Τις δυσκολίες του επιχειρείν στην Ελλάδα της κρίσης εξηγεί ο Μάρκος Βερέμης, ο συνιδρυτής της Upstream, της εταιρείας ηλεκτρονικού εμπορίου μέσω κινητών, η οποία από την Ελλάδα έφτασε να έχει γραφεία σε ολόκληρο τον κόσμο, σε άρθρο του στους Financial Times.
“Καθώς πετάω από την Αθήνα δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι ότι, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου, η χώρα μου ποτέ δεν ήταν σε τόσο άσχημη κατάσταση. Η παρατεταμένη κρίση έχει στερήσει το 1/4 του ελληνικού ΑΕΠ, το κράτος ξεμένει από χρήματα και η απομόνωση της Ελλάδας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η Ελλάδα είναι επικίνδυνα κοντά στο να χάσει το ευρωπαϊκό μονοπάτι. Και με αυτό τις φιλελεύθερες αξίες και την ευημερία” ξεκινάει το άρθρο του ο Μάρκος Βερέμης, που αναδείχθηκε στον Έλληνα επιχειρηματία του 2013 από την Ernst & Young.
Συνεχίζοντας, αναφέρει την απογοήτευσή του για το πώς οι φωνές της πραγματικής οικονομίας στην Ελλάδα, των ανθρώπων με διεθνή ορίζοντα και επιχειρήσεων με εξαγωγικές δραστηριότητες που προσφέρουν ελπίδες ανάκαμψης, δεν ακούγονται. “Μου φέρνει στο μυαλό την φράση του WB Yeats “Το κέντρο δεν μπορεί να αντέξει. Οι καλύτεροι στερούνται κάθε πεποίθησης, ενώ οι χειρότεροι διακατέχονται από παθιασμένη ένταση” γράφει.
Το δικό του επίτευγμα πάντως, τονίζει, είναι το γεγονός ότι η εταιρεία του παρά την ελληνική ύφεση έχει τριπλασιάσει τα τελευταία τρία χρόνια τα έσοδά της, έχει αναπτύξει μια παγκόσμια επιχείρηση με εννέα γραφεία σε ολόκληρο τον κόσμο και εξαγωγές σε 42 χώρες παγκοσμίως.
Μάλιστα, η ομάδα του, με μέσο όρο ηλικίας τα 29 έτη, έχει διαψεύσει τα στερεότυπα που κάνουν λόγο για τεμπέληδες, εσωστρεφείς ή κολλημένους με το παρελθόν, Έλληνες, αλλά δεν αρκεί, όπως υποστηρίζει μια ομάδα που έχει “αποδράσει από την ελληνική κρίση”.
“Όμως, το να επιτυγχάνει η επιχείρησή σου την ώρα που η χώρα καταρρέει είναι σχεδόν το ίδιο καταθλιπτικό με το να αποτυγχάνεις εσύ ο ίδιος. Δεν υπάρχει κανένα στεγανό για να διαχωρίσει τις επιχειρήσεις από την πολιτική”, συνεχίζει, κάνοντας λόγο για την ανάγκη ενός πολιτικού κέντρου, αλλά όχι όπως τα παραδοσιακά κεντρώα κόμματα, που αντί να κινητοποιήσουν ένα υγιές οικονομικό μοντέλο, στράφηκαν και αυτοί στο εσωτερικό.
“Την ίδια στιγμή, ενώ τα ακτιβιστικά κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς επιδίδονται σε διαδηλώσεις, ο μέσος φιλελεύθερος εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα κοιτούσε τη δουλειά του” σημειώνει, προσθέτοντας ότι το τίμημα που ίσως χρειαστεί να πληρώσει η γενιά του για την απάθειά του προς την πολιτική, θα είναι να καταλήξει “ξένη” στην ίδια της τη χώρα.
Η Ελλάδα, πάντως, δεν είναι η μόνη χώρα που απειλείται από λαϊκιστές και εθνικιστές, αλλά, όπως καταλήγει οι επιχειρήσεις μπορούν να καλλιεργήσουν ανθρώπους με διεθνές πνεύμα.
“Το επιχειρηματικό πνεύμα μπορεί να ξεχωρίσει παρά τις πολιτικές αποτυχίες. Πέρα από την αποφασιστικότητα που έχει κάποιος να δημιουργήσει και να προοδεύσει, το να διατηρεί παγκόσμιες προοπτικές είναι το πιο σημαντικό συστατικό της ανάπτυξης επιχειρήσεων”. Αυτό είναι το αντίδοτο σε μια παράλογη, απομονωμένη η πολιτική, καταλήγει.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.