Μπορεί οι Γερμανοί να δηλώνουν υπερήφανοι για την οργανωτική τους δεινότητα, μπορεί να στοχοποιούν διαρκώς τις χώρες της περιφέρειας και δη την Ελλάδα για αδιαφορία και καθυστερήσεις στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις,  ωστόσο η φήμη της χώρας δέχεται βαρύ πλήγμα από την τραγική καθυστέρηση στην κατασκευή του νέου διεθνούς αεροδρομίου του Βερολίνου.

Αν και οι διαρκείς αναβολές φαινομενικά οφείλονται κυρίως σε κατασκευαστικά θέματα, μεγάλο ρόλο παίζει και η ασφυκτική γραφειοκρατία, αλλά και οι πολεοδομικοί κανόνες που που στην ουσία έχουν μπλοκάρει δεκάδες δημόσια έργα.

Οι τρομερά δαπανηρές καθυστερήσεις σε έργα ύψους πολλών δισεκατομμυρίων, όπως είναι το αεροδρόμιο του Βερολίνου, το νέο κτήριο της όπερας στο Αμβούργο, η έδρα της υπηρεσίας πληροφοριών BND, ο υπόγειος της Κολονίας, ο σιδηροδρομικός σταθμός της Στουτγάρδης, μεταξύ άλλων.

Η Γερμανία στηρίζεται σημαντικά στον τομέα των εξαγωγών που καλύπτει άνω του 50% του εθνικού της πλούτου και αυτή η ανικανότητά της να ολοκληρώσει αυτά τα μεγάλα έργα, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, θέτει σε σοβαρό κίνδυνο την αξιοπιστία της.

“Το μεγαλύτερο πρόβλημα στη Γερμανία είναι η γραφειοκρατία”, αναφέρει ο Michael Knipper, διευθύνων σύμβουλος της Ομοσπονδίας της Κατασκευαστικής Βιομηχανίας της Γερμανίας. “Δεν υπάρχει καμία άλλη χώρα με τόσο περίπλοκες δομές, όσο η Γερμανία”.

Το διεθνές αεροδρόμιο του Βερολίνου βρίσκεται στα σχέδια επί χάρτου εδώ και 20 χρόνια. Αρχικά υπήρξαν ελπίδες για λειτουργία του το 2007, μετά το 2008, ενώ τα εγκαίνια έχουν αναβληθεί τουλάχιστον τέσσερις φορές από τότε: από το 2011, πήγαμε στον Ιούνιο του 2012, μετά στον Μάρτιο του 2013, στη συνέχεια στον Οκτώβριο του 2013 και τώρα κάποιοι λένε για κάποια αδιευκρίνιστη ημερομηνία εντός του 2014.  

Σε αντίθεση με άλλες χώρες, στη Γερμανία δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου συνεργασίες μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, όσον αφορά σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα κι αυτό λόγ  της νομοθεσίας, σύμφωνα με τον Knipper.

Τα έργα που αναλαμβάνει ο ιδιωτικός τομέας γενικά παραδίδεται εντός χρονοδιαγράμματος και εντός προϋπολογισμού. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Knipper αναφέρει την περίπτωση του Tegel: στην αυγή του Ψυχρού Πολέμου, το 1948, χρειάστηκαν μόλις 90 ημέρες να ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο αεροδρόμιο, που διαδραμάτισε ζωτική σημασία στη επιτυχία της Air Lift.