντας πως παραμένει και ο ίδιος και τα λεφτά του εντός των τειχών.

Να όμως που δεν πέρασαν τρία χρόνια και ένας φίλος και θεσμικός συνοδοιπόρος του επί σειρά ετών από τη Βόρεια Ελλάδα, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου Αλουμύλ κ. Γιώργος Μυλωνάς, δεν κατάφερε να επιδείξει τον οικονομικό πατριωτισμό που οι καιροί επιβάλλουν, αφού μάλιστα  η Τουρκία εδώ και χρόνια αποτελεί ανταγωνιστή της πατρίδας μας, εκτός από τα εθνικά και στα οικονομικά ζητήματα, και επιβεβαίωσε τον Γερμανό πολιτικό. Κι αυτό διότι λίγες ημέρες μετά το λουκέτο που έβαλε στην πατρογονική εταιρεία ΒΑΛΒΕ (η εταιρεία του πατέρα του που μετέπειτα εξελίχθηκε σε εταιρεία βαφών αλουμινίων της Αλουμύλ) στην πόλη της Ξάνθης μετέφερε όλες τις δραστηριότητες στη θυγατρική του στην Τουρκία, την Alumil Turkey. Πρόκειται για μια εταιρεία στην οποία ο κ. Μυλωνάς δεν κατέχει το σύνολο των μετοχών, αλλά πλειοψηφικό ποσοστό 51% από κοινού με τον τοπικό παίκτη, τη Has Metal. Η μονάδα που δημιουργείται εκεί θα αναλάβει πλέον τις εργασίες βαφής αλουμινίων και θα στερήσει έτσι από τη δοκιμαζόμενη Βόρεια Ελλάδα μια σημαντική δραστηριότητα.

Το πλέον οξύμωρο, επίσης, είναι πως ενώ ο κ. Μυλωνάς δαπανά περίπου 12 εκατ. ευρώ για να δημιουργήσει τις κατάλληλες υποδομές στην Τουρκία, την ίδια ώρα στη χώρα του, κι ενώ είχε διατελέσει και πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδος, κλείνει μια σημαντική παραγωγική δραστηριότητα. Κι αυτό διότι η Τουρκία θεωρείται πλέον από τον επιχειρηματία η πύλη του για σειρά εξαγωγικών δράσεων στην Κεντρική Ασία και την Ανατολική Ευρώπη. Σε πρόσφατη συνέντευξη μάλιστα που ο ίδιος είχε παραχωρήσει, τόνιζε ότι η Τουρκία είναι μια εξόχως ανοδική αγορά, όπου η αύξηση πωλήσεων ξεπερνά πολλές φορές και το 20%!

Παντού να είναι, όχι όμως στην Ελλάδα

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η Αλουμύλ εδώ και καιρό φαίνεται να κουνάει το μαντίλι στη χώρα μας. Ο κ. Μυλωνάς μοιάζει να θέλει -μετά το επεισόδιο της απαγωγής του- να ξεφύγει απ’ όλα όσα τον «βασανίζουν» σε μια… δύσκολη χώρα όπως η Ελλάδα και όλα δείχνουν πως το μέλλον του δεν περιλαμβάνει τον τόπο καταγωγής του, αλλά περιοχές όπως το Ντουμπάι, η Σερβία, η Ρουμανία, η Μολδαβία, τα Σκόπια και η Σερβία. Ταυτόχρονα, κάνει ανοίγματα και στις αγορές της Αιγύπτου, του Ιράκ, ενώ μελετά και την προοπτική του Ιράν μετά το άνοιγμα των ΗΠΑ στη συγκεκριμένη χώρα. Ταυτόχρονα επενδύει και στη σχέση του με τους γερμανικούς σιδηροδρόμους, αλλά και στην ανερχόμενη οικονομικά Αφρική.

Η BAΛΒΕ

Η εταιρεία ΒΑΛΒΕ ήταν οικογενειακή επιχείρηση και απασχολούσε 130 εργαζομένους. Ο κ. Μυλωνάς δεν θέλησε να τη συνεχίσει, κι έτσι το 1988 δημιούργησε τον δικό του όμιλο στο Αλουμίνιο. Από τη δεκαετία του 1990 η εταιρεία ακολουθούσε φθίνουσα πορεία και το 1999 ο κ. Μυλωνάς την ενέταξε στον όμιλο Αλουμύλ για συναισθηματικούς κυρίως λόγους. Η εταιρεία ποτέ δεν υπήρξε βασική ως προς τις συνολικές δραστηριότητες του γκρουπ Αλουμύλ – είχε απλώς συμπληρωματικό ρόλο. Ο κ. Μυλωνάς πολλές φορές βρέθηκε στα όριά του να την πουλήσει, όμως οικογενειακοί λόγοι δεν τον άφηναν. Να όμως που το πλήρωμα του χρόνου ήρθε για μια πολύ δραστική απόφαση, η οποία άλλαξε τα δεδομένα όχι μόνο στον όμιλό του, αλλά και στο σύνολο μιας ευαίσθητης περιοχής (ακόμα και για τα Ελληνοτουρκικά) όπως η Ξάνθη.