Υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στην ελληνική περίπτωση και τα διεθνή παραδείγματα διαγραφής χρεών, όπως της Αργεντινής ή της Γερμανίας το 1953. Αυτό επισημαίνει ο Αιμίλιος Αυγουλέας, καθηγητής διεθνούς τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού δικαίου στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου σε δηλώσεις του στο newmoney.gr.
Όπως εξηγεί ο κ. Αυγουλέας «Υπάρχουν διαφορές. Η πρώτη διαφορά είναι ότι η Αργεντινή επέβαλε μονομερώς “κούρεμα” στα ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους ιδιώτες επενδυτές και όχι σε πιστωτές από τον επίσημο τομέα, καθώς τα δάνεια που είχε λάβει από το ΔΝΤ αποπληρώθηκαν πλήρως. Όμως αυτή είναι μόνο μία από τις πολλές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δύο περιπτώσεων. Παράλληλα θεωρώ ότι το “κούρεμα” δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο των απόλυτα αναγκαίων πολιτικών μεταρρυθμίσεων».
Η περίπτωση της Γερμανίας
Αναφερόμενος στην περίπτωση της Γερμανίας, ο κ. Αυγουλέας επισημαίνει ότι: «Η Συμφωνία του Λονδίνου το 1953 μέσω διαγραφών και καθυστερήσεων αποπληρωμής οδήγησε σε μείωση κατά 50% των γερμανικών μεταπολεμικών δανείων. Όμως το γερμανικό χρέος του 1953 δεν βρίσκονταν στα χέρια του επίσημου τομέα. Ήταν ένα μείγμα κρατικού και ιδιωτικού χρέους, καθώς η Δημοκρατία της Βαϊμάρης δανείστηκε από ξένους επενδυτές (κατόχους ομολόγων) ποσά που ήταν κατά τέσσερις φορές υψηλότερα από τα φορολογικά της έσοδα, κατά την περίοδο 1921-1933.
»Επίσης μέρος του χρέους που είδε η Δημοκρατίας της Βαϊμάρης οφείλονταν στην ανάγκη καταβολής πολεμικών αποζημιώσεων στις χώρες της Αντάντ και ως εκ τούτου τα χρήματα των ομολογιούχων επαναπατρίστηκαν στις χώρες οι οποίες κατόπιν αποφάσισαν να “διαγράψουν” μέρος του γερμανικού χρέους.
»Παράλληλα το Γ’ Ράιχ είχε κηρύξει αναστολή πληρωμών για όλο το χρέος που είχαν ιδιώτες μόλις ανέβηκε στην εξουσία το 1933. Ως εκ τούτου η διαπραγμάτευση του 1953 δεν αφορούσε το εάν οι κάτοχοι ομολόγων θα αποπληρώνονταν κατά 100% ή 50|% αλλά εάν το 50% των χρεών θα αποπληρώνονταν ή όχι».
Ο Έλληνας καθηγητής εξηγεί επίσης ότι τα δάνεια που είχαν δοθεί στη Γερμανία από άλλα κράτη ήταν δάνεια τα οποία θα χρησιμοποιούνταν για πολεμικές αποζημιώσεις. «Για παράδειγμα μέρος των πιστώσεων του Σχεδίου Μάρσαλ χρησιμοποιήθηκε για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης και τα περισσότερα κράτη γνώριζαν ότι γι’ αυτά τα δάνεια δεν θα υπήρχε πλήρης αποπληρωμή. Ακόμη το γερμανικό ΑΕΠ έδειχνε ενθαρρυντικά σημάδια ότι θα εμφανίσει ισχυρή ανάπτυξη, γεγονός που καθιστούσε βέβαιο ότι το χρέος θα αποπληρώνονταν στο προκαθορισμένο διάστημα των 30 ετών».
Η βασική διαφορά, όμως, της περίπτωσης της Γερμανίας σύμφωνα με τον κ. Αυγουλέα ήταν ότι «η Συμφωνία του Λονδίνου δεν ήταν ένα μονομερές “κούρεμα” όπως αυτό που προτείνει η ελληνική αντιπολίτευση, το οποίο εάν συμβεί άμεσα θα θεωρηθεί ως χρεοκοπία και θα αποκόψει την Ελλάδα από τις αγορές κεφαλαίου για δεκαετίες, ενώ την ίδια στιγμή θα ξεκινήσει “πόλεμος” με τον επίσημο τομέα».
Το όπλο της Ελλάδας
Ο κ. Αυγουλέας εκτιμά ότι «Η Ελλάδα έχει ένα μοναδικό και πιθανώς ισχυρό όπλο: τον φόβο αλυσιδωτών αντιδράσεων και μετάδοσης των προβλημάτων εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει. Όμως το εάν αυτό το όπλο λειτουργήσει ή όχι εξαρτάται από την “ευαισθησία” της παγκόσμιας οικονομίας την ώρα που η Ελλάδα θα αποφασίσει να κηρύξει πτώχευση. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να έχει διασφαλιστεί η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας για κάποια χρόνια και η απρόσκοπτη πρόσβαση των ελληνικών τραπεζών στη ρευστότητα που προσφέρει η ΕΚΤ, κάτι το οποίο, όμως, δεν είναι βέβαιο εάν την ίδια ώρα η ελληνική κυβέρνηση απειλήσει ότι δεν θα αποπληρώσει ούτε τα δάνεια του επίσημου τομέα».
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.