search icon

Επιχειρήσεις

Εργασιακό άγχος: Πώς οι επιχειρήσεις «τιμωρούν» τους πιο παραγωγικούς υπαλλήλους τους

Οι πιο παραγωγικοί εργαζόμενοι συχνά επιβαρύνονται με περισσότερες αρμοδιότητες χωρίς αντίστοιχη αμοιβή, επισημαίνει ψυχολόγος — Η άνιση κατανομή καθηκόντων προκαλεί άγχος και δυσαρέσκεια, καθιστώντας αναγκαία τη θέσπιση ορίων και τη διεκδίκηση δίκαιης επαγγελματικής αναγνώρισης

Όσο καλύτερα κάνει κάποιος τη δουλειά του, τόσο περισσότερες ευθύνες κινδυνεύει να αναλάβει, χωρίς απαραίτητα να ανταμείβεται γι’ αυτό. Πρόκειται για μια αντίφαση που παρατηρείται σε πολλούς εργασιακούς χώρους, όπου η συνέπεια και η παραγωγικότητα δεν οδηγούν πάντοτε σε καλύτερες αποδοχές ή επαγγελματική αναγνώριση, αλλά συχνά μετατρέπονται σε αφορμή για ακόμη μεγαλύτερο φόρτο εργασίας.

Σε μια ομάδα, ορισμένοι εργαζόμενοι καταλήγουν να επωμίζονται το μεγαλύτερο μέρος των καθηκόντων, ενώ άλλοι περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα, χωρίς να αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες συνέπειες. Αυτή η άνιση κατανομή της εργασίας μπορεί σταδιακά να προκαλέσει δυσαρέσκεια, άγχος και εξάντληση, ακόμη και όταν οι σχέσεις με τη διοίκηση δεν εμφανίζουν αρχικά προβλήματα.

Ο Ισπανός ψυχολόγος Ράφα Αλόνσο, ο οποίος ειδικεύεται σε ζητήματα ανθρώπινου δυναμικού, επισημαίνει ότι οι εργαζόμενοι που σπάνια διαμαρτύρονται, ανταποκρίνονται με συνέπεια στις υποχρεώσεις τους και επιτυγχάνουν τους στόχους τους είναι συχνά εκείνοι που επιβαρύνονται περισσότερο, μεταδίδει το abc.

Όπως υποστηρίζει, πρόκειται για ένα μοτίβο που έχει συναντήσει επανειλημμένα σε επιχειρήσεις και εργασιακές ομάδες.

Η παγίδα της αξιοπιστίας και η άνιση κατανομή ευθυνών

Σε βίντεο που δημοσίευσε στο TikTok, ο Αλόνσο περιγράφει μια κατάσταση στην οποία εργαζόμενοι με εντελώς διαφορετική απόδοση λαμβάνουν παρόμοιες αποδοχές, παρότι οι ευθύνες τους διαφέρουν σημαντικά.

Ορισμένοι υπάλληλοι, σύμφωνα με τον ίδιο, αναλαμβάνουν ελάχιστες υποχρεώσεις, ενώ άλλοι καλούνται συνεχώς να αντιμετωπίσουν επιπλέον εκκρεμότητες και απαιτητικά καθήκοντα.

Το γεγονός αυτό προκαλεί εύλογο εκνευρισμό στους πιο παραγωγικούς εργαζομένους, οι οποίοι διαπιστώνουν ότι η χαμηλότερη απόδοση των συναδέλφων τους δεν φαίνεται να έχει συνέπειες.

Η εξήγηση βρίσκεται, κατά τον ψυχολόγο, στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν συχνά οι προϊστάμενοι.

Όταν πρέπει να ολοκληρωθεί μια δύσκολη ή επείγουσα εργασία, η διοίκηση στρέφεται σε εκείνον που θεωρεί πιο αξιόπιστο. Αντίθετα, αποφεύγει να αναθέσει σημαντικές αρμοδιότητες σε εργαζομένους για τους οποίους υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα ή τη συνέπειά τους.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: όσο περισσότερο αποδεικνύει κάποιος ότι μπορεί να ανταποκριθεί, τόσο περισσότερα καθήκοντα συγκεντρώνονται στα χέρια του.

Την ίδια στιγμή, συνάδελφοί του ενδέχεται να ολοκληρώνουν το προβλεπόμενο ωράριό τους χωρίς πρόσθετη πίεση, παρότι αμείβονται με αντίστοιχα ποσά.

Η κατάσταση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε αίσθημα αδικίας, αυξημένο εργασιακό στρες και επαγγελματική εξουθένωση, ιδιαίτερα όταν η επιπλέον προσπάθεια δεν συνοδεύεται από αναγνώριση.

Η σημασία των ορίων και της δίκαιης αμοιβής

Ο Αλόνσο ξεκαθαρίζει ότι η λύση δεν είναι να πάψει ένας εργαζόμενος να είναι υπεύθυνος ή να μειώσει σκόπιμα την ποιότητα της εργασίας του.

Αντίθετα, τονίζει την ανάγκη να τίθενται σαφή όρια στις πρόσθετες υποχρεώσεις, προκειμένου να προστατεύονται η ψυχική υγεία και η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.

Μια πρακτική κίνηση, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι η διεκδίκηση αμοιβής που να ανταποκρίνεται στον πραγματικό όγκο εργασίας και στο επίπεδο ευθύνης.

Εάν μια επιχείρηση δεν είναι διατεθειμένη να αναγνωρίσει οικονομικά τις πρόσθετες αρμοδιότητες, ο ψυχολόγος υποστηρίζει ότι αυτές θα πρέπει να ανακατανέμονται μεταξύ των μελών της ομάδας.

Με αυτόν τον τρόπο, η συνέπεια δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε υποχρέωση ανάληψης κάθε επιπλέον εργασίας που προκύπτει.

Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην ανάγκη να υπάρχει μια πιο ισορροπημένη σχέση ανάμεσα σε όσα προσφέρει ο εργαζόμενος και σε όσα λαμβάνει από την επιχείρηση.

Οι αντιδράσεις και η δυσκολία εφαρμογής στην πράξη

Οι απόψεις του Ισπανού ψυχολόγου προκάλεσαν έντονη συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αρκετούς χρήστες να αναγνωρίζουν το πρόβλημα, αλλά να εκφράζουν αμφιβολίες για το πόσο εύκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Πολλοί σημείωσαν ότι η θέσπιση ορίων δεν είναι πάντοτε απλή υπόθεση, καθώς ένας εργοδότης δεν είναι υποχρεωμένος να αποδεχθεί αιτήματα για καλύτερες αποδοχές ή διαφορετική κατανομή καθηκόντων.

Επιπλέον, η παραίτηση από μια θέση εργασίας δεν αποτελεί ρεαλιστική επιλογή για όλους, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν οικονομικές υποχρεώσεις ή περιορισμένες επαγγελματικές εναλλακτικές.

Άλλοι χρήστες επικέντρωσαν την κριτική τους στη διοίκηση των επιχειρήσεων, επισημαίνοντας ότι η αδυναμία των προϊσταμένων να αξιολογούν και να κατανέμουν δίκαια τις ευθύνες βρίσκεται συχνά στη ρίζα του προβλήματος.

Υπήρξαν, τέλος, και εκείνοι που υποστήριξαν ότι η καθημερινή προσπάθεια ενός εργαζομένου θα πρέπει να βρίσκεται σε αναλογία με τις αποδοχές του.

Η συζήτηση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα της σύγχρονης αγοράς εργασίας: η υψηλή απόδοση δεν αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει δίκαιη μεταχείριση, εάν δεν συνοδεύεται από αποτελεσματική διοίκηση, αναγνώριση και ισορροπημένη κατανομή των υποχρεώσεων.

Exit mobile version